Oparta na faktach opowieść ukazuje historię Pameli Lyndon Travers (Emma Thompson), autorki “Mary Poppins”, która przez 14 lat wzbraniała się przed sprzedażą praw autorskich do filmu Waltowi Disneyowi (Tom Hanks). Przyparta do muru z powodu problemów finansowych, zgodziła się, pod warunkiem, iż będzie mogła nadzorować produkcję i do niej należeć będzie ostatnie słowo.

Panna Travers do najłatwiejszych i najsympatyczniejszych osób nie należy. Pija herbatę, broń boże w papierowym kubku, nie toleruje gruszek, kalifornijska pogoda ją męczy i nie lubi, gdy mówi się do niej po imieniu. Mocno związana z wykreowaną przez siebie bohaterką, z trudem akceptuje cudze wizje, szczególnie z absurdalnego dla niej Hollywood. Film Johna Lee Hancocka jest ciekawy i wielowymiarowy. Z jednej strony zaglądamy za kulisy imperium Disneya, obserwujemy jak na ekran trafiła najsłynniejsza z nianiek. Z drugiej to ciepła, ale i gorzka, wzruszająca opowieść o rozliczaniu i godzeniu się z przeszłością, o tym, jak bardzo kształtuje nas dzieciństwo, jak trudno wybaczać i odcinać się od tego, co było. Dużo tu emocji, ale i ciekawych opowieści, anegdotek, dzięki czemu obraz nie przytłacza, a wręcz przeciwnie, nabiera lekkości.

“Ratując pana Banksa” nadawałby się jednak co najwyżej do telewizji, gdyby nie Tom Hanks, a przede wszystkim zjawiskowa Emma Thompson. Kreacja Angielki ciągnie ten film i nadaje mu kolorytu. Dzięki niej to skrząca humorem, pełna kontrastów, niesłychanie wyrazista opowieść. Jej charyzma i subtelnie wykorzystywany talent komediowy sprawiają, że film ogląda się z taką uwagą i przyjemnością. To Thomson umożliwia nam spojrzenie na świat oczami sztywnej, zgorzkniałej i nieprzystosowanej pisarki, w której wciąż drzemie mała dziewczynka.

Maryl Streep przyznała, że chętnie oddałaby swoją nominację do Oscara właśnie na rzecz Emmy Thompson i tego, co pokazała w filmie “Ratując pana Banksa”. Chętnie podpisałabym się pod takim wnioskiem.

Joanna Moreno | Disney