“Hang ‘Em High” równie dobrze mogłoby zapożyczyć tytuł od wydanej w 2001 roku płyty Aerosmith, “Just Push Play”. I nie chodzi tu o jakiekolwiek muzyczne podobieństwa. Po prostu debiut Anti Tank Nun jest dziełem niezwykle równym i pozbawionym wypełniaczy. Wystarczy nacisnąć “play” i przez dwanaście numerów oddać się metalowemu szaleństwu. Patrząc na pierwsze reakcje w mediach, najczęściej ładuje się Anti Tank Nun do worka z napisem thrash metal. Można by więc oczekiwać czegoś nie tak odległego od macierzystej kapeli Titusa. Różnice jednak są i to spore.

Przede wszystkim – solówki (doprawdy znakomite – ale o tym później), które zdradzają fascynacje klasycznym rockiem, jak i heavy metalem. Po drugie – frontman pozwolił sobie na znacznie więcej swobody w układaniu partii wokalnych – można więc usłyszeć dźwięki, o które nigdy by się go nie podejrzewało (jak np. “Homme Fatal”, w którym niemalże melorecytuje tekst). Dawno też nie słyszałem Titusa tak wściekle wypluwającego słowa jak w otwierającym zestaw “Next to Last Supper”.

Chociaż całość najłatwiej określić używając retoryki lidera mianem “łomotu, z którym nie ma żartów” czuć, że nie jest to materiał nagrany przez czterech ponurych kolesi, a przez muzyków, którym gęba szczerzyła się od ucha do ucha przez całą sesję. Czuć ogromne pokłady muzycznego luzu – wystarczy posłuchać sola w drugim utworze, które brzmi jakby było zagrane trochę od niechcenia przez jakiegoś wyjadacza rockowej/metalowej sceny. A przecież mówimy o czternastolatku!!! (za wszystkie popisy odpowiada Igor “Iggy” Gwadera). Czegoś takiego nie da się nauczyć – z tym trzeba się po prostu urodzić. Tak, miał rację Titus mówiąc, że jest to “fenomen, któremu nie można pozwolić zgasnąć”.

Zawartość “Hang ‘Em High” spokojnie zasługuje na mocne cztery gwiazdki. Biorąc jednak pod uwagę, to co na tej płycie wyprawia Iggy – co tam, niech będzie pięć.

Tomasz Jarka | metal mind productions