Bill Laswell to wirtuoz gitary basowej, okrzyknięty odnowicielem funku, dubu, jazzu i ambientu, ceniony za działalność na polu animacji kultury, szanowany jako wydawca i promotor nowatorskiej i niebanalnej muzyki. Najnowszym projektem, z którym artysta przyjeżdża do Wrocławia, jest The Blixt, do którego Laswell zaprosił gitarzystę Raoula Björkenheima i perkusistę Morgana Ågrena. Björkenheim to twórca Krakatau, wybitny gitarzysta jazzowy. Z kolei Ågren to bez wątpienia jeden z najlepszych perkusistów naszych czasów, mający na swoim koncie współpracę z Frankiem Zappą.

Na fanów mocnych brzmień czeka koncert formacji Senser. Ich debiutancki album, wydany w roku 1994, uznany został za objawienie na scenie muzycznej. Niewiele zespołów przed nimi odważyło się na tak radykalne połączenie ze sobą stylistyk rapu, muzyki industrialnej, dubu, elektroniki i ciężkiego gitarowego grania. W ich muzyce punkowy bunt wszedł w mariaż z jamajskimi rytmami, hardcore’owa energia zetknęła się z hiphopowymi skreczami, industrialna elektronika zaczęła współgrać z funkową nostalgią. Do tego bezkompromisowe, politycznie zaangażowane teksty.

W Arsenale nie zabraknie też polskich akcentów. Na otwarcie cyklu koncertów zagra Cool Kids Of Death – w momencie swojego debiutu w 2002 roku okrzyknięci najbardziej buntowniczą rodzimą grupą i głosem nowego pokolenia. Teraz powracają na scenę, by na żywo odegrać przełomowy, imienny longplay.

Karnety muzyczne na wszystkie koncerty w klubie w cenie od 120 zł w sprzedaży od 18 maja (godz. 12.00) na stronie Nowehoryzonty.pl

aka | informacja nadesłana

Teoretycznie nowa płyta Cool Kids of Death to rzecz zaskakująca. Łagodna, przynajmniej jak na ten zespół, często bardzo piosenkowa, indie-rockowa, z namiętnym użyciem elektroniki, ale dawkowanej inaczej niż dotychczas. Kiedy jednak zastanowić się przez chwilę, tak właśnie powinien brzmieć album CKOD w roku 2012. Nie, że nowa dekada. Po prostu, coolki dojrzały i całe szczęście.

Debiutując dekadę temu, łodzianie z impetem wtargnęli na scenę rodzimej rockowej alternatywy. Dzierżyli “butelki z benzyną i kamienie”, byli przedstawicielami “generacji nic”. Dziś, dziesięć lat później są starsi, bardziej pokorni. I nie jest to zarzut, tylko matematyka. Nie mają już “dwudziestukilku lat”, tylko żyją “na kredyt”. Panowie siłą rzeczy dorośli też twórczo. Wciąż doskonale wiedzą, jak mieszać gitary i klawisze. Nadal potrafią pisać świetne melodie i refreny (numer tytułowy). Miejsce młodzieńczego gniewu zajęła jednak dojrzałość artystyczna, większa muzyczna sprawność oraz śmiałość. Nie boją się chórków a la Coldplay (“Dalej pójdę sam”) czy lirycznych, łagodnych, akustycznych dźwięków niczym od Badly Drawn Boya (bardzo ładne i bardzo dobre “Wiemy wszystko”). Kiedy jednak trzeba, wciąż umieją zacisnąć pięści (tradycyjnie coolkowy “Chrystus”).

“Plan ewakuacji” to najbardziej różnorodny i przemyślany album w karierze łódzkiej formacji. Ciekawy, momentami odważny, ambitny, ale i z niemałym potencjałem komercyjnym. I co bardzo fajne, najlepszy numer – absolutnie doskonały, genialnie wyprodukowany “Wyłącz to” – zostawili na finał.

http://www.youtube.com/watch?v=sUWYmdGT7qU

Anna Szymla | Sony Music