Wszystko, co wiedzieliśmy o życiu okazuje się być nieprzydatne, wszystko trzeba stworzyć na nowo – społeczeństwo, zasady, rodzinę i milość. “Trzy siostry” dzieją się tu i teraz. – mówi reżyserka spektaklu. 4 marca mogliśmy zobaczyć pierwsze efekty wielomiesięcznych prób sztuki, której premiera odbędzie się w niedzielę 9 marca. Jeżeli jednak jesteś studentem, to zapraszamy Cię na premierę STUDENCKĄ we wtorek. Teatr Dramatyczny prowadzi akcję “Teatr przyjazny studentom”.  W cenie zbliżonej do biletu kinowego (20 zł) możesz upolować miejsce nawet na balkonie, w loży lub w pierwszym rzędzie.

W rolach glównych zobaczymy Paulę Kinaszewską (Natasza), Annę Gajewską (Olga), Agnieszkę Warchulską (Masza), Annę Szymańczyk (Irina), którą młodsze pokolenie ludzi dorosłych kojarzy z postacią Dagmary z “Pierwszej miłości”. Z męskich reprezentantów warto wymienić Adama Ferencego jako Wierszynina oraz Marcina Sztabińskiego w roli Solonego.

Zdziwił nas wybór scen promujących sztukę w mediach.
Zaprezentowano fragmenty dwóch aktów i trudno było doszukać się między nimi spójności, ale może właśnie to luźne połączenie miało pobudzić apetyt na więcej. W końcu taki był zamysł samego Czechowa, który nie budował akcji wokół głównego wątku.

Pozostaje nam tylko napisać – do zobaczenia w Teatrze Dramatycznym 11 marca ! Nie przegapcie premiery studenckiej !

Joanna Pilska i Natalia Romaniuk

Poprzez projekt artystyczny twórcy chcą uwrażliwić odbiorców na te aspekty życia młodych ludzi, które wiążą się z konfrontacją z ideałami, stereotypami oraz autorytetami.

Spektakl  pt. “Jego” ukazuje portret mężczyzny uwikłanego w stały konflikt z samym sobą i światem. Gdzieś pomiędzy próbą walki a całkowitą bezsilnością bohater spektaklu stara się odnaleźć swoją tożsamość, swoje własne „Ja”. – Stłamszony niemocą sprostania wymaganiom otoczenia, mężczyzna coraz bardziej zamyka się w swoim własnym wewnętrznym złudnym azylu, będącym połączeniem snów i marzeń, obrazów z przeszłości i przyszłości. Zbyt mocno przeżywający każdą chwilę, ma problem z odnalezieniem się w każdej następnej, a rozbieżność między oczekiwaniami a rzeczywistością prowadzi do jego powolnego upadku… – tak spektakl opisują sami twórcy.

Warszawska premiera, która odbędzie się 22 lutego br. w Teatrze Muzycznym Rampa poprzedza Międzynarodowy Dzień Walki z Depresją, który obchodzimy co roku 23 lutego.

Partnerem projektu “Jego” jest Fundacja ITAKA, która również w tym roku w ramach akcji “Stop Depresji” prowadzi kampanię “Smutni nastoletni” mającą za zadanie uwrażliwić społeczeństwo na zwiększający się problem depresji wśród nastolatków. Akcja ma na celu wzrost świadomości rodziców, opiekunów i nauczycieli względem choroby, która często może nie zostać na czas rozpoznana i rozwijać się niezauważona przez wiele lat.

O projekcie „Jego”

Projekt „Jego” łączy w sobie wartości artystyczne, edukacyjne i społeczne. Do udziału zostali zaproszeni młodzi tancerze, którzy pod kierunkiem profesjonalistów – Pawła Michnoi Doroty Dmochowskiej – choreografów oraz Grzegorza Pohla – reżysera – pracują nad spektaklem tanecznym.

Premiera spektaklu “Jego” -  22 lutego 2014; Teatr Muzyczny Rampa ul. Kołowa 20 Warszawa; godz. 19:00
Bilety do nabycia na stronie www.biletomat.pl
Czas trwania spektaklu: 1 godz. 40 min.
Wydarzenie na Facebooku

O Stowarzyszeniu

B’Art Stowarzyszenie Artystyczne tworzą młodzi ludzie, których pasją jest przede wszystkim teatr i taniec. Poprzez tworzenie spektakli, organizację warsztatów, projektów i wydarzeń kulturalnych, podejmowanie ciekawych inicjatyw, promuje twórców młodego pokolenia. Stowarzyszenie ma charakter egalitarny, wspiera zarówno amatorów jak i profesjonalistów, którzy rozpoczynają swoją karierę artystyczną. Pomysł zawiązania Stowarzyszenia narodził się w grupie ludzi, którzy choć są młodzi, mają na swym koncie udział w wielu przedsięwzięciach artystycznych zarówno profesjonalnych jak i amatorskich: tworzyli spektakle teatralne i taneczne, choreografie, scenariusze, realizowali projekty w kraju i za granicą, są laureatami nagród w konkursach i festiwalach. W swej pracy stawiają przede wszystkim na realizację projektów autorskich, w których chcą zwracać uwagę na ważne problemy i zjawiska społeczne. Prezesem Stowarzyszenia jest Bartłomiej Stec.

Akcja dramatu rozgrywa się w ciągu kilkunastu godzin od popełnienia przestępstwa.
Biała naga dziewczyna, zamordowana, to sensacyjna wiadomość, a sensacyjne wiadomości zawsze przeszkadzają w prowadzeniu śledztwa.

„Martwa natura” to kryminał utrzymany w stylistyce filmów Quentina Tarantino czy Guya Ritchiego. Fausto Paravidino wykorzystując znany widzowi schemat z perspektywy kilku bohaterów pokazuje świat, który rozpadł się na kawałki, rzeczywistość pozbawioną punktów odniesienia.

Reżyseria: Malgorzata Bogajewska
Przekład: Monika Woźniak

Światla, kostiumy, scenografia: Justyna Łagowska
Opracowanie muzyczne: Rafał Kowalczyk
Kierownik produkcji: Mateusz Karoń

Obsada:
Matka – Katarzyna Herman
Chłopak – Sambor Czarnota
Glina – Sławomir Grzymkowski
Policjant – Tomasz Lipiński
Dealer – Waldemar Barwiński
Dziwka – Maria Dejmek
Narzeczony – Filip Pławiak
Eliza – Marta Dylewska

Na pierwszy rzut oka to jest kryminał. Mamy tu wciągającą intrygę, podążamy za śledztwem, zastanawiamy się, kto zabił, ale w przeciwieństwie do zwykłego kryminału, który ogranicza się właściwie do intrygi, tu mamy pęknięcie. Widzimy świat, który się zachwiał, świat przesterowany, bohaterów poznajemy w momencie szaleństwa, po sobotniej, intensywnej nocy, jeszcze pijanych, półprzytomnych. Ten trup staje się dla nich jakimś otwarciem świata ich własnych lęków. Ciekawe jest to, że ten świat za chwilę wróci do swoich torów, nic tu się nie zmieni. Ot, jedna matko będzie żyć bez córki. Widzimy moment wycięty z rzeczywistości, gdzie granica między tym, co realne, żywe, przewidywalne, oswojone, a tym co jest  śmiercią, światem wyjętym z lęków dziecięcych, podszewką życia na moment się zaciera.– mówi o spektaklu Małgorzata Bogajewska.

Jego sztuki bliskie są tradycji czarnej komedii: podejmuje w nich problematykę współczesną, ukazuje dramaty z życia codziennego, znane i zrozumiałe dla każdego z nas, czasami zainspirowane jakimś autentycznym zdarzeniem opisanym w codziennej prasie. Odzwierciedla to także styl dialogu: potoczny, codzienny, dający publiczności wrażenie, że przysłuchuje się autentycznej rozmowie, z jaką można się zetknąć w każdym momencie otaczającej nas rzeczywistości, ale jednocześnie “gęsty”, nasycony znaczeniami i podtekstami, co stanowi szczególnie fascynujące wyzwanie dla tłumacza. – mówi tłumaczka sztuki Monika Woźniak

Najbliższe spektakle 24 października 2013
Scena na Woli, godzina 19:00
Bilety: 22 632 24 78, kasa@teatrdramatyczny.pl

„Absolwent” opowiada o rozterkach młodego człowieka szukającego dla siebie miejsca w otaczającej go rzeczywistości. Sztuka dzieje się w Ameryce w pierwszej połowie lat 60. i porusza problem konfliktu pokolenia ojców z pokoleniem, którego kontestacyjne nastroje znalazły swoją kulminację w ’68 roku.

„Absolwent” Terry’ego Johnsona powstał na podstawie powieści Charlesa Webba oraz scenariusza filmowego Caldera Willinghama i Bucka Henry’ego na mocy specjalnego porozumienia ze StudioCanal. Sztuka została wyprodukowana po raz pierwszy w Londynie i na Broadwayu przez Johna Reida i Sachę Brooksa.

P.Szygalski

Wszyscy oni zajęli się ostatnią napisaną przez Odona Von Horvatha sztuką “Sąd Ostateczny”, o której Glińska mówi, że jest “poetycka, wręcz metafizyczna. To egzotyczna wyprawa. Ale z tych ryzykownych, nie z biurem podróży”.

Twórczość Von Horvath, który zmarł tragicznie w 1938 roku mając raptem 36 lat ( w trakcie burzy został uderzony gałęzią na Polach Elizejskich w Paryżu), od lat przeżywa renesans popularności. W Polsce także za sprawą Glińskiej, która wystawiała jak dotąd “Opowieści lasku Wiedeńskiego” i “Nieznajomą z Sekwany”.

Punktem wyjścia “Sądu Ostatecznego” jest katastrofa kolejowa, wiele jej wersji opowiadanych przez bohaterów i wina sumiennego naczelnika stacji, która z tego powodu zaczyna się rozmywać. Jest też małe miasteczko, pełne małych słabości i znacznie większych namiętności. Według reżyserki Von Horvath stawia uniwersalne pytania o winę, karę i odpowiedzialność za swoje czyny. Sam autor twierdził, że” wszystkie jego sztuki to tragedie, które stają się komiczne przez to, że są niesamowite”. Jak niesamowity jest “Sąd Ostateczny” można sprawdzić w warszawskim Teatrze Studio. Jeśli wczytać się w opinie recenzentów to co najmniej bardzo.

Najbliższe spektakle w dniach 15 – 18 stycznia.