Nagroda Cybulskiego to nie byle jakie wyróżnienie. Postać jej patrona przecież urosła do rangi legendy. Cybulski, mimo krótkiego życia, stał się wybitną indywidualnością powojennego kina. Jego uroda, charakterystyczne podejście do życia, talent i niecodzienna przypadłość “wskakiwania do pociągów” uczyniła z niego polskiego James’a Dean’a. Stąd też założenia w regulaminie, że statuetka powędruje do młodych aktorów, którym taką wybitność i indywidualizm można przypisać. Jedno jest pewne, prestiż i znaczenie nagrody są niezaprzeczalne. Pierwszym laureatem był Daniel Olbrychski. Pozwolę sobie na małą dygresję… Całkiem niedawno publiczność przyznała to wyróżnienie Jakubowi Gierszałowi, w którym również szybko zaczęto widzieć polskiego James’a Dean’a. A kto ma szansę na wyróżnienie za 2013 rok?

Tradycyjnie kandydatów jest pięciu, a wśród nich są: Piotr Głowacki, Julia Kijowska, Marta Nieradkiewicz, Magdalena Berus i Dawid Ogrodnik. Berus to bardzo młoda aktorka (20 lat), nie ukończyła nawet szkoły teatralnej, ale szybko przekonała i krytyków, i publiczność do swojej wyjątkowości. Ogrodnik ma ogromne szansę na odebranie nagrody. Zachwycił wielu swoją niełatwą kreacją w “Chce się żyć”. Nominacja Kijowskiej nie powinna być zaskoczeniem. Zagrała w wielu głośnych filmach ostatnich lat (“Drogówka”, “W ciemności”, “Pod mocnym aniołem”). W przypadku Głowackiego to kolejna nominacja. Potencjał aktora jury zauważyło już przy filmach “Oda do radości” i “80 milionów”. Nieradkiewicz, dotąd rozpoznawalna dzięki serialowi i rólom teatralnym, najwyraźniej również wykorzystała szansę dzięki roli w dość głośnej produkcji “Płynące wieżowce”. Nasuwa się wniosek, że jednym z gwarantów nominacji jest mocne wejście.

Rok 2014 okazał się szczęśliwym dla Agnieszki Grochowskiej. Nominacje otrzymała cztery razy, ale dopiero teraz zostanie laureatką. Została wyróżniona za “wybitną indywidualność artystyczną i cały dotychczasowy dorobek aktorski”. Zaskakujący jest jednak fakt, że to już 7 lat temu Grochowską doceniono za granicą, przyznając jej, podczas Berlinale, tytuł “Shooting Star”.

Kto ma największe szanse? Możemy “strzelać”. Rozstrzygnięcie już 26 marca.

Joanna Pilska

Opowieść o brawurowej akcji działaczy Solidarności przegrała rywalizację o nominację do Oscara z największymi światowymi produkcjami ostatnich miesięcy, w tym z “Miłością” Michaela Heneke oraz “Nietykalnymi” Oliviera Nakache i Erica Toledano.

W walce pozostało w sumie dziewięć produkcji. Oto one:
“Miłość” (Austria), reż. Michael Haneke
“Wiedźma wojny” (“Rebelle”) (Kanada), reż. Kim Nguyen
“No” (Chile), reż. Pablo Larraín
“Kochanek królowej” (Dania), reż. Nikolaj Arcel
“Nietykalni” (Francja), reż. Olivier Nakache i Eric Toledano
“Djúpið” (Islandia), reż. Baltasar Kormákur
“Kon-Tiki” (Norwegia), reż. Joachim Roenning i Espen Sandberg
“Za wzgórzami” (Rumunia), reż. Cristian Mungiu
“Twoja siostra” (Szwajcaria), reż. Ursula Meier

Tytuły zostały wybrane spośród 71 zgłoszeń.

Laureatów nominacji poznamy 10 stycznia, a zwycięzców 24 lutego. Oscary zostaną rozdane już po raz 85.

karo | imdb.com

Owszem, wydarzenia historyczne mają znaczenie, ciężko uznać je jedynie za tło, ale są raczej jednym z bohaterów niż głównym tematem dzieła. Polityka, nastroje i poglądy przedstawiane są w wyjątkowo nienachalny sposób. Są elementem intrygi, częścią nieco zawiłego planu, katalizatorem działań bohaterów.

Historyczne fakty stały się pretekstem do napisania zmyślnego, dość lekkiego (zważywszy opisywane wydarzenia) scenariusza, w którym na pierwszym planie są ludzie – wielowymiarowe postaci, ze swymi nie tylko politycznymi problemami. Całości dopełnia kapitalne aktorstwo i świetnie dobrana muzyka, które przekładają się na dynamiczny, efektowny, a momentami naprawdę zabawny film. Ostatnia scena z przebojem Perfectu jest wyjątkowo udana. I nie chodzi o przesłanie Solidarności, tylko o czysto kinowy, by nie powiedzieć widowiskowy aspekt. Największe brawa należą się jednak Piotrowi Głowackiemu za kapitalną, niepozbawioną humorystycznego elementu kreację kapitana Sobczaka, która podnosi rozrywkową atrakcyjność dzieła.

Bez martyrologii, biczowania się, patosu, przygnębiającej szarości, za to z “amerykańską” dumą, walecznością, sprytem i pobrzmiewającą rockową muzyką. Tak wygląda świat w “80 milionach”. Świeże spojrzenia na ponury okres naszej historii.

Joanna Moreno | kino świat

Owszem, wydarzenia historyczne mają znaczenie, ciężko uznać je jedynie za tło, ale są raczej jednym z bohaterów niż głównym tematem dzieła. Polityka, nastroje i poglądy przedstawiane są w wyjątkowo nienachalny sposób. Są elementem intrygi, częścią nieco zawiłego planu, katalizatorem działań bohaterów.

Historyczne fakty stały się pretekstem do napisania zmyślnego, dość lekkiego (zważywszy opisywane wydarzenia) scenariusza, w którym na pierwszym planie są ludzie – wielowymiarowe postaci, ze swymi nie tylko politycznymi problemami. Całości dopełnia kapitalne aktorstwo i świetnie dobrana muzyka, które przekładają się na dynamiczny, efektowny, a momentami naprawdę zabawny film. Ostatnia scena z przebojem Perfectu jest wyjątkowo udana. I nie chodzi o przesłanie Solidarności, tylko o czysto kinowy, by nie powiedzieć widowiskowy aspekt. Największe brawa należą się jednak Piotrowi Głowackiemu za kapitalną, niepozbawioną humorystycznego elementu kreację kapitana Sobczaka, która podnosi rozrywkową atrakcyjność dzieła.

Bez martyrologii, biczowania się, patosu, przygnębiającej szarości, za to z “amerykańską” dumą, walecznością, sprytem i pobrzmiewającą rockową muzyką. Tak wygląda świat w “80 milionach”. Świeże spojrzenia na ponury okres naszej historii.

Joanna Moreno | kino świat