Wydawnictwa wyprodukowanego przez TM Juke’a słucha się wyśmienicie (co żadnego fana artystki zdziwić nie powinno, bo od lat blisko współpracują). Chociaż wspaniały, głęboki wokal predestynuje Russell do śpiewania podniosłych soulowo-popowo kompozycji trochę w stylu Adele (obiecuję, że to jedyny raz, kiedy pada tutaj porównanie tych piosenkarek!), u niej absolutnie tego nie znajdziemy. Jeśli są numery bardziej melancholijne, spokojne, stonowane, to próżno szukać w nich rzewności czy też uderzania w mainstreamowe, radiowo-telewizyjne tony. Wynika to głównie z tego, że Alice i TM Juke są bardzo otwartymi na wpływy różnych brzmień i muzyków artystami. Praktycznie w każdym nagraniu znajdziemy różne odniesienia – raz do funku i electro lat 80., potem do hip-hopu, w międzyczasie zahaczając o lekko rockowe klimaty. Wiele na “To Dust” jest poszukiwań muzycznych, ale w żadnym wypadku nie wpływają one na odsłuch płyty, bo produkcja, choć świeża, delikatnie połamana, jest w pełni przystępna nawet dla mało wymagającego odbiorcy. Nad tekstami Russell nie ma się co rozwodzić, to już od blisko dekady liga mistrzów. Dla mnie w “To Dust” najlepsze jest to, że płyta choć nowoczesna, świetnie wyprodukowana, skrywa ducha czarnej muzyki lat 60. i 70., jednak w sposób nie tak oczywisty jak na albumach Duffy czy ostatnio Joss Stone. Wyraźne inspiracje ustąpiły miejsca świadomym nawiązaniom, trzymając w ryzach ewentualne chęci, by w za łatwy sposób “przejąć” fanów rozpaczających wciąż po Amy Winehouse. Russell na skróty nie idzie. Chwała jej za to!

rafi | Tru Thoughts