Pharrell Williams, Alicia Keys i raper Kendrick Lamar nagrali piosenkę “It’s On Again” specjalnie na potrzeby nowego reboot’u. (Przypominam, że seria “Niesamowity Spider-Man” przedstawia przygody Petera, kiedy był jeszcze uczniem szkoły średniej.) Nie byłoby nic dziwnego we współpracy współczesnych muzyków, gdyby nie fakt, że do ich team’u dołączył Hans Zimmer. Pharrel Williams i Alicia Keys kojarzą się raczej z listami przebojów komercyjnych stacji radiowych i telewizyjnych. Zimmer za to wydaje się być “poważniejszym” twórcą, bo to w końcu, wielokrotnie nagradzany, kompozytor muzyki filmowej. Nie jest mu jednak tak daleko do Pharrell’a. Kiedyś zajmował się muzyką pop, później zabłysnął przy eksperymentalnych brzmieniach – orkiestra plus elektronika. Całkiem niedawno, tak samo jak Alicia Keys, wziął udział w tworzeniu nowej płyty Pharrell’a. Czy płyta “Girl” dedykowana kobietom, byłaby tak subtelna bez smyczków Zimmera?
Utwór “It’s One Again” będzie kolejnym efektem współpracy wyżej wspomnianych muzyków. Mimo że każdy z nich specjalizuje się w innych muzycznych dziedzinach, razem tworzą niecodzienne brzmienia. 25 kwietnia “Niesamowitego Spider-Mana 2″ zobaczymy w polskich kinach. Twórcy przyznają, że piosenka “It’s One Again” jest idealnym podsumowaniem filmu. Czy to prawda? Będziemy mogli przekonać się, kiedy utwór pojawi się w sieci. Na tę chwilę proponuję kawałek z najnowszej płyty Pharrell’a, “Know Who You Are” z udziałem Alicii Keys.

Joanna Pilska

Czy znajdziemy na nowej płycie Pharrella przebój na miarę “Get Lucky” czy “Blurred Lines”? Nie (choć może “Come Get It Bae”?). Czy czeka nas więcej tak rozbrajających numerów jak “Happy”? Też nie. Uwierzcie jednak, nie będziecie mogli się od tej płyty oderwać. Williams bierze z soulu, R&B, hip-hopu i popu to, co najlepsze i tworzy z tych składników to, co najlepsze. Wskrzesza ducha The Jackson 5 (na przykład z niewielką pomocą Justina Timberlake’a w “Brand New”) i ostrzega Prince’a, że depcze mu po piętach. Kłania się mistrzom pokroju Steviego Wondera czy Bobby’ego Womacka, ale nie zapomina, że mamy XXI wiek.

Gdybym miała użyć jednego epitetu dla określenia drugiej płyty Pharrella byłby to “miękki”. To muzyka miękka i puszysta, jak pączki, jak wygodna poduszka, jak kaszmirowy sweter. Bez ostrych krawędzi, szorstkich powierzchni, wystających kantów. Jakby negatyw tego, co ostatnio robi Kanye West. Zwiewne smyki, ciepło brzmiące gitary, gładki głos Pharrella i niemal organiczna produkcja. Niemal, bo sporo tu elektroniki, syntezatorów, ale nie kosmicznych, odhumanizowanych, raczej disco-tęczowych. Williams porusza się w podobnych klimatach, co Timberlake na ostatnich krążkach. Jest groove, funk, luz i klasa. Pharrell jednak znacznie lepiej niż kolega radzi sobie z kompozycjami i po prostu ma lepsze wyczucie. Melodii, produkcji, w kwestii doboru gości (poza Daft Punk, trochę psują tę retro-wycieczkę w “Gust of Wind” swym Auto-tune’em). Bez względu na to czy buja leniwie (“It Girl”), czy porywa do podrygiwania i klaskania (“Happy”), sprawia sobie i słuchaczowi wielką radość.

“G I R L” to hołd złożony kobietom, jest więc też seksownie i zmysłowo. Do tańca i miłości. Bez słabych numerów, bez niepotrzebnych dźwięków, bez zapychania krążka po brzeg oraz… bez wysiłku. Kapitalny album – trzy kwadranse wysmakowanej przyjemności.

Anna Szymla | Sony Music