Artystka opowiadając o krążku przed premierą zapewniała, że jest na nim sporo niewinności, delikatności. W dużej mierze trzeba przyznać Patti rację. Faktycznie, jest całkiem sporo piosenek mających klimat lekki, radosny, jak choćby folkujący “Mosaic”, singlowy “April Fool” i świetny “Amerigo”, wprowadzające w błogostan. Lecz to nie cała prawda o “Banga”.

Smith nawiązuje do folku w kawałku tytułowym, który żeni z mocnym uderzeniem bębnów i nawiedzoną, przesterowaną gitarą Lenny’ego Kaye’a. Artystka lubi zawierać na płytach kompozycje dłuższe, rozbudowane, o sinusoidalnie zmieniającym się uderzeniu i atmosferze. Czasem wychodzi jej to dobrze, innym razem niekoniecznie. Epicki “Constantine’s Dream” z “Banga” to majstersztyk, mający w sobie trochę z “The End” Doorsów, trochę z przećpanego sznytu “Heroin” Velvet Underground. Początek jest sielski, łagodny. Lecz powoli skrada się posępny, niepokojący klimat, narastają perkusja, gitary, koloru dodają partie skrzypiec, a pod koniec atakuje kakofoniczne spiętrzenie aż do eksplozji. Smith głównie recytuje tekst, zmieniając natężenie głosu. Cudo! Udana jest przeróbka jednego z ukochanych artystów Patti, Neila Younga. Jej oszczędna aranżacyjnie interpretacja “After The Gold Rush” byłaby genialna, gdyby niepotrzebnie wpakowany pod koniec dziecięcy chór.

Choć czas nikogo nie oszczędza, głos Patti ma wciąż wielką moc i młodzieńczą wręcz świeżość. Na płycie są i Tom Verlaine z Television, i Johnny Depp, są i dzieci Smith, lecz na płycie najjaśniej lśni ona i jej zespół, z niezawodnym, sprawdzonym w bojach Kaye’em. Niezmiennie Amerykanka ma sporo ciekawego do powiedzenia o ludziach i otaczającym nas świecie. Można się z nią nie zgadzać, ale zapoznać z opinią wyrażoną w tekstach z pewnością warto. Warto też posłuchać muzyki z “Banga”. Bo to najlepsza płyta Patti w XXI wieku.

http://www.youtube.com/watch?v=o72S2JigEE8

Lesław Dutkowski | Sony Music