Trzeci łącznik to producent Joe Baresi, który kiedyś współpracował z Tool. Ale “Hats Off To The Bull” to oczywiście coś więcej niż klonowanie pomysłów starszych i sławniejszych kolegów. Faktem jest, że klimat niemałej części piosenek z krążka z pewnością skojarzy się słuchaczom z dokonaniami formacji, których centralną postacią jest Maynard James Keenan. Faktem jest też to, że Pete Loeffler parokrotnie używa głosu podobnie do niego. Jednakże w muzyce Chevelle jest taki romantyczny, nostalgiczny pierwiastek, delikatna rozpacz. Ponadto piosenki nie są tak przytłaczające, dołujące, pogmatwane aranżacyjnie.

Punktem wyjścia dla Chevelle jest prosty, soczysty hard rock i metal trochę pokroju Godsmack, Nickelback, późnego Silverchair. Opierający się na mięsistych riffach gitarowych (świetny numer tytułowy, “Face To The Floor”), przetykany ładną przestrzenią, troszkę kierującą piosenki w progresywną stronę (ale bez przesadnych dłużyzn). Chwilami nawet akustyczną (“Prima Donna”). Nie ma walcowatej intensywności, jest czas na oddech, zatopienie się w numerach. Klimat jest dość jednorodny. Radością płyta nie tryska, to pewne. To bardziej pieśń tęsknoty za czymś, opiewanie straty czegoś/kogoś, czasem głos rozpaczy.

Chevelle wielu będzie krytykować za dość mocne naleciałości Tool i A Perfect Circle. Ale to trochę krzywdząca opinia, bo nie można tu mówić o prostej zrzynce, raczej o byciu w roli młodszego brata albo bliskiego krewniaka. Owszem, nie jest to płyta, która kładzie na łopatki, nie przewraca rocka do góry nogami. Ale podkreślić należy z całą mocą, że “Hats Off To The Bull” jest całkiem udanym, mocnym, rockowym krążkiem, którego słucha się bardzo miło.

Lesław Dutkowski | Sony Music