Marcin Koszałka to jeden z najlepszych polskich autorów zdjęć ( „Rewers”, „Senność”, „Uwikłanie” ) , ale też jeden z najbardziej przenikliwych i skoncentrowanych na człowieku autor dokumentów ( „Takiego pięknego syna urodziłam”, „Do bólu”, „Deklaracja Nieśmiertelności”). Jego film o Euro 2012 miał być zapisem emocji, które towarzyszyły piłkarzom i kibicom w związku z największą w historii Polski imprezą sportową. Później miała być to opowieść o dwu piłkarzach – Damienie Perquisie i Marcinie Wasilewskim. Wrażliwych wojownikach po przejściach. Ostatecznie „Będziesz legendą człowieku” okazał się zupełnie innym filmem. Zbiorowych emocji kibiców jest niewiele. „Futbolowy śmieć” , jak elegancko o Perquisie powiedział piłkarski arbiter elegancji Jan Tomaszewski, pojawia się kilka razy na pierwszym planie, ale momentami bardziej przejmujący jest jego ojciec, który przed kamerą Koszałki przeżywa swego rodzaju katharsis. Swojski, pełen emocji i klnący jak szewc Wasilewski też jest w filmie ciekawą postacią, ale pozostaje tylko jednym z jego elementów. Bo przybyły inne. Zabawny bonzo piłkarski czyli kwintesencja polskiego działacza czyli Grzegorza Lato. Rubaszni i wyjątkowo przeżywający polską klęskę medycy i masażyści oraz animacje i zdjęcie kreacyjne. Koszałka zrobił ostatecznie film wybitny od strony formalnej, ale być może w swoim „barszczu umieścił zbyt dużo grzybów”. Ostatecznie „Będziesz legendą…” to film bardzo udany jako eksperyment formalny (szczególnie docenią go operatorzy), ale nieco chaotyczny. Niemniej pozycja jest w naszych kinach wyjątkowa i absolutnie warta zobaczenia.

Twórca towarzyszy z kamerą kadrze, ale i obserwuje nastroje kibiców. – Jako reżysera interesuje mnie film krytyczny, pokazujący pewny kontrapunkt pomiędzy wstydem a dumą – opowiada artysta. – Bohaterami mojego filmu są piłkarze, ale nie tylko rdzenni Polacy, ale również zawodnicy z zagranicy, którzy w ostatnim czasie dostali polskie obywatelstwo. Na marginesie powiem, że w naszej drużynie najwięcej jest takich piłkarzy jeśli chodzi o Europę. W zasadzie nie mieliśmy wyjścia ponieważ z braku naszych rodzimych talentów musieliśmy poszukać ludzi poza naszymi granicami. Oczywiście dla Polaków, w przeważającej części jednolitego narodu, jest to trudne do przełknięcia. W przypadku klęski piłkarze ci będą pierwszymi kozłami ofiarnymi. Pochodzą z Francji i nie mówią po polsku. Ich polscy koledzy nie patrzą na nich zbyt przychylnie. Tak naprawdę chciałbym uświadomić widzowi, że świat staje się kosmopolityczny bez granic i jednego języka, ale to dalej stanowi dla wielu w naszym kraju problem. (…) Kamera towarzyszy moim bohaterom przed rozpoczęciem turnieju, w czasie turnieju i po jego zakończeniu. Oprócz pokazania samych relacji psychologicznych w drużynie chciałbym też uchwycić sporą przestrzeń prywatną piłkarzy nieosiągalną dla normalnego kibica, ludzi którzy poprzez swoje abstrakcyjnie wysokie zarobki są często pokazywani bardzo stereotypowo. Wolę opowiedzieć o teoretycznie najgorszej drużynie Euro, a nie o najlepszej, bo to z punktu widzenia filmowca jest ciekawsze. Dostaliśmy okazję jako kraj, żeby zabłysnąć ale nie trafiliśmy w czas z jakością naszej drużyny. Ale kto wie, może odniesiemy przełomowy sukces. Będę dążył do osiągnięcia uniwersalnego przesłania, o ludziach pod presją, o oczekiwaniach dumnych kibiców, o kraju Europy Wschodniej gdzie zmienia się myślenie o przybyszach z innych krajów, którzy stają się Polakami.

Część zdjęć powstaje w krakowskiej strefie Fun Kraków na Błoniach.

Premierę zaplanowano na listopad.

Ostatni film Koszałka to “Ucieknijmy od niej”.

aka | informacja nadesłana