Hanks zagrał już w ponad 70 produkcjach filmowych i telewizyjnych. W “The Late Late Show with James Corden” nie udało mu się, oczywiście, przypomnieć wszystkich kreacji, ale w pigułce przedstawił te najważniejsze – dzięki którym stał się gwiazdą.

W filmiku, który można znaleźć na YouTube, Hanks razem z gospodarzem programu, Brytyjczykiem Jamesem Cordenem, śpiewa, tańczy i zmienia kostiumy. W kalejdoskopowym i komicznym skrócie przypomina widzom o takich dziełach jak “Duży”, “Turner i Hooch”, “Na przedmieściach”, “Joe kontra wulkan”, “Szeregowiec Ryan”, “Bezsenność w Seattle”, “Kapitan Phillips”, “Terminal”, “Filadelia”, “Droga do zatracenia”, “Apollo 13″ czy “Forrest Gump”.

Przypomnijmy, że Hanks ukończył niedawno pracę na planie filmu “Bridge of Spies” Stevena Spielberga. Część zdjęć powstała w Polsce. Premiera planowana jest na październik bieżącego roku.

karo | Collider.com

Efektem współpracy wielkich twórców będzie dramat “Bridge of Spies” rozgrywający się w czasie zimnej wojny. Tytuł zaczerpnięty został od mostu łączącego Zachodni Berlin ze Wschodnim, gdzie często dochodziło do wymiany szpiegów między siłami zachodu a Związkiem Radzieckim. Obraz przybliży prawdziwą historię prawnika, Jamesa Donovana, którego CIA wykorzystało podczas zimnej wojny, by ocalić pilota Gary’ego Powersa przed zesłaniem do ZSRR.

Scenariusz piszą Matt Charman i bracia Coen. Premiera planowana jest na październik 2015 roku.

aka | digital spy

Produkcją filmu zajmie się Tom Hanks. Filmowy obraz zostanie zrealizowany w oparciu o powieść “The Human Comedy” William’a Saroyan’a. Historia opowie losy 14-letniego Homera Maceuley, który marzył o zostaniu najszybszym kurierem rowerowym. Akcja osadzona w czasach drugiej wojny światowej zobrazuje jak pewien list może wpłynąć na życie chłopca, dostarczającego dobrym ludziom wiadomości o miłości, nadziei, cierpieniu i śmierci, zmieniając go z czternastolatka w mężczyznę.

Kreacje aktorskie stworzą Meg Ryan, Sam Shepard, Melanie Griffith i Jack Quadi.

Latem rozpoczną się prace nad zdjęciami.

Joanna Pilska

Oparta na faktach opowieść ukazuje historię Pameli Lyndon Travers (Emma Thompson), autorki “Mary Poppins”, która przez 14 lat wzbraniała się przed sprzedażą praw autorskich do filmu Waltowi Disneyowi (Tom Hanks). Przyparta do muru z powodu problemów finansowych, zgodziła się, pod warunkiem, iż będzie mogła nadzorować produkcję i do niej należeć będzie ostatnie słowo.

Panna Travers do najłatwiejszych i najsympatyczniejszych osób nie należy. Pija herbatę, broń boże w papierowym kubku, nie toleruje gruszek, kalifornijska pogoda ją męczy i nie lubi, gdy mówi się do niej po imieniu. Mocno związana z wykreowaną przez siebie bohaterką, z trudem akceptuje cudze wizje, szczególnie z absurdalnego dla niej Hollywood. Film Johna Lee Hancocka jest ciekawy i wielowymiarowy. Z jednej strony zaglądamy za kulisy imperium Disneya, obserwujemy jak na ekran trafiła najsłynniejsza z nianiek. Z drugiej to ciepła, ale i gorzka, wzruszająca opowieść o rozliczaniu i godzeniu się z przeszłością, o tym, jak bardzo kształtuje nas dzieciństwo, jak trudno wybaczać i odcinać się od tego, co było. Dużo tu emocji, ale i ciekawych opowieści, anegdotek, dzięki czemu obraz nie przytłacza, a wręcz przeciwnie, nabiera lekkości.

“Ratując pana Banksa” nadawałby się jednak co najwyżej do telewizji, gdyby nie Tom Hanks, a przede wszystkim zjawiskowa Emma Thompson. Kreacja Angielki ciągnie ten film i nadaje mu kolorytu. Dzięki niej to skrząca humorem, pełna kontrastów, niesłychanie wyrazista opowieść. Jej charyzma i subtelnie wykorzystywany talent komediowy sprawiają, że film ogląda się z taką uwagą i przyjemnością. To Thomson umożliwia nam spojrzenie na świat oczami sztywnej, zgorzkniałej i nieprzystosowanej pisarki, w której wciąż drzemie mała dziewczynka.

Maryl Streep przyznała, że chętnie oddałaby swoją nominację do Oscara właśnie na rzecz Emmy Thompson i tego, co pokazała w filmie “Ratując pana Banksa”. Chętnie podpisałabym się pod takim wnioskiem.

Joanna Moreno | Disney

Zdanie z wstępu może wydawać się truizmem, ale kto regularnie ogląda amerykańskie dzieła, wie, że nie jest to ani takie proste, ani oczywiste. Przynajmniej nie dla każdego. Tom Hanks, Paul Greengrass i Billy Ray udowadniają jednak, że nie jest to niemożliwe.

Obraz zainspirowany został prawdziwymi wydarzeniami, do których doszło w 2009 roku na pokładzie frachtowca Maersk Alabama. Tytułowy kapitan Phillips (Hanks z szansą na kolejnego Oscara) zostaje porwany przez somalijskich piratów. Najpierw atakują statek, którym dowodzi, a następnie biorą go jako zakładnika do łodzi ratunkowej, domagając się wysokiego okupu. Od tego czasu zaczyna się prawdziwa walka – na nerwy, na charaktery, na strach.

Początkowo wydaje się, że nie czeka nas nic nadzwyczajnego. Typowe wprowadzenie z przedstawieniem postaci, krótka charakterystyką, pozwalającą zrozumieć ich dalsze zachowania. Potem faceci z bronią, napad, komplikacje. I on. Bohater-niebohater. Spokój, opanowanie Phillipsa, jego rozsądek ratują załogę. Nie jest to jednak typ nieustraszonego, walecznego chojraka, wręcz przeciwnie. Widać po nim strach, widać, że nie jest pewien swych działań, ale właśnie przez to jest prawdziwy. Tym zdobywa widza. Pewną normalnością, przyziemnością, czasem nawet ułomnością.

Im dalej w film, tym więcej emocji, więcej dramatów. Brytyjski reżyser szczęśliwie unika typowej dla Hollywoodu histerii i egzaltacji, chętnie natomiast czerpiąc z dokumentalnej szorstkości. Nie tworzy może bardzo surowego dzieła – jednak muzyka, zgrabny montaż, kilka bardziej spektakularnych ujęć się pojawia – niemniej, przez dużą część jego obraz jest niesłychanie klaustrofobiczny, zarówno dosłownie (niewielka przestrzeń łodzi), jak i w przenośni. Czujemy bezradność, lęk Amerykanina, to jak coraz bardziej zawężają się jego opcje Podobnie zresztą sprawa ma się w przypadku jego przeciwnika, Somalijczyka Muse (świetny, godny Hanksa partner – Barkhad Abdi).

PRZECZYTAJ WIĘCEJ: RECENZJA FILMU “GRA ENDERA”

Kino Greengrassa najlepiej opisuje słowo konkretny. W “Kapitanie Philipsie” jeszcze bardziej niż w jego ostatnich obrazach (seria Bourne’a, “Green Zone”) nie ma miejsce na ckliwości, rozdrabnianie się, łopatologię. U niego liczą się ludzie, zdarzenia i emocje, których nie trzeba na siłę podkolorowywać i podrasowywać. Dobry, rzeczowy film, trzymający w napięciu, ze zwrotami akcji, znakomicie zagrany. Dla niektórych, takie to proste.

Joanna Moreno | UIP