Nagroda Cybulskiego to nie byle jakie wyróżnienie. Postać jej patrona przecież urosła do rangi legendy. Cybulski, mimo krótkiego życia, stał się wybitną indywidualnością powojennego kina. Jego uroda, charakterystyczne podejście do życia, talent i niecodzienna przypadłość “wskakiwania do pociągów” uczyniła z niego polskiego James’a Dean’a. Stąd też założenia w regulaminie, że statuetka powędruje do młodych aktorów, którym taką wybitność i indywidualizm można przypisać. Jedno jest pewne, prestiż i znaczenie nagrody są niezaprzeczalne. Pierwszym laureatem był Daniel Olbrychski. Pozwolę sobie na małą dygresję… Całkiem niedawno publiczność przyznała to wyróżnienie Jakubowi Gierszałowi, w którym również szybko zaczęto widzieć polskiego James’a Dean’a. A kto ma szansę na wyróżnienie za 2013 rok?

Tradycyjnie kandydatów jest pięciu, a wśród nich są: Piotr Głowacki, Julia Kijowska, Marta Nieradkiewicz, Magdalena Berus i Dawid Ogrodnik. Berus to bardzo młoda aktorka (20 lat), nie ukończyła nawet szkoły teatralnej, ale szybko przekonała i krytyków, i publiczność do swojej wyjątkowości. Ogrodnik ma ogromne szansę na odebranie nagrody. Zachwycił wielu swoją niełatwą kreacją w “Chce się żyć”. Nominacja Kijowskiej nie powinna być zaskoczeniem. Zagrała w wielu głośnych filmach ostatnich lat (“Drogówka”, “W ciemności”, “Pod mocnym aniołem”). W przypadku Głowackiego to kolejna nominacja. Potencjał aktora jury zauważyło już przy filmach “Oda do radości” i “80 milionów”. Nieradkiewicz, dotąd rozpoznawalna dzięki serialowi i rólom teatralnym, najwyraźniej również wykorzystała szansę dzięki roli w dość głośnej produkcji “Płynące wieżowce”. Nasuwa się wniosek, że jednym z gwarantów nominacji jest mocne wejście.

Rok 2014 okazał się szczęśliwym dla Agnieszki Grochowskiej. Nominacje otrzymała cztery razy, ale dopiero teraz zostanie laureatką. Została wyróżniona za “wybitną indywidualność artystyczną i cały dotychczasowy dorobek aktorski”. Zaskakujący jest jednak fakt, że to już 7 lat temu Grochowską doceniono za granicą, przyznając jej, podczas Berlinale, tytuł “Shooting Star”.

Kto ma największe szanse? Możemy “strzelać”. Rozstrzygnięcie już 26 marca.

Joanna Pilska

Wyróżnienie dla “Obławy”, opowieści o II wojnie światowej, partyzantce, zdradzie i miłości, to nie tylko statuetka, ale i nagroda pieniężna w wysokości 100 tysięcy dolarów. Film, w którym zagrali Marcin Dorociński, Maciej Stuhr, Sonia Bohosiewicz i Weronika Rosati, wybrało jury w składzie: Udo Kier, John Rhys-Davies, Ruth Myers i Lech Majewski (przewodniczący).

O laureacie w konkursie polskim zadecydowało gremium jurorskie pod przewodnictwem Melissy Leo. Również w tym przypadku przewidziano nagrodę pieniężną – 100 tysięcy złotych. W konkursie przyznano również nagrody aktorskie – dla Tomasza Schuchardta (za kreację w “Jesteś bogiem”) oraz Magdaleny Berus (za kreację w filmie “Nieulotne”).

Swoją nagrodę – 10 tysięcy dolarów – wręczyła także publiczność. Widzowie za najlepszy film uznali kameralny dramat “A Late Quartet” w reżyserii Yarona Zilbermana i z udziałem Christophera Walkena, Catherine Keener i Philipa Seymoura Hoffmana.

Międzynarodowa Federacja Krytyków Filmowych FIPRESCI uhonorowała z kolei produkcję “Ombline” w reżyserii Stephane Cazesa.

Wieczór uświetniło również wręczenie Melissie Leo honorowej statuetki “Pod prąd” – za wkład aktorki w rozwój sztuki kina niezależnego.

Ostatnie projekcje festiwalowe odbędą się w niedzielę.

karo | inf. własna

 
W 2009 roku Katarzyna Rosłaniec wygrała filmem “Galerianki” festiwal “Młodzi i Film” w Koszalinie, została też uznana za najlepszą debiutantkę na festiwalach Nowe Horyzonty we Wrocławiu i Polskich Filmów Fabularnych w Gdynii. Skromne i pozornie mało przebojowe kino stało się wielkim sukcesem komercyjnym. “Galerianki” zobaczyło w sumie ponad 550 tysięcy widzów, a wpływy z projekcji zamknęły się ostatecznie w kwocie ponad 9 milionów złotych. Przystępując zatem do realizacji kolejnego obrazu z młodymi bohaterami na pierwszym planie Rosłaniec była już gwiazdą młodej, polskiej reżyserii. Zarówno w wymiarze artystycznym jaki i kasowy.

Czytaj również recenzję filmu “Bejbi Blues” pod tym adresem.

Czy “Bejbi Blues” – historia 17 letniej Natalii, która mało rozsądnie i odpowiedzialnie spełnia swoje marzenie o byciu mamą – potwierdzi te oczekiwania i nadzieje okaże się wkrótce. Jedno jest pewne – Rosłaniec bardzo trafnie dobrała i poprowadziła młodych aktorów czyli przede wszystkim Magdaleną Berus (zapowiada się na sporą gwiazdę), ale też Nikodema Rozbickiego, Klaudię Bułkę i Michała Trzeciakowskiego. W rolach drugoplanowych i epizodycznych na ekranie pojawili się też m.in. Mateusz Kościukiewicz, Katarzyna Figura, Magdalena Boczarska i Renata Dancewicz.

Piotr Szygalski

17-letnia Natalia (Magda Berus) postanawia zajść w ciążę z wyluzowanym skaterem Kubą (Nikodem Rozbicki) po to, żeby mieć kogoś do kochania i kogoś, kto ją będzie kochał. Poza tym fajnie jest mieć dziecko – można je zawsze modnie ubrać, można pokierować “karierą” malucha. Problemy zaczynają się wtedy, gdy matka Natalii (Magdalena Boczarska), kobieta 33-letnia, zostawia córce mieszkanie i wyjeżdża. Obiecuje opłacanie rachunków, resztą dziewczyna musi zająć się sama. Posiadanie dziecka przestaje być takie cool. Kuba od pieluch woli melanż, a Natalia pracę w designerskim butiku. Brzmi niezbyt oryginalnie, prawda?

Obejrzyj również relację wideo z uroczystej premiery filmu pod tym adresem.

“Bejbi Blues” wypełniają kolejne efektowne, kolorowe (żeby nie napisać pstrokate) scenki-skecze, teledyskowo-reklamowe ujęcia, przerywane zaciemnionym ekranem. Kuba nigdy nie wie, o co chodzi i najchętniej spędza czas z kumplem Ernestem (Michał Trzeciakowski). Jego matka (Danuta Stenka) to paląca przy dziecku królowa lodu i zazdrosna macocha. Żłobek zarządzany jest przez oschłą kierowniczkę. Matka Natalii to puszczalska, a sąsiadka (Katarzyna Fiugra) dziwaczka. Wszyscy młodzi wyglądają jak modele. Jest trochę przekleństw i slangu, sporo seksu, jeszcze więcej nagości, a najwięcej ekstra ciuchów. Ach, jeszcze obowiązkowe sceny całujących się dziewczyn, ćpania i chłopaka (Mateusz Kościukiewicz) wykrzykującego, że jest bogiem.

Egoizm, patologia, głupota, samotność, potrzeba miłości, “syndrom matki Madzi” – cokolwiek miało być tematem “Bejbi Blues” – zaginęło pośród wszechobecnego przerysowania, dekoracji i stereotypów. Z bluesem ten film na pewno nie ma nic wspólnego.

A jeżeli chodzi o Larry’ego Clarka… – kiedyś miał coś ważnego do powiedzenia, potem już tylko powtarzał samego siebie.

Dagmara Romanowska | Kino Świat