“Podobno” to trzeci singel z ostatniej płyty formacji “Do Rycerzy, do Szlachty, doo Mieszczan”. Wideo powstało z materiałów podczas wyprawy muzyków do Wietnamu, gdzie artyści udali się jeszcze przed nagraniem albumu. – Bez pozowania. Bez mówienia, co kręcić, czego nie – komentuje wokalistka, Katarzyna Nosowska. – Będzie widać, jak ze sobą żyjemy. Jak podróżujemy, co jemy, że się szanujemy.

Autorem zdjęć jest Grzegorz Lipiec, od lat dokumentujący ważne chwile życia zespołu.

Longplay “Do Rycerzy, do Szlachty, doo Mieszczan” miał premierę w listopadzie 2012 roku.

Wideo można sprawdzić poniżej.

aka | kayax

Zespół Soulfly powstał w 1997 roku z inicjatywy gitarzysty Maksa Cavalery, który rok wcześniej opuścił grupę Sepultura. Cavalera do współpracy zaprosił perkusistę Roya Mayorgę, który występował poprzednio w Horn i Nausea, gitarzystę Jacksona Bandeira członka Chico Science oraz basistę Marcelo Diasa. W międzyczasie Cavalera gościł w studiu nagraniowym podczas sesji nagraniowej zespołu Deftones, który zaprosił muzyka do zaśpiewania w utworze “Headup”. Znajdujące się w tekście słowa “soulfly” posłużyło jako nazwa zespołu. Wkrótce potem zespół podpisał kontrakt z wytwórnią muzyczną Roadrunner Records. W maju 1998 roku ukazało się pierwsze wydawnictwo bandu zatytułowane “Soulfly”. Płyta została zrealizowana z udziałem licznych gości. W otwierającym płytę utworze “Eye For An Eye” zaśpiewał wokalista Fear Factory Burton C. Bell, z kolei w utworze “Bleed” wystąpił lider Limp Bizkit Fred Durst.

W 2000 roku muzycy odbyli amerykańską cześć koncertów objazdowego festiwalu Ozzfest. W tym samym roku ukazał się drugi album kapeli zatytułowany “Primitive”. Nagrania zostały zrealizowane w studiu nagraniowym The Saltmine Studio Oasis w mieście Mesa we współpracy z producentem muzycznym Tobym Wrightem. Gościnnie na płycie wystąpili m.in. wokalista Tom Araya członek Slayer, Corey Taylor ze Slipknot oraz Chino Moreno z Deftones. Cieszące się popularnością wydawnictwo dotarło do 32. miejsca listy Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych, sprzedając się w nakładzie ponad 200 tysięcy egzemplarzy. W czerwcu 2002 roku ukazał się kolejny album zatytułowany “ॐ”. Limitowana wersja płyty zawierała m.in. interpretacje utworów z repertuaru grup Black Sabbath, Pailhead i Sacred Reich. Natomiast tytuł wydawnictwa został zainspirowany hinduską sylabą om przypominająca cyfrę 3.

Czwarte wydawnictwo “Prophecy” zawierało oprócz nowych kompozycji dodatkowe nagrania zrealizowane podczas Hultsfred Festiwal w Szwecji w 2001 roku. 4 października 2005 został wydany piąty album Soulfly zatytułowany “Dark Ages”. Gościnnie na płycie wystąpił wokalista S.O.D. Nemanja “Coyote” Kojić w utworze “Innerspirit”. W Stanach Zjednoczonych płyta zadebiutowała na 155. miejscu listy Billboard. 29 lipca 2008 roku ukazał się szósty album Soulfly zatytułowany “Conquer”. Gościnnie na płycie wystąpił członek Morbid Angel, David Vincent, który zaśpiewał w utworze “Blood Fire War Hate”. Specjalna edycja wydawnictwa zawierała dodatkową płytę DVD z zapisem koncertu z 13 lipca 2005 roku w warszawskim klubie Stodoła. W Stanach Zjednoczonych płyta dotarła do 66. miejsca listy Billboard 200. W maju 2010 roku ukazał się kolejny album Soulfly zatytułowany “Omen”. Ostatni krążek Soulfy, “Enslaved” trafił do sprzedaży w 2012 roku. Zebrał świetne recenzje i zyskał przychylność fanów.

Bad Manners to angielska legenda gatunku ska. Jedna z najważniejszych grup sceny 2 Tone stawiana w jednym rzędzie z takimi tuzami jak Madness, The Specials czy The Beat. Od samego początku na czele zespołu stoi odpowiedzialny za wokal Buster Bloodvessel (właściwie Douglas Trendle). Dużych rozmiarów, łysy wokalista to prawdziwy wulkan energii, symbol i wizytówka zespołu. Obok niego w klasycznym składzie grali Louis “Alphonso” Cook (gitara), David Farren (bas), Brian Tuitt (perkusja), Alan Sayagg (harmonijka), Paul Hyman (trąbka), Chris Kane (saksofon tenorowy), Andrew Marson (saksofon altowy) i Martin Stewart (klawisze). Dzięki żywiołowym koncertom (m.in. udział w trasie 2 Tone Records uwiecznionej w filmie “Dance Craze”) zyskali popularność nie tylko wśród rude boys czy skinheads. Debiutancki album “Ska ‘n’ B” grupa Bad Manners wydała w 1980 roku. Numery takie jak “Ne-Ne Na-Na Na-Na Nu-Nu”, “Here Comes The Major”, “Fatty Fatty”, “King Ska/Fa”, “Caledonia”, “Magnificent 7″ (temat z filmu “Siedmiu wspaniałych”), “Wooly Bully”, “Lip Up Fatty”, “Special Brew”, “Inner London Violence” stały się klasycznymi hitami zespołu. W tym samym roku ukazał się kolejny album “Loonee Tunes!”, który był kontynuacją stylu obranego na poprzednim wydawnictwie. Z niego pochodzą utwory “Lorraine”, “Just a Feeling” czy “Tequila” (The Champs).

Rok później na rynku ukazał się trzeci album “Gosh It”s… Bad Manners”. Brzmienie zespołu zmieniło się, muzyka stała się mieszanką rytmów karaibskich, muzyki pop oraz wpływów ska i reggae. Płyta przyniosła takie przeboje jak “Walking In The Sunshine” czy “Can Can” (Jacques Offenbach) – który zajął 3. pozycję na UK Charts. Podobną muzykę przyniosła czwarta płyta – “Forging Ahead” (1982). Najbardziej znanymi utworami z tego krążka są “Samson and Delilah”, “Got No Brains” oraz “My Girl Lollipop”. Był to ostatni album nagrany dla Magnet Rec., zespół opuścił wytwórnię w 1983 roku. Następną płytę “Mental Notes” muzycy wydali więc w Portrait Records w 1985 roku. Był to ostatni album nagrany przed rozpadem grupy. Formacja reaktywowała się, by nagrać krążki “Returnf Of The Ugly” (1989), “Fat Sound” (1992), “Heavy Petting” (1997) oraz “Stupidity” (2003). Do dziś występy Bad Manners live zachwycają żywiołowością, jakiej pozazdrościć mogliby weteranom niejedni debiutanci.

I Am Giant dołączają do składu Jarocina w miejsce grupy Tigers Jaw, która odwołała swoją trasę u boku The Menzingers. I Am Giant to formacja, w skład której wchodzi brytyjski wokalista Ed Martin oraz trzech Nowozelandczyków – perkusista Shelton Woolright, basista Paul Matthews i gitarzysta Andrew Kerr. Pierwszy album I Am Giant – “The Horrifying Truth” ukazał się w 2011 roku i w Nowej Zelandii pokrył się złotem. Grupa jest szczególnie rozpoznawalna w środowiskach sportów ekstremalnych, w swoich teledyskach również często pokazuje sportowców – snowboardzistów czy surferów. Aktualnie muzycy pracują we Francji nad drugim krążkiem. Piosenki z niego z pewnością pojawią się podczas koncertu w Jarocinie.

W Jarocinie zagra także grupa Muchy. Po dwóch świetnie przyjętych przez krytykę i publiczność wydawnictwach (“Terroromans”, “Notoryczni debiutanci”), Muchy powróciły jesienią 2012 roku z nowym krążkiem “chcęcicośpowiedzieć”. Materiał powstawał przez ostatni rok we Wrocławiu i Srebrnej Górze, a nad jego produkcją ponownie czuwał Marcin Bors. Album został doskonale przyjęty przez polskie media, a także fanów grupy. Zespół aktualnie występuje na scenie w pięcioosobowym składzie.

Skubas to jeden z artystów nagrywających dla wytwórni Kayax. Proponuje akustyczne gitarowe brzmienia o lekko folkowym, grunge’owym charakterze. Skubas w swoich kompozycjach łączy brudne gitarowe riffy z melancholijnym wokalem, tworząc nostalgiczne, melodyjne, ale charakterystycznie “chropowate” piosenki. W produkcji postawił przede wszystkim na atmosferę i przestrzeń. Wśród gości na debiutanckiej płycie “Wilczełyko” są: Julia Iwańska i Kev Fox. Za miks i mastering odpowiada z kolei Andrzej Smolik.

Leniwiec gra melodyjną, czadową mieszankę punk-rocka, reggae i ska wzbogaconą dźwiękami saksofonu, akordeonu i puzonu. Dochodzą do tego zazwyczaj zaangażowane i polityczne, ale czasem też zupełnie niepoważne, teksty. Muzyka w ich wykonaniu to nie tylko mocne hasła o sprawach, które uważają za słuszne i ważne, ale też zabawa, dowcip i humor. Na koncie mają pięć płyt, szósty studyjny album ukaże się 15 maja i zawierał będzie piosenki Edwarda Stachury zagrane i zaaranżowane w stylu charakterystycznym dla Leniwca.

W latach 90. XX wieku na Kubie pojawiła się alternatywna scena muzyczna – podziemie młodych muzyków, którzy pomimo cenzury i tłumienia wszelkich form kreatywności przez reżim, mają odwagę mieć własne zdanie. Młodzi artyści za pomocą sztuki starają się przełamywać blokadę informacyjną na wyspie i docierać ze swym przekazem do społeczeństwa kubańskiego. Jednym z najbardziej aktywnie działających na Kubie zespołów, które nie poddają się zniewoleniu umysłów, jest grupa punkowa Porno Para Ricardo. Jednak ze względu na ostrą krytykę reżimu, skazana została przez cenzurę na “publiczny niebyt”. Jej lider, Gorki Aguila, spędził 2 lata w więzieniu za śpiewanie utworów zawierających “wrogie”, antyrządowe treści. Porno Para Ricardo ma zakaz publicznych występów na Kubie, ale te ograniczenia ze strony władz nie spowodowały, że muzycy zrezygnowali z organizowania koncertów. Odbywają się one w prywatnych mieszkaniach. Czasami udaje im się zagrać za granicą, jeśli reżim pozwali im wyjechać z kraju, co zdarza się jednak rzadko. W tym roku PPR po raz pierwszy przyjedzie do Polski. Ich obecność w naszym kraju, to doskonała okazja, by pokazać również Polakom, że na Kubie, tak jak kiedyś w latach 80. w Polsce, muzycy rockowi stawiają czoła politycznemu reżimowi i tworzą enklawy młodzieżowej wolności. Jarocin wydaje się być więc miejscem wprost stworzonym do takiego występu.

Brudne Dzieci Sida to kapela absolutnie wyjątkowa choćby dlatego, że w jej skład wchodzą jedynie Patyczak i jego gitara, w dodatku akustyczna. Skojarzenia z “krainą łagodności” są jednak całkiem chybione – pod hasłem “trzy akordy darcie mordy” kryje się bowiem energetyczny punk rock z prześmiewczym, kabaretowym zacięciem w tekstach. Patyczak wyśmiewa wszystko – od punkowych schematów po nowoczesne technologie, lecz najgłośniej potrafi śmiać się z… samego siebie. Patyczak koncertował w kameralnych klubach i na dużych festiwalach, na ulicach i na imprezach poetyckich, pod mostem i w teatrze, na punkowych skłotach i w galeriach sztuki. Jego ostre lecz melodyjne piosenki wyzwalają niesamowitą energię, porywając publiczność do zabawy. Każdy występ to niepowtarzalny happening, którego esencją jest nie tylko muzyka, lecz także to, co dzieje się pomiędzy piosenkami.

CF98 to polski zespół wykonujący melodyjny rock/punk rock/pop, założony w 2003 roku w Krakowie. Ich muzyka, mimo że wywodzi się ze sceny hardcore punk, znacznie częściej jest kojarzona z pop punkiem ze względu na melodyjność oraz wolny od ideologii i schematów przekaz. W początkach ich twórczości można znaleźć wpływy New Found Glory, wczesny Saves the Day, czy późniejszy Millencolin. Koncertowali na samodzielnie zorganizowanych trasach w Polsce, Niemczech, Czechach i na Słowacji. Grali koncerty z takimi polskimi artystami jak Coma, Happysad, Hey, O.S.T.R., Acid Drinkers, Vavamuffin czy z zespołami zachodniej sceny hardcore/punk jak Good Riddance, Ignite, Billy Talent, Rise Against, Bad Religion, Funeral for a Friend, Cancer Bats. Wystąpili m.in. na festiwalach Jarocin, Coke Live Music, Odjazdy, Rock in Arena, Rock in Summer. CF98 promuje aktualnie czwarty album – “13″, który ukazał się w kwietniu. Jest to czwarty krążek w dorobku zespołu i w sumie drugi polskojęzyczny na przestrzeni 9 lat wspólnego grania.

Zespoł Lovelot został założony w Warszawie w 2011 roku, z inicjatywy Maćka Mroczka – basisty punkowej grupy The Lunatics, gitarzysty – Kuby Ganczewskiego i perkusisty – Kuby Kujałowicza, później do ekipy dołączyła Wiktoria Królikowska, obsługująca klawisze. Punktem wyjścia była fascynacja muzyką gitarową lat 60., rhythm and bluesem, starym soulem, brytyjskim punk rockiem pierwszej fali i klimatami power pop/mod revival. Chodziło jednak o coś więcej niż sprawne kopiowanie. Raczej o stworzenie czegoś nowego świeżego, niebanalnego na bazie muzyki, która towarzyszy muzykom od lat. Tak powstała debiutancka płyta “Epilog”, która ukazała się nakładem oficyny Spółdzielnia wiosną 2013 roku. Nazwa pochodzi z komiksu o Tytusie Romku i A’Tomku. Każdy z nas czytał komiksy o Tytusie będąc dzieciakiem i kilka lat później zamarzył o graniu w zespole. Ta nazwa kojarzy się z gówniarską energią i entuzjazmem, jaki trzeba mieć żeby grać rock’n'rolla i z wieczną młodością, którą to granie zapewnia.

Muzyka Clintwood jest wypadkową dotychczasowych doświadczeń, przyjaźni oraz nowej energii i zapału muzyków. W sierpniu 2012 roku zespół rozpoczął w studiu pracę nad rejestracją płyty. Nad całością nagrań czuwał Adam Toczko, jeden z najlepszych producentów muzycznych w Polsce. Debiutancka płyta zespołu ukazała się w lutym 2013 zbierając świetne recenzje, między innymi w tygodniku “Polityka”.

Grupa Za Zu Zi powstała w maju 2001 roku w Jarocinie. To, co prezentuje obecnie zespół można określić jako szeroko pojęte reggae z wyraźną domieszką bluesa, funky, psychodeli czy rockowej alternatywy. W ciągu 10 lat działalności Za Zu Zi zagrało grubo ponad 100 koncertów w kraju i za granicą. Zespół pojawił się m.in. na Reggae Na Piaskach (Ostrów), Africa is Hungry (Toruń), Jarocin Festiwal (Hey Day), Przystanek Woodstock (Pokojowa Wioska Kryszny), Reggae Dub Festival (Bielawa) czy Nie Zabijaj (Olesno). Grupa ma na koncie album “Party” oraz udział w kilku składankach płytowych, w tym wydanej we Francji “Regg In Europ”. W 2011 roku zespół obchodził 10-lecie istnienia. Punktem kulminacyjnym był wielki koncert z udziałem m.in. Habakuk i King Lovera. Ten rok to także prace nad drugą długogrająca płytą, której zwiastunem jest wydany rok wcześniej maksisingel “Ocean”. W utworze tytułowym gościnnie zaśpiewała Renata Przemyk. Wydanie albumu “Tyłem do przodu” planowane jest na rok 2013.

Przypominamy że tegoroczny Festiwal w Jarocinie odbędzie się w dniach od 19 do 21 lipca, zagrają między innymi Misfits, Hunter, The Menzingers, Mela Koteluk, Maria Peszek, Hey (płyta “Fire” w całości), Izrael XXX-lecie, Farben Lehre, Moskwa XXX-lecie, Marky Ramone’s Blitzkrieg. Bilety oraz karnety już w sprzedaży na eBilet.pl, Wventim.pl, Ticketpro.pl, Go-ahead.pl oraz w takich punktach jak Jarociński Ośrodek Kultury, CIM, Rock Long Luck czy Carton Shop w Poznaniu.

aka | go-ahead

Devendra Banhart to drugi obok Animal Collective przedstawiciel amerykańskiej alternatywy na Open’erze. Kilka lat temu wspólnie tworzyli płynny ruch muzyczny nazywany w zależności od okoliczności “New Weird America” lub po prostu “Americana”. Jego kwintesencją było odwoływanie się do muzycznej spuścizny amerykańskiej sceny folkowej końca lat 60., przefiltrowanej przez sporą dawkę psychodelii. Głównymi przedstawicielami nurtu była Joanna Newsom, duet CocoRosie oraz wspomniani Animal Collective i Banhart. Niekiedy do tego towarzystwa dołączano popularną w Polsce grupę Antony & The Johnsons, z którym zresztą Banhart współpracował przy przełomowej płycie “I Am a Bird Now”. Nim jednak ten nieformalny król “Americany” trafił na nowojorskie salony przebył długą drogę chłopaka z rozbitej imigracyjnej rodziny (matka Devendry jest Wenezuelką). Urodził się w USA, następnie przez kilka lat mieszkał w rodzinnym kraju matki, skąd wrócił do Kalifornii, by po kilku latach rozpocząć artystyczne studia w San Francisco. Historia prawie jak z filmu o zbuntowanym młodzieńcu i dalsze losy Banharta pasują do takiego scenariusza. Podróż po Europie, porzucenie sztuk wizualnych dla muzyki, granie na ulicach i wreszcie odkrycie talentu przez wpływową osobę. Ten zwrot akcji zapewniła żona lidera grupy Swans, Michaela Giry. Zachwycony jego płytą demo, Gira podpisał kontrakt z Banhartem i wydał w swojej wytwórni Young Gods trzy albumy artysty, z czego dwa współprodukował. Kolejne płyty, w tym przełomowa dla muzyka “Cripple Crow”, ukazały się w wytwórni XL, która doskonale wyczuła zapotrzebowanie na freak folk. Muzyka Banharta wyróżniała się nie tylko elementami latino, ale także charakterystycznym vibrato wokalisty, a całości dopełniał wizerunek nowojorskiego hipisa i współpraca z innymi wykonawcami, m.in. CocoRosie (prywatnie Banhart był związany z jedną z sióstr Cassidy i pomógł nagrać im “Noah’s Ark”) czy Beckiem, z którym się zaprzyjaźnił. W najbliższy poniedziałek (11 marca) swoją premierę będzie miała siódma płyta artysty zatytułowana “Mala”. Album wyda ceniona wytwórnia Nonesuch, współpracująca m.in. z The Black Keys czy Steve’m Reichem. “Mala” została prawie w całości nagrana na analogowym sprzęcie firmy TASCAM.

Wydany w październiku 2012 roku oficjalny album Kendricka Lamara “Good Kid, M.A.A.D city” z miejsca został okrzyknięty arcydziełem rapu, zbierając wyłącznie pozytywne recenzje, w których chwalono koncepcję albumu (w 12 utworach Lamar zawarł historię swojego dorastania na przedmieściach Los Angeles), dojrzałość tekstów oraz produkcję. Producentem wykonawczym “Good Kid, M.A.A.D. city” został Dr. Dre, który na czas pracy ze swoim podopiecznym odłożył pracę nad zapowiadanym od lat krążkiem “Detox”. W studiu pojawiło się dwunastu różnych producentów, m.in. Pharrell, Hit-Boy, Just Blaze i każdy stworzył beat do innego utworu. Pierwsza płyta Lamara w należącej do Dre wytwórni Aftermath przyniosła ogromny sukces. “Good Kid, M.A.A.D. city” w tygodniu premiery streamowano prawie 3 miliony razy, co dało albumowi drugi wynik 2012 roku tuż za Mumford & Sons. Zestaw zadebiutował na drugim miejscu Billboardu, a jego aktualna sprzedaż zbliża się do miliona egzemplarzy. To rewelacyjny wynik, zważywszy, że niezależny debiut Lamara, “Section.80″, był dostępnym wyłącznie w dystrybucji cyfrowej. Współpraca z tymi najważniejszymi była wyłącznie kwestią czasu, tym bardziej, że wspomniany Dre oraz debiutujący dwie dekady wcześniej Snoop Dogg sami nazwali Lamara nowym królem Zachodniego Wybrzeża i zaprosili na scenę podczas pamiętnego koncertu w ramach festiwalu Coachella 2012. Kendrick pojawił się gościnnie na płytach The Game’a i Drake’a. Ten ostatni zaprosił go na trasę koncertową po USA, podczas której towarzyszył im także A$AP Rocky. Znajomość zaowocowała jednym z najmocniejszych rapowych singli 2012 roku – “Fuckin’ Problems”. Drake pojawił się także na “Good Kid, M.A.A.D. city” w utworze “Poetic Justice” zbudowanym wokół sampla z popularnego przeboju Janet Jackson. I mimo, że wokalistka nie wystąpiła w teledysku do nagrania (to było marzenie Kendricka), młody raper nie może narzekać na brak zainteresowania. Jego zimowa trasa po Europie była całkowicie wyprzedana, wraz ze swoim zespołem pojawił się w dwóch najważniejszych programach rozrywkowych w USA, a o jego gościnne wersy zabiega połowa przemysłu muzycznego – na razie udało się 50 Centowi i Dido – ale zapewne wkrótce dołączą kolejni. Muszą jednak trafić w napięty grafik Lamara, który praktycznie całe lato spędzi wraz ze swoim zespołem na europejskich festiwalach, w tym na Heineken Open’er w Gdyni.

Hey to żywa i cały czas zmieniająca się historia polskiej muzyki, a także jedna z najlepszych grup koncertowych w Polsce. Charyzmatyczna wokalistka zespołu Katarzyna Nosowska, uważana za najlepszą tekściarkę swojego pokolenia wraz z zespołem została wyróżniona 17 Fryderykami i wieloma innymi nagrodami. W twórczości Hey odbijały się najważniejsze trendy muzyki gitarowej ostatnich dwóch dekad. Od grunge’u przez rock alternatywny aż po eksperymenty z elektroniką, widoczne najbardziej na dwóch ostatnich płytach – “Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!” i ubiegłorocznej “Do rycerzy, do szlachty, doo mieszczan”. Wszystkie 10 płyt studyjnych, które wydali uzyskały status platynowych. Owszem, zmieniały się wyniki sprzedaży i warunki na rynku muzycznym, tak jak zmieniała się cała Polska, ale Heya słucha już drugie pokolenie, odnajdując w ich muzyce i tekstach Nosowskiej inteligencję, której brakuje wielu innym wykonawcom debiutującym w podobnym czasie. Hey zagra na festiwalu Open’er po raz pierwszy.

Wcześniej udział w festiwalu Open’er 2013 potwierdzili Blur, Arctic Monkeys, Queens of the Stone Age, Kings of Leon, Animal Collective, Disclosure, Maria Peszek, Tame Impala, Modest Mouse, Editors, Alt-J oraz Skunk Anansie. Ponadto 7 lipca na terenie lotniska Babie Doły wystąpi Rihanna.

Bilety: karnet 4 dniowy (3.07.2013 – 6.07.2013) – 470 zł, karnet 4 dniowy + pole namiotowe 6 dni (2.07.2013 – 7.07.2013) – 550 zł, bilet jednodniowy – 189 zł, sprzedaż: Altersklep oraz w punktach sprzedaży sieci Ticketpro.

aka | informacja nadesłana

Podczas drugiej części trasy promującej album “Do Rycerzy, do Szlachty, doo Mieszczan” muzycy odwiedzą 10 miast – w tym po raz pierwszy Sztokholm.

Na krążku znalazło się 11 premierowych utworów. Gościnnie w jednej z piosenek jako wokalistka i autorka tekstu pojawiła się Gaba Kulka. Longplay miał premierę w listopadzie 2012 roku.

Oto plan koncertów:
9 lutego – Zabrze, CK Wiatrak
16 lutego – Warszawa, Torwar – Rocket Festiwal
2 marca – Sztokholm, Tyrol
10 marca – Bydgoszcz, Estrada
11 marca – Gdańsk, Parlament
15 marca – Rzeszów, Wytwórnia
16 marca – Opole, NCPP
17 marca – Zielona Góra, Kawon
22 marca – Częstochowa, Zero
23 marca – Nowy Sącz, Maska

Hey tworzą Katarzyna Nosowska, Paweł Krawczyk, Marcin Żabiełowicz, Jacek Chrzanowski, Robert Ligiewicz, Marcin Zabrocki.

aka | informacja nadesłana

Na krążku znalazło się 11 premierowych utworów. Gościnnie w jednej z piosenek jako wokalistka i autorka tekstu pojawiła się Gaba Kulka. Oprawę graficzną przygotował Macio Moretti, współpracujący już z zespołem przy wcześniejszych projektach.

Praca nad albumem trwała prawie dwa lata. Sesja odbywała się w studiu wyjazdowym, po raz drugi stworzonym w Krainie Westernu w Sarnowej Górze. – Warunki tam panujące bardzo sprzyjają oderwaniu się od świata, skupieniu na muzyce i tylko na muzyce – komentuje Marcin Żabiełowicz. – Mogliśmy pracować w zasadzie w nieograniczonym czasie. Nie mówię tu tylko o samym nagrywaniu, ale i o dyskusjach o muzyce, które w zasadzie towarzyszyły nam od śniadania do snu. To wbrew pozorom jest bardzo ważne, nawet jeśli od czasu do czasu prowadzi do nieporozumień, małych konfliktów, czy też innych niezgodności w trybach dobrze działającego mechanizmu. To oczyszcza pod warunkiem, że wszyscy wyciągają z tego wnioski i mają dobrą wolę. U nas na szczęście tak jest.

Promujący dzieło singel można sprawdzić poniżej.
Oto tracklista:
“Wieliczka”
“Co tam?”
“… że się kupidyn Tobą interesuje”
“Woda”
“Lilia, kula i cyrkiel”
“Podobno”
“Wilk vs. Kot”
“Bez chorągwi”
“Lot pszczoły nad tymiankiem”
“Do Rycerzy, do Szlachty, do Mieszczan”
“Z przyczyn technicznych (feat. Gaba Kulka)

Wydawcą jest Supersam Music.

Hey tworzą Katarzyna Nosowska, Paweł Krawczyk, Marcin Żabiełowicz, Jacek Chrzanowski, Robert Ligiewicz, Marcin Zabrocki.

Poprzednia płyta formacji to “Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!” z października 2009 roku.

aka | informacja nadesłana