Reżyser nigdy nie ukrywał, że jest wielkim kinomanem i że poświęca sporo czasu na oglądanie filmów. W poprzednich latach Tarantino także publikował zestawienia swoich ulubionych produkcji z danego roku, więc tradycji musiało stać się zadość. Lista filmów z 2013 roku jest bardzo eklektyczna – nie brakuje w niej komedii, dramatów, filmów wysokobudżetowych i niezależnych.

Oto 10 najlepszych filmów 2013 roku (do dziś) według Quentina Tarantino:

“Afternoon Delight” (reż. Jill Soloway)
“Przed północą” (reż. Richard Linklater)
“Blue Jasmine” (reż. Woody Allen)
“Obecność” (reż. James Wan)
“Drinking Buddies” (reż. Joe Swanberg)
“Frances Ha” (reż. Noah Baumbach)
“Grawitacja” (reż. Alfonso Cuarón)
“Kick-Ass 2″ (reż. Jeff Wadlow)
“Jeździec znikąd” (reż. Gore Verbinski)
“To już jest koniec” (reż. Seth Rogen, Evan Goldberg)

Dorobek Quentina Tarantino zamyka przebój “Django”.

akomi | Collider.com

“Blue Jasmine” triumfalnie kroczy przez amerykańskie ekrany i budzi zachwyt krytyków, dostrzegających w bohaterach nawiązania do Tennessee Williamsa i jego “Tramwaju zwanego pożądaniem”. Tym razem mistrz skupia uwagę nie na związkach damsko-męskich (choć z ich portretu nie rezygnuje), a na bardziej skomplikowanych relacjach społecznych, kryzysie ekonomicznym i moralnym. Spostrzega wiele, ale niemal nic, czego jeszcze byśmy nie wiedzieli.

Barwna, acz wyjątkowo antypatyczna postać tytułowej Jasmine to zdecydowanie największa siła nowego dzieła Allena. Artysta z pomocą grającej brawurowo Blanchett kreśli niezmiernie ciekawy portret kobiety nie na skraju załamania nerwowego, ale w samym jego centrum. To bohaterka, która garściami połyka kolejne pigułki Xanaxu i popija je Martini, popada w bezdech i zaczyna mówić do siebie na środku ulicy i w samolocie. Poznajemy ją w momencie, gdy postanawia rozpocząć swoje życie na nowo – po utracie męża i całego majątku leci z Nowego Jorku do ubogiej siostry w San Francisco. Przez lata żyła w mydlanej bańce luksusu i z niechęcią przyznawała się do rodziny z innej klasy społecznej. Dla “mieć” przymykała oko na rozgrywające się obok niej przekręty i oszustwa. Nie wierzyła, że jest zdradzana. Organizowała przyjęcia i prawiła komunały w czasie wypraw do Europy. Teraz pozostało jej tylko kilka ekskluzywnych garsonek i walizki Louisa Vuittona oraz ocean wspomnień i złudzeń, których trzyma się kurczowo jak tonący brzytwy. Bo Jasmine to nieuleczalna egoistka i mitomanka, której ambicje i oczekiwania znacznie przewyższają jej umiejętności i możliwości, nieszczęśliwa na własne życzenie.

O ile Jasmine zachwyca swoją wielowymiarowością i rozhisteryzowaniem, a nawet egocentryzmem i pozerstwem, o tyle pozostali bohaterowie “Blue Jasmine” narysowani zostali grubą kreską. Przypominają bardziej figury scenariuszowe, będące jedynie tłem, a nie żywymi ludźmi, z którymi Jasmine może wchodzić w prawdziwą interakcję. Wypowiadają dobrze znane nam kwestie i są przewidywalni w swoich decyzjach. Grający ich aktorzy są znakomici, ale te postacie, po prostu, nie bronią się. Są nazbyt stereotypowe.

Stereotypowe są również wnioski, które płyną z ekranu. Bogactwo psuje, egoiści zawsze egoistami pozostaną, a prawdziwe wartości i szczerość można odnaleźć już tylko wśród ludzi z tzw. klasy robotniczej. Cynik Allen oferuje wyjątkowo płaski komentarz społeczny. Choć Blanchett jest w “Blue Jasmine” wielka, a Sally Hawkins sympatyczna, nie potrafię bezkrytycznie zachwycić się tym filmem.

Dagmara Romanowska | Kino Świat

Bohaterką nowej komedii romantycznej reżysera będzie kobieta, która z dnia na dzień traci swoje luksusowe życie w Nowym Jorku i przeprowadza się do San Francisco.

- To historia ostatnich etapów dotkliwego życiowego kryzysu modnej nowojorskiej gospodyni domowej – głosi notka prasowa.

Woody’emu Allenowi tradycyjnie udało się zgromadzić imponującą obsadę. W “Blue Jasmine” wystąpią m.in. Alec Baldwin, Cate Blanchett, Peter Sarsgaard, Sally Hawkins i Michael Stuhlbarg.

Film trafi do kin w tym roku.

akomi | Collider.com