Pomysł na ten dokument zrodził się wraz z reaktywacją Miłości na OFF Festivalu 2009. Nie zrażajcie się, jeżeli niewiele wiecie o grupie Leszka Możdżera, Tymona Tymańskiego, Mikołaja Trzaski i Macieja Sikały oraz tragicznie zmarłego Jacka Oltera. Nie zrażajcie się, jeżeli wolicie inne brzmienia i rytmy. Reżyser Filip Dzierżawski nie oferuje widzom kina dla wtajemniczonych, faktograficznej laurki, ozdobionej archiwalnymi zdjęciami i analizami twórczości, ale film o wielkich artystycznych osobowościach. Film o ludziach, których pasja, muzyka i bunt połączyły, ale również – w końcu – rozdzieliły.

Gdy spotykają się postacie tak temperamentne, o tak silnych charakterach, musi iskrzyć. Iskrzyło za lat Miłości – zespól działał między 1988 a 2002. Iskrzy też dziś na ekranie. Spotkanie muzyków po tak długiej przerwie staje się nie tylko pretekstem do wędrówki w przeszłość, do wspomnień z czasów ich młodości, ale i do rozliczenia z tym okresem. Na ekranie nostalgia przeplata się ze swoistą autoterapią, a ona z kolei z autokreacją. Lata buntu, gniewu, marzeń i energii oraz wiary w to, że można zmienić świat i sztukę, zderzają się z dojrzałością, doświadczeniem wieku, z nowymi, dzisiejszymi wyzwaniami. Ból spowodowany śmiercią Oltera, dawne zatargi i spory ożywają, by przed kamerą znaleźć katharsis i akceptację faktu, że nie ma powrotu do przeszłości.

Widzowie, którzy na bieżąco śledzą kariery członków Miłości – każdy z nich odnalazł nową ścieżkę, wielu zyskało uznanie międzynarodowe – dzięki dokumentowi Dzierżawskiego być może lepiej poznają mistrzów, odkryją nowy klucz do ich twórczości. Ale że to historia przede wszystko o ludziach, o artystach, o wzajemnych relacjach i uczuciach, film nabiera charakteru uniwersalnego. Rozmowy o życiu i śmierci prowadzimy przecież wszyscy, nie tylko Miłość, która 14 lat temu wydała album “Talkin’ About Life and Death”.

Dagmara Romanowska | gutek film