Maleńczuk to archetyp gwiazdy. Takiej prawdziwej, obdarzonej talentem i charyzmą, która rozpala wyobraźnię tysięcy nie dlatego, że wie gdzie się pokazać, ale dlatego, że ma coś do pokazania. A do tego jeden z pierwszych rockmanów, który wdzięcznie przyjął w naszym kraju rolę celebryty. Dziś, kiedy i Nergal, i Kora, i Czesław kojarzeni się przez większość i akceptowani jako pogromcy talentów w programach telewizyjnych mało kto pamięta, że Maleńczuka jurorowanie w “Idolu” było uznane za skrajną formę sprzedania się, obelgę dla muzyki rockowej i świętokradztwo. Nie miał chłop łatwo.

Chociaż jednak standardy oceny publicznego wizerunku gwiazd uległy zmianie, dochodząc do sedna, czyli do sztuki, nie musimy być wcale pobłażliwi. I chyba nie powinniśmy. Maleńczuk, jedna z najciekawszych i najbardziej inspirujących postaci z kręgu alternatywnego rocka nie nagrał od lat albumu z własną muzyką. Były frontman Püdelsów w 2008 roku odkrył żyłę złota pod postacią “cudzesów” i tłucze raz za razem płyty (czasem do spółki z innymi wielkimi polskiego show-biznesu), na których jego artystyczny wkład ogranicza się do przetłumaczenia oryginalnego tekstu (chodź i to nie zawsze – jeśli łapie się za teksty polskie), ewentualnie napisania dwóch-trzech piosenek własnych. Śpiewa je oczywiście tak, jak tylko on potrafi, a jego wersje oryginalnych słów mają własny, łobuzerski, maleńczukowski styl. I dlatego kolejne “Psychodancingi” i “Starsi panowie” zgarniają złota i platyny, a nasz bohater z zadowoleniem może obserwować jak rośnie mu zawartość konta bankowego. Tyle, że artystycznie bywa to kpiną! Nawet, jeśli świadomą i intencjonalną, to jednak wciąż kpiną. Dancingiem dosłownym, muzyką użytkową, przeznaczoną na staroświecki parkiet.

Nie inaczej, a może wręcz jeszcze gorzej jest na “Psychocountry”, gdzie trafiły amerykańskie standardy między innymi z repertuaru Johnny’ego Casha. W Polsce country to zupełna nisza, więc trudno traktować te piosenki inaczej niż w kategoriach żartu. Wysłuchać ballady o kowboju, którego ojciec nazwał imieniem Sue czy klasycznego “Stand By Your Man” raz, a potem bezpowrotnie odstawić na półkę. Bo nawet dostojny, poświęcony starości i śmierci “Peace In The Valley” w wykonaniu Maleńczuka i zespołu Psychodancing nie wzrusza, bo nie może wzruszać – tak sztuczną jest kreacją.

Z jakiego formatu artystą mamy do czynienia możemy się wszakże zorientować z pojedynczych, spośród zgromadzonych tu szesnastu piosenkowych przypadków. Jeśli nie wiecie o czym traktuje poruszający song “Cat’s In The Cradle” – świetnie posłuchać go tutaj. Podobnie wiarygodny i zaskakująco aktualny okazuje się “Sixten Tons”. A autorski, autoironiczny i po części autobiograficzny “Sprzedaj mnie faktowi” pozwala mieć nadzieję, że prawdziwy Maleńczuk jeszcze kiedyś z dancingu powróci. I zaproponuje nam najprawdziwszy, oryginalny psychopop. W tym jest przecież nie do podrobienia.

Jordan Babula | warner music poland