Hansel i Gretel zostają wezwani, by odnaleźć dzieci, które nagle znikają z pewnej wioski. Rodzeństwo przeczuwa, że kryje się za tym bardzo niebezpieczna siła. Przy okazji mogą też odkryć tajemnicę ze swej przeszłości.

Jeśli lubicie Jeremy’ego Rennera, podoba wam się Gemma Arterton lub stęskniliście się za Famke Janssen, szczerze polecam “Łowców czarownic”. Jeśli spodziewacie się oryginalnego filmu o Jasiu i Małgosi – odradzam. Pomysłowość twórców ogranicza się do tematu wyjściowego – nękani przez wiedźmę brat i siostra dorośli i zawodowo zajmują się łapaniem czarownic. Przez półtorej godziny oglądamy jednak zupełnie przeciętny film o dobrych ścigających złych. Gdyby nie stroje, potwory i fakt, że te złe to latające kobiety w paskudnych makijażach, mógłby to być obraz o kimkolwiek. Z miejscem na flirty, popis kobiecego sprytu i przewidywalnym czarnym charakterem. Scenariuszowo – totalna klapa. Z klimatem też nie jest najlepiej – niby mroczny, nieco horrorowy, ale żeby wciągał czy urzekał, to nie powiem. Brakuje przede wszystkim humoru, dialogi są drętwe. Dużo za to po prostu głupich, by nie powiedzieć kretyńskich pomysłów (“defibrylator”). Przyznać jednak trzeba, że Hansel i Gretel mają fajne wdzianka, wypasioną broń, a wiedźmy niezłą charakteryzację wyraźnie zainspirowaną zespołem Cradle of Filth.

“Hansel i Gretel: Łowcy czarownic” ratuje jedno. Można przyjąć, że to kino kategorii B. Rzecz na wskroś kiczowata i przerysowana. Tylko i wyłącznie jako guilty pleasure, rozrywka dla masochistów może się obronić.

Joanna Moreno | UIP