Niesamowite opowieści, czarny humor, ironia – to wszystko znaki rozpoznawcze Tima Burtona. Niemal obowiązkowe elementy jego twórczości. Pytaniem pozostaje, jak bardzo niesamowita będzie to opowieść oraz jak wiele czarnego humoru i ironii wleje w nią reżyser. W przypadku “Mrocznych cieni” mamy opcję maksimum. Nie dość, że jest to historia wampira, to jeszcze takiego, na którego klątwę rzuca lekko szurnięta i nieziemsko seksowna wiedźma. A jakby i tego było mało, nasz nieszczęsny bohater po latach, latach spędzonych pod ziemią (pogrzebany (nie)żywcem), zostaje wykopany w barwnych latach 70. W takiej sytuacji, wiadomo, że będzie i gotyk, i disco, a taka mieszanka zagwarantować może jedynie dobrą zabawę. Tę zapewnia natomiast także znakomita obsada. Co prawda przecharakteryzowany Johnny Depp trochę mi się już znudził, ale wiecznie skacowana Helena Bonham Carter jest świetna, Chloë Grace Moretz jako zblazowana nastolatka skrywająca tajemnicę znakomita, miło znów zobaczyć Michelle Pfeiffer na ekranie, a i na Evie Green można zawiesić oko.

“Mroczne cienie” to lżejsza, zdecydowanie komediowa propozycja Burtona. Pełna przerysowań, wręcz karykatur, absurdów, z odpowiednią dawką pięknie wystylizowanej makabreski oraz niezapomnianymi czerwonymi ustami Green, z których wydostaje się coś równie niezapomnianego. Rzecz kojarząca się z “Rodziną Adamsów”, “Ze śmiercią jej do twarzy” czy, szukając w twórczości Amerykanina, “Sokiem z żuka”. Oczywiście, to także opowieść o miłości tej pięknej, wspaniałej, niezwyciężonej i tej równie wielkiej, siejącej powszechne zniszczenie.

Burton nie zaskakuje, raczej w ramach jednego filmu proponuje swoje the best of. Romans i tragedię, duchy i dziwaków, niewinną niewiastę i kobietę-wampa, czerń i soczyste barwy, Johnny’ego i Helenę. A wszystko bardzo efektowne.

Joanna Moreno | Warner Bros Entertainment Polska