Średnio udało się to ożywienie postaci analityka CIA Jacka Ryana, którego przed laty grali Alec Baldwin w “Polowaniu na Czerwony Październik”, Harrison Ford w “Czasie patriotów” i “Stanie zagrożenia” oraz – nieco słabiej – Ben Affleck w “Sumie wszystkich strachów”. Owszem, tempo jest stosunkowo wartkie, pościgi i bójki solidne, ujęcia Moskwy i Nowego Jorku – ładne. Scenariusz “Jacka Ryana: Teorii chaosu” zszyty został jednak tak grubymi nićmi, że trzeba naprawdę bardzo lubić bohatera i grającego go Chrisa Pine’a, by móc o nich zapomnieć i fajnie się bawić.

Wiele można Kennethowi Brannaghowi wybaczyć. To, że jako reżyser nie wykracza poza sztampę, że przedstawia czarno-biały świat. Można nawet przymknąć oko na niekonsekwencje czasowe, oklepane dialogi i bełkotliwą paplaninę o Wall Street, rurociągu i Wielkiej Depresji czy bohaterów, którzy pojawiają się jedynie po to, by dać pretekst kolejnej scenie akcji. Ala dlaczego – razem ze scenarzystami Davidem Koeppem i Adamem Cozadem – uwspółcześniając “Ryana”, nadal tkwi w świecie sprzed kilku dekad? Jack ma komórkę z Windowsem, a CIA słyszało o Facebooku, ale twórcy zachowują się tak, jakby nie słyszeli o końcu zimnej wojny i nie zorientowali się, ze Rosja oraz Stany Zjednoczone stawiają czoła zupełnie innym wyzwaniom. Mniejsza! Nie zorientowali się nawet, że po seansach “Homeland”, serii “Mission: Impossible” oraz filmów o Jasonie Bournie – od dobrej szpiegowskiej sensacji oczekuje się chociaż odrobiny inteligencji czy sprytu. A tu… cóż, agenci CIA bez pomocy Jacka i jego dziewczyny nie potrafią rozpoznać na zdjęciach budynków Wall Street i wierzą, że terrorysta bez komórki i karty kredytowej nie mógł wyjechać poza swój stan.

Nowy Jack ma też niewiele wspólnego z Jackiem Toma Clancy’ego czy ze swoimi ekranowymi poprzednikami. Z jednej strony Pine’a ogranicza scenariusz, z drugiej to tylko ładny chłopak, niestety, aktorsko – płaski, bez charyzmy. Tak, jak i cały film. Zostaliście ostrzeżeni!

Karolina Łukaszewicz | UIP

On gra legendarnego szekspirowskiego aktora sir Laurence’a Oliviera, ona – ikonę Hollywood Marilyn Monroe. Ta dwójka spotkała się na planie filmu „Książę i aktoreczka” w 1956 roku. „Mój tydzień z Marilyn” to adaptacja wspomnieniowych książek Colina Clarka, który był wówczas na planie asystentem reżysera. Kenneth Branagh, „od zawsze” zafascynowany Szekspirem, powszechnie uważany jest za godnego następcę Oliviera, dlatego też twórcom filmu zależało, aby to on właśnie objął tę rolę. – Miałem pewne zobowiązania, ale zgodziłem się przeczytać scenariusz – mówił aktor. – I zostałem kompletnie podbity przez opowiedzianą w nim historię. Znałem już wcześniej książki Clarka i uważałem, że prezentują one nieco plotkarskie spojrzenie. Tekst scenariusza wydobył z tego materiału całą czułość. I był też bardzo, ale to bardzo zabawny. Branagha ujął szczególnie sposób ukazania postaci Oliviera, nie ukrywający niezbyt chwalebnych stron jego osobowości, a jednak pełen uczucia i zarazem szacunku. – Nie mogłem się od tego tekstu oderwać. Była w nim prawdziwa fascynacja procesem tworzenia filmu, doskonałe wyczucie klimatu i zrozumienie dla postaci zarówno Oliviera, jak i Marilyn. Grająca niewielką rolę w „Księciu i aktoreczce” Vera Day tak opisywała  skomplikowaną relację obu gwiazd: – Sir Laurence Olivier był wspaniałym, naprawdę wspaniałym mężczyzną. Być może był dla niej trochę surowy, ale z kolei Marilyn była bardzo trudna we współpracy. Nie miał z nią łatwego życia („The Daily Beast”). Jak dowodzą nagrody i nominacje, duet Branagh-Williams okazał się równie fascynujący!

Latem 1956 Marilyn Monroe (Williams) jest bez wątpienia najsłynniejszą kobietą na świecie. Ikona seksu i symbol blichtru Hollywood przyjeżdża do Londynu, aby wystąpić w filmie u boku sir Laurence’a Oliviera (Branagh). Podczas jej pobytu w Anglii gwiazdą zajmuje się młody asystent reżysera Colin Clark (Eddie Redmayne). Spędzi z nią niezwykły tydzień, za który większość ludzi oddałaby całe życie. Nie wszystko, co się w tym czasie wydarzy, zapisze się w historii, ale z pewnością pozostanie w sercach dwójki ludzi.

„Mój tydzień z Marilyn” na ekranach od 3 lutego!