Zespół Soulfly powstał w 1997 roku z inicjatywy gitarzysty Maksa Cavalery, który rok wcześniej opuścił grupę Sepultura. Cavalera do współpracy zaprosił perkusistę Roya Mayorgę, który występował poprzednio w Horn i Nausea, gitarzystę Jacksona Bandeira członka Chico Science oraz basistę Marcelo Diasa. W międzyczasie Cavalera gościł w studiu nagraniowym podczas sesji nagraniowej zespołu Deftones, który zaprosił muzyka do zaśpiewania w utworze “Headup”. Znajdujące się w tekście słowa “soulfly” posłużyło jako nazwa zespołu. Wkrótce potem zespół podpisał kontrakt z wytwórnią muzyczną Roadrunner Records. W maju 1998 roku ukazało się pierwsze wydawnictwo bandu zatytułowane “Soulfly”. Płyta została zrealizowana z udziałem licznych gości. W otwierającym płytę utworze “Eye For An Eye” zaśpiewał wokalista Fear Factory Burton C. Bell, z kolei w utworze “Bleed” wystąpił lider Limp Bizkit Fred Durst.

W 2000 roku muzycy odbyli amerykańską cześć koncertów objazdowego festiwalu Ozzfest. W tym samym roku ukazał się drugi album kapeli zatytułowany “Primitive”. Nagrania zostały zrealizowane w studiu nagraniowym The Saltmine Studio Oasis w mieście Mesa we współpracy z producentem muzycznym Tobym Wrightem. Gościnnie na płycie wystąpili m.in. wokalista Tom Araya członek Slayer, Corey Taylor ze Slipknot oraz Chino Moreno z Deftones. Cieszące się popularnością wydawnictwo dotarło do 32. miejsca listy Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych, sprzedając się w nakładzie ponad 200 tysięcy egzemplarzy. W czerwcu 2002 roku ukazał się kolejny album zatytułowany “ॐ”. Limitowana wersja płyty zawierała m.in. interpretacje utworów z repertuaru grup Black Sabbath, Pailhead i Sacred Reich. Natomiast tytuł wydawnictwa został zainspirowany hinduską sylabą om przypominająca cyfrę 3.

Czwarte wydawnictwo “Prophecy” zawierało oprócz nowych kompozycji dodatkowe nagrania zrealizowane podczas Hultsfred Festiwal w Szwecji w 2001 roku. 4 października 2005 został wydany piąty album Soulfly zatytułowany “Dark Ages”. Gościnnie na płycie wystąpił wokalista S.O.D. Nemanja “Coyote” Kojić w utworze “Innerspirit”. W Stanach Zjednoczonych płyta zadebiutowała na 155. miejscu listy Billboard. 29 lipca 2008 roku ukazał się szósty album Soulfly zatytułowany “Conquer”. Gościnnie na płycie wystąpił członek Morbid Angel, David Vincent, który zaśpiewał w utworze “Blood Fire War Hate”. Specjalna edycja wydawnictwa zawierała dodatkową płytę DVD z zapisem koncertu z 13 lipca 2005 roku w warszawskim klubie Stodoła. W Stanach Zjednoczonych płyta dotarła do 66. miejsca listy Billboard 200. W maju 2010 roku ukazał się kolejny album Soulfly zatytułowany “Omen”. Ostatni krążek Soulfy, “Enslaved” trafił do sprzedaży w 2012 roku. Zebrał świetne recenzje i zyskał przychylność fanów.

Bad Manners to angielska legenda gatunku ska. Jedna z najważniejszych grup sceny 2 Tone stawiana w jednym rzędzie z takimi tuzami jak Madness, The Specials czy The Beat. Od samego początku na czele zespołu stoi odpowiedzialny za wokal Buster Bloodvessel (właściwie Douglas Trendle). Dużych rozmiarów, łysy wokalista to prawdziwy wulkan energii, symbol i wizytówka zespołu. Obok niego w klasycznym składzie grali Louis “Alphonso” Cook (gitara), David Farren (bas), Brian Tuitt (perkusja), Alan Sayagg (harmonijka), Paul Hyman (trąbka), Chris Kane (saksofon tenorowy), Andrew Marson (saksofon altowy) i Martin Stewart (klawisze). Dzięki żywiołowym koncertom (m.in. udział w trasie 2 Tone Records uwiecznionej w filmie “Dance Craze”) zyskali popularność nie tylko wśród rude boys czy skinheads. Debiutancki album “Ska ‘n’ B” grupa Bad Manners wydała w 1980 roku. Numery takie jak “Ne-Ne Na-Na Na-Na Nu-Nu”, “Here Comes The Major”, “Fatty Fatty”, “King Ska/Fa”, “Caledonia”, “Magnificent 7″ (temat z filmu “Siedmiu wspaniałych”), “Wooly Bully”, “Lip Up Fatty”, “Special Brew”, “Inner London Violence” stały się klasycznymi hitami zespołu. W tym samym roku ukazał się kolejny album “Loonee Tunes!”, który był kontynuacją stylu obranego na poprzednim wydawnictwie. Z niego pochodzą utwory “Lorraine”, “Just a Feeling” czy “Tequila” (The Champs).

Rok później na rynku ukazał się trzeci album “Gosh It”s… Bad Manners”. Brzmienie zespołu zmieniło się, muzyka stała się mieszanką rytmów karaibskich, muzyki pop oraz wpływów ska i reggae. Płyta przyniosła takie przeboje jak “Walking In The Sunshine” czy “Can Can” (Jacques Offenbach) – który zajął 3. pozycję na UK Charts. Podobną muzykę przyniosła czwarta płyta – “Forging Ahead” (1982). Najbardziej znanymi utworami z tego krążka są “Samson and Delilah”, “Got No Brains” oraz “My Girl Lollipop”. Był to ostatni album nagrany dla Magnet Rec., zespół opuścił wytwórnię w 1983 roku. Następną płytę “Mental Notes” muzycy wydali więc w Portrait Records w 1985 roku. Był to ostatni album nagrany przed rozpadem grupy. Formacja reaktywowała się, by nagrać krążki “Returnf Of The Ugly” (1989), “Fat Sound” (1992), “Heavy Petting” (1997) oraz “Stupidity” (2003). Do dziś występy Bad Manners live zachwycają żywiołowością, jakiej pozazdrościć mogliby weteranom niejedni debiutanci.

I Am Giant dołączają do składu Jarocina w miejsce grupy Tigers Jaw, która odwołała swoją trasę u boku The Menzingers. I Am Giant to formacja, w skład której wchodzi brytyjski wokalista Ed Martin oraz trzech Nowozelandczyków – perkusista Shelton Woolright, basista Paul Matthews i gitarzysta Andrew Kerr. Pierwszy album I Am Giant – “The Horrifying Truth” ukazał się w 2011 roku i w Nowej Zelandii pokrył się złotem. Grupa jest szczególnie rozpoznawalna w środowiskach sportów ekstremalnych, w swoich teledyskach również często pokazuje sportowców – snowboardzistów czy surferów. Aktualnie muzycy pracują we Francji nad drugim krążkiem. Piosenki z niego z pewnością pojawią się podczas koncertu w Jarocinie.

W Jarocinie zagra także grupa Muchy. Po dwóch świetnie przyjętych przez krytykę i publiczność wydawnictwach (“Terroromans”, “Notoryczni debiutanci”), Muchy powróciły jesienią 2012 roku z nowym krążkiem “chcęcicośpowiedzieć”. Materiał powstawał przez ostatni rok we Wrocławiu i Srebrnej Górze, a nad jego produkcją ponownie czuwał Marcin Bors. Album został doskonale przyjęty przez polskie media, a także fanów grupy. Zespół aktualnie występuje na scenie w pięcioosobowym składzie.

Skubas to jeden z artystów nagrywających dla wytwórni Kayax. Proponuje akustyczne gitarowe brzmienia o lekko folkowym, grunge’owym charakterze. Skubas w swoich kompozycjach łączy brudne gitarowe riffy z melancholijnym wokalem, tworząc nostalgiczne, melodyjne, ale charakterystycznie “chropowate” piosenki. W produkcji postawił przede wszystkim na atmosferę i przestrzeń. Wśród gości na debiutanckiej płycie “Wilczełyko” są: Julia Iwańska i Kev Fox. Za miks i mastering odpowiada z kolei Andrzej Smolik.

Leniwiec gra melodyjną, czadową mieszankę punk-rocka, reggae i ska wzbogaconą dźwiękami saksofonu, akordeonu i puzonu. Dochodzą do tego zazwyczaj zaangażowane i polityczne, ale czasem też zupełnie niepoważne, teksty. Muzyka w ich wykonaniu to nie tylko mocne hasła o sprawach, które uważają za słuszne i ważne, ale też zabawa, dowcip i humor. Na koncie mają pięć płyt, szósty studyjny album ukaże się 15 maja i zawierał będzie piosenki Edwarda Stachury zagrane i zaaranżowane w stylu charakterystycznym dla Leniwca.

W latach 90. XX wieku na Kubie pojawiła się alternatywna scena muzyczna – podziemie młodych muzyków, którzy pomimo cenzury i tłumienia wszelkich form kreatywności przez reżim, mają odwagę mieć własne zdanie. Młodzi artyści za pomocą sztuki starają się przełamywać blokadę informacyjną na wyspie i docierać ze swym przekazem do społeczeństwa kubańskiego. Jednym z najbardziej aktywnie działających na Kubie zespołów, które nie poddają się zniewoleniu umysłów, jest grupa punkowa Porno Para Ricardo. Jednak ze względu na ostrą krytykę reżimu, skazana została przez cenzurę na “publiczny niebyt”. Jej lider, Gorki Aguila, spędził 2 lata w więzieniu za śpiewanie utworów zawierających “wrogie”, antyrządowe treści. Porno Para Ricardo ma zakaz publicznych występów na Kubie, ale te ograniczenia ze strony władz nie spowodowały, że muzycy zrezygnowali z organizowania koncertów. Odbywają się one w prywatnych mieszkaniach. Czasami udaje im się zagrać za granicą, jeśli reżim pozwali im wyjechać z kraju, co zdarza się jednak rzadko. W tym roku PPR po raz pierwszy przyjedzie do Polski. Ich obecność w naszym kraju, to doskonała okazja, by pokazać również Polakom, że na Kubie, tak jak kiedyś w latach 80. w Polsce, muzycy rockowi stawiają czoła politycznemu reżimowi i tworzą enklawy młodzieżowej wolności. Jarocin wydaje się być więc miejscem wprost stworzonym do takiego występu.

Brudne Dzieci Sida to kapela absolutnie wyjątkowa choćby dlatego, że w jej skład wchodzą jedynie Patyczak i jego gitara, w dodatku akustyczna. Skojarzenia z “krainą łagodności” są jednak całkiem chybione – pod hasłem “trzy akordy darcie mordy” kryje się bowiem energetyczny punk rock z prześmiewczym, kabaretowym zacięciem w tekstach. Patyczak wyśmiewa wszystko – od punkowych schematów po nowoczesne technologie, lecz najgłośniej potrafi śmiać się z… samego siebie. Patyczak koncertował w kameralnych klubach i na dużych festiwalach, na ulicach i na imprezach poetyckich, pod mostem i w teatrze, na punkowych skłotach i w galeriach sztuki. Jego ostre lecz melodyjne piosenki wyzwalają niesamowitą energię, porywając publiczność do zabawy. Każdy występ to niepowtarzalny happening, którego esencją jest nie tylko muzyka, lecz także to, co dzieje się pomiędzy piosenkami.

CF98 to polski zespół wykonujący melodyjny rock/punk rock/pop, założony w 2003 roku w Krakowie. Ich muzyka, mimo że wywodzi się ze sceny hardcore punk, znacznie częściej jest kojarzona z pop punkiem ze względu na melodyjność oraz wolny od ideologii i schematów przekaz. W początkach ich twórczości można znaleźć wpływy New Found Glory, wczesny Saves the Day, czy późniejszy Millencolin. Koncertowali na samodzielnie zorganizowanych trasach w Polsce, Niemczech, Czechach i na Słowacji. Grali koncerty z takimi polskimi artystami jak Coma, Happysad, Hey, O.S.T.R., Acid Drinkers, Vavamuffin czy z zespołami zachodniej sceny hardcore/punk jak Good Riddance, Ignite, Billy Talent, Rise Against, Bad Religion, Funeral for a Friend, Cancer Bats. Wystąpili m.in. na festiwalach Jarocin, Coke Live Music, Odjazdy, Rock in Arena, Rock in Summer. CF98 promuje aktualnie czwarty album – “13″, który ukazał się w kwietniu. Jest to czwarty krążek w dorobku zespołu i w sumie drugi polskojęzyczny na przestrzeni 9 lat wspólnego grania.

Zespoł Lovelot został założony w Warszawie w 2011 roku, z inicjatywy Maćka Mroczka – basisty punkowej grupy The Lunatics, gitarzysty – Kuby Ganczewskiego i perkusisty – Kuby Kujałowicza, później do ekipy dołączyła Wiktoria Królikowska, obsługująca klawisze. Punktem wyjścia była fascynacja muzyką gitarową lat 60., rhythm and bluesem, starym soulem, brytyjskim punk rockiem pierwszej fali i klimatami power pop/mod revival. Chodziło jednak o coś więcej niż sprawne kopiowanie. Raczej o stworzenie czegoś nowego świeżego, niebanalnego na bazie muzyki, która towarzyszy muzykom od lat. Tak powstała debiutancka płyta “Epilog”, która ukazała się nakładem oficyny Spółdzielnia wiosną 2013 roku. Nazwa pochodzi z komiksu o Tytusie Romku i A’Tomku. Każdy z nas czytał komiksy o Tytusie będąc dzieciakiem i kilka lat później zamarzył o graniu w zespole. Ta nazwa kojarzy się z gówniarską energią i entuzjazmem, jaki trzeba mieć żeby grać rock’n'rolla i z wieczną młodością, którą to granie zapewnia.

Muzyka Clintwood jest wypadkową dotychczasowych doświadczeń, przyjaźni oraz nowej energii i zapału muzyków. W sierpniu 2012 roku zespół rozpoczął w studiu pracę nad rejestracją płyty. Nad całością nagrań czuwał Adam Toczko, jeden z najlepszych producentów muzycznych w Polsce. Debiutancka płyta zespołu ukazała się w lutym 2013 zbierając świetne recenzje, między innymi w tygodniku “Polityka”.

Grupa Za Zu Zi powstała w maju 2001 roku w Jarocinie. To, co prezentuje obecnie zespół można określić jako szeroko pojęte reggae z wyraźną domieszką bluesa, funky, psychodeli czy rockowej alternatywy. W ciągu 10 lat działalności Za Zu Zi zagrało grubo ponad 100 koncertów w kraju i za granicą. Zespół pojawił się m.in. na Reggae Na Piaskach (Ostrów), Africa is Hungry (Toruń), Jarocin Festiwal (Hey Day), Przystanek Woodstock (Pokojowa Wioska Kryszny), Reggae Dub Festival (Bielawa) czy Nie Zabijaj (Olesno). Grupa ma na koncie album “Party” oraz udział w kilku składankach płytowych, w tym wydanej we Francji “Regg In Europ”. W 2011 roku zespół obchodził 10-lecie istnienia. Punktem kulminacyjnym był wielki koncert z udziałem m.in. Habakuk i King Lovera. Ten rok to także prace nad drugą długogrająca płytą, której zwiastunem jest wydany rok wcześniej maksisingel “Ocean”. W utworze tytułowym gościnnie zaśpiewała Renata Przemyk. Wydanie albumu “Tyłem do przodu” planowane jest na rok 2013.

Przypominamy że tegoroczny Festiwal w Jarocinie odbędzie się w dniach od 19 do 21 lipca, zagrają między innymi Misfits, Hunter, The Menzingers, Mela Koteluk, Maria Peszek, Hey (płyta “Fire” w całości), Izrael XXX-lecie, Farben Lehre, Moskwa XXX-lecie, Marky Ramone’s Blitzkrieg. Bilety oraz karnety już w sprzedaży na eBilet.pl, Wventim.pl, Ticketpro.pl, Go-ahead.pl oraz w takich punktach jak Jarociński Ośrodek Kultury, CIM, Rock Long Luck czy Carton Shop w Poznaniu.

aka | go-ahead

Kiedy album jest słaby, tekst pisze się sam. W końcu wytykać wady jest łatwo i, nie oszukujmy się, najczęściej przyjemnie. Kiedy dzieło jest genialne, też nie jest najtrudniej. Można się ekscytować, używać górnolotnych zwrotów, pokusić się o wyszukane metafory, a nawet użyć, z uzasadnieniem, słów “kultowy” czy “legendarny”. Co jednak kiedy płyta jest… dobra?

Jednym słowem ciężko “załatwić” całą recenzję, nawet jeśli nie musimy się rozpisywać na wiele stron. Ponadto, dziennikarz nie chce, by jego tekst był słabszy niż muzyka, którą opisuje, ale i nie chce też przesadnie wychwalać, żeby nie wyglądało jak pisanie pod dyktando wytwórni. No i nie może wypaść gorzej niż koledzy/koleżanki z branży. I tak myśli, zastanawia się, czy porównywać do poprzednich wydawnictw zespołu czy może unikać takiego banału. Bardziej skupić się na całości, starać się przybliżyć potencjalnemu słuchaczowi klimat czy raczej dokładniej przeanalizować poszczególne numery, by jak najwięcej opowiedzieć o materiale. Zająć się tekstami, które przecież są ważne, a może właśnie dlatego, że autor ma już niezłą reputację, nie udawać mądrzejszego niż twórca. Przytaczać analogie, skojarzenia z innymi twórcami czy jednak unikać łatwizny, jaką jest szufladkowanie, skoro nie są to ewidentne zrzynki, kopie. Mówić o dojrzałości, rozwoju, otwartości i poszukiwaniu nawet jeśli jest to ewidentne? W końcu, kombinować, jak tu w kilkunastu zdaniach zachęcić do zapoznania się z wydawnictwem czy zastosować fortel, oszukać system i jednak “załatwić” recenzję jednym, kluczowym, wszystko wyjaśniającym epitetem… dobry. Wybieram to drugie.

Nowy album Much jest dobry.

Anna Szymla | universal music polska

Do sieci trafił teledysk do nagrania “Zamarzam”. Za scenariusz i reżyserię odpowiada Bartosz Gajek. Produkcją zajęła się grupa filmowa Sky Piastowskie. Wideo można obejrzeć na YouTube.

Materiał powstawał przez ostatni rok we Wrocławiu i Srebrnej Górze. Nad produkcją dzieła ponownie czuwał Marcin Bors. Krążek ukażę się 18 września.

Premierze “Chcecicospowiedziec” towarzyszyć będzie film o tym samym tytule, który przedpremierowo, 17 września, pokażą Multikina w całej Polsce.

Oto tracklista:
“Robotyka”
“Kurara”
“Wróżby”
“Zamarzam”
“Poznań”
“Ani słowa”
“Wyjątkowo zwyczajnie”
“Nie mów”
“Nie przeszkadzaj mi, bo tańczę”
“Bez noży, bez karabinów”
“Łu”

Dyskografię poznańskiej ekipy zamyka longplay “Notoryczni debiutanci” z marca 2010 roku.

aka | inf. własna

Materiał powstawał przez ostatni rok we Wrocławiu i Srebrnej Górze. Nad produkcją dzieła ponownie czuwał Marcin Bors.

Premierze “Chcecicospowiedziec” towarzyszyć będzie film o tym samym tytule, który przedpremierowo, 17 września, pokażą Multikina w całej Polsce. Za scenariusz i reżyserię odpowiada Grzegorz Lipiec z grupy filmowej Sky Piastowskie.

Zestaw promuje opublikowane już wcześniej nagranie “Nie przeszkadzaj mi, bo tańczę”. Piosenki można wysłuchać poniżej.

Oto tracklista:
“Robotyka”
“Kurara
“Wróżby
“Zamarzam
“Poznań
“Ani słowa
“Wyjątkowo zwyczajnie
“Nie mów
“Nie przeszkadzaj mi, bo tańczę
“Bez noży, bez karabinów
“Łu

Dyskografię poznańskiej grupy zamyka longplay “Notoryczni debiutanci” z marca 2010 roku.

aka | universal

Wydarzenie zaplanowane jest jako cykliczna trójmiejska odpowiedź na imprezy Rock In Arena w Poznaniu oraz Odjazdy w Katowicach.

Coma to aktualnie jeden z najpopularniejszych zespołów na polskiej rockowej scenie. Ostatnio wydany “Czerwony album” został świetnie przyjęty przez krytyków, cieszy się też niezwykłym powodzeniem wśród publiczności.

W Gdyni wystąpi także Hey. Ostatni longplay formacji – “Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy” – przez wielu uważany jest za szczytowe osiągnięcie grupy.

Na Gdynia Rock Fest zaprezentuje się również happysad. Formacja niedawno wydała jubileuszowy krążek “Zadyszka” z okazji 10-lecia istnienia grupy. Z pewnością występ w Gdyni będzie miał jednak charakter przekrojowy, dzięki czemu usłyszymy większość przebojów kapeli.

Pierwszą edycję gdyńskiej imprezy uświetni koncert zespołu Armia. Kierowana przez Tomasza Budzyńskiego formacja świętuje w tym roku XX-lecie wydania kultowego albumu “Legenda”. Utworów z tego krążka nie zabraknie także na pewno podczas występu w lutym w Hali Sportowo-Widowiskowej.

Poznańskie Muchy zaprezentują zarówno piosenki z dwóch wydanych już albumów, jak i przygotowywanego na 2012 rok trzeciego krążka. Przed trójmiejską publiką zaprezentuje się także lokalny zespół Trupa Trupa kierowany przez poetę Grzegorza Kwiatkowskiego. Wachlarz ich inspiracji rozciąga się od The Beatles czy The Velvet Underground, po zimną falę, elektronikę czy punk.

Bilety w cenie 69/79 zł do nabycia w systemach ebilet.pl, Ticketpro.pl oraz Eventim.pl.

źródło: aka | go-ahead