Jak się żegnać, to tylko w takim stylu.

Źle się dzieje w obozie Disturbed. Muzycy zapowiedzieli przerwę na bliżej nieokreślony czas, a lider David Draiman niezbyt optymistycznie wypowiada się o przyszłości zespołu. W takich okolicznościach ukazuje się składanka “The Lost Children”, która sprawia, że robi się naprawdę smutno na myśl o ewentualnym końcu działalności kapeli z Chicago. I nie chodzi o to, że szkoda kończyć karierę składanką, na dodatek z kawałkami ze stron B singli. Nie! Szkoda, że zespół mający takie numery na stronach B singli może skończyć karierę.

“The Lost Children”, jak naprawdę niewiele tego typu wydawnictw, mogłoby uchodzić za greatest hits. Draiman i spółka proponują przekrojowy zestaw prezentujący różne odcienie swego monumentalnego stylu. Raz jest to odważna zabawa z elektroniką (“Hell”), raz rasowe, wściekłe, metalowe granie (“A Welcome Burden”, “Run”), kiedy indziej waleczne brzmienie (“Parasite”, “3″).

Zdarzają się słabsze momenty, jak dziwnie lekkie “Old Friend”, z drugiej jednak strony in plus wyróżnia się “Mein” z fajnym, niepokojącym elektronicznym wstępem rodem z “Tronu: Dziedzictwo” i orientalną rytmika w środku oraz zdradzający numetalowe korzenie bandu “God Of The Mind”. A do tego mamy coverowe smaczki, w których grupa się specjalizuje. “Midlife Crisis” to udane wzmocnienie oryginalnego wzoru siłą Disturbed, a “Living After Midnight” to odstający od reszty repertuaru należyty pokłon dla Judas Priest. Co najważniejsze żaden z tych utworów nie brzmi jak odrzut, coś gorszego, coś niegodnego regularnego albumu.

“The Lost Children” to esencja Disturbed, kapitalny zestaw mocnego metalowego grania. Jeśli ma to być ich łabędzi śpiew, to robi kolosalne wrażenie, miejmy jednak nadzieję, że jeszcze nie powiedzieli ostatniego słowa.

źródło: megafon.pl/Anna Szymla