Średnio udało się to ożywienie postaci analityka CIA Jacka Ryana, którego przed laty grali Alec Baldwin w “Polowaniu na Czerwony Październik”, Harrison Ford w “Czasie patriotów” i “Stanie zagrożenia” oraz – nieco słabiej – Ben Affleck w “Sumie wszystkich strachów”. Owszem, tempo jest stosunkowo wartkie, pościgi i bójki solidne, ujęcia Moskwy i Nowego Jorku – ładne. Scenariusz “Jacka Ryana: Teorii chaosu” zszyty został jednak tak grubymi nićmi, że trzeba naprawdę bardzo lubić bohatera i grającego go Chrisa Pine’a, by móc o nich zapomnieć i fajnie się bawić.

Wiele można Kennethowi Brannaghowi wybaczyć. To, że jako reżyser nie wykracza poza sztampę, że przedstawia czarno-biały świat. Można nawet przymknąć oko na niekonsekwencje czasowe, oklepane dialogi i bełkotliwą paplaninę o Wall Street, rurociągu i Wielkiej Depresji czy bohaterów, którzy pojawiają się jedynie po to, by dać pretekst kolejnej scenie akcji. Ala dlaczego – razem ze scenarzystami Davidem Koeppem i Adamem Cozadem – uwspółcześniając “Ryana”, nadal tkwi w świecie sprzed kilku dekad? Jack ma komórkę z Windowsem, a CIA słyszało o Facebooku, ale twórcy zachowują się tak, jakby nie słyszeli o końcu zimnej wojny i nie zorientowali się, ze Rosja oraz Stany Zjednoczone stawiają czoła zupełnie innym wyzwaniom. Mniejsza! Nie zorientowali się nawet, że po seansach “Homeland”, serii “Mission: Impossible” oraz filmów o Jasonie Bournie – od dobrej szpiegowskiej sensacji oczekuje się chociaż odrobiny inteligencji czy sprytu. A tu… cóż, agenci CIA bez pomocy Jacka i jego dziewczyny nie potrafią rozpoznać na zdjęciach budynków Wall Street i wierzą, że terrorysta bez komórki i karty kredytowej nie mógł wyjechać poza swój stan.

Nowy Jack ma też niewiele wspólnego z Jackiem Toma Clancy’ego czy ze swoimi ekranowymi poprzednikami. Z jednej strony Pine’a ogranicza scenariusz, z drugiej to tylko ładny chłopak, niestety, aktorsko – płaski, bez charyzmy. Tak, jak i cały film. Zostaliście ostrzeżeni!

Karolina Łukaszewicz | UIP

W klipie możemy zobaczyć m.in. Johnny’ego Deppa, Toma Forda, Jeremy’ego Ironsa, Kate Moss i Chrisa Pine’a. Wideo nakręcono w legendarnych studiach na Abbey Road w Londynie. Z efektem można zapoznać się poniżej.

Piosenka nawiązuje do melodii, którą Paul zapamiętał z dzieciństwa, które spędził w Liverpoolu. Za jej produkcję odpowiada Paul Epworth.

Johnny Depp nie po raz pierwszy wystąpił w klipie Paula McCartneya. W 2012 roku pojawił się w filmiku do numeru “My Valentine”, gdzie partnerował Natalie Portman.

Singel “Queenie Eye” promuje ostatni album Beatlesa – “New”. Dzieło trafiło na sklepowe półki 14 października. Producentami albumu są Epworth, Mark Ronson, Ethan Johns i Giles Martin.

AniCeg | digital spy

W nowym obrazie J.J. Abramsa załoga USS Enterprise zostaje wezwana na Ziemię pogrążoną w kryzysie. Niepowstrzymana siła, której źródłem jest ich własna organizacja, zniszczyła kosmiczną flotę. Kapitan Kirk, który ma też własne problemy, organizuje pościg do rozdartego wojną świata, by schwytać człowieka zagrażającego ludzkości.

W klipie z filmu możemy podziwiać całą załogę USS Enterprise. Fragment prezentujemy poniżej.

W rolach głównych występują Chris Pine, Benedict Cumberbatch, Zachary Quinto, Zoe Saldana, Karl Urban, Simon Pegg, John Cho, Bruce Greenwood, Peter Weller i Alice Eve.

Polska premiera planowana jest na 31 maja.

http://www.youtube.com/watch?v=FBZ9EP-epcc

akomi | coming soon

FDR (Chris Pine) i Tuck (Tom Hardy) są najlepszymi kumplami, a przy okazji agentami na tropie groźnego i niebezpiecznego (a jakże!) Heinricha (Til Schweiger). Pierwszy to typowy playboy, bywalec klubów, chętnie spotykający się ze stewardesami. Drugi pod górą mięśni jest spragnionym miłości i rodzinnego życia facetem. Przypadkowo obydwaj zaczynają umawiać się z tą samą dziewczyną. Rywalizacja toczyć się jednak nie tylko o względy Lauren (Reese Witherspoon), ale przede wszystkim między nimi. Korzystając ze swego zawodu, panowie nie omieszkają wykorzystać wszelkich dostępnych środków (kamery, podsłuchy), by zdobyć serce byłej gimnastyczki.

Już sam fakt, że za kamerą stanął McG jest dość odstraszający (nie zapomnę mu “Terminatora: Ocalenie”). Sama koncepcja może i nie jest zła, a nawet godna uznania, niestety mizernie zrealizowana. Reżyser najwyraźniej chciał stworzyć film dla obojga płci. Dla pań zaloty, dla panów wątek kryminalny. Chwała mu za to, ale zamiast finezyjnie przeplatanych pościgami randek mamy niezbyt spójną wyklejankę scen, które raz mają szansę spodobać się żeńskiej części widowni, raz męskiej. Raz w tle wybrzmiewa Beastie Boys, raz Sade, raz mamy przejażdżkę wypasioną bryką, raz rozmarzonego faceta oglądającego “Titanica” itd. itp. Do tego wszystkiego musi przecież być zabawnie, w czym Pine i Hardy rywalizują z taką samą zaciętością jak o upragnioną kobietę (Hardy jest zdecydowanie bardziej przekonujący, chociażby, gdy wzdycha do reklamy serwisu randkowego, podczas treningu).

Koniec końców, “A więc wojna” jest jak słaba randka. Owszem, ma kilka momentów, ale nie urzeka, nie uwodzi i na pewno nie bawi na tyle, byśmy mieli ochotę na kolejny seans.

Joanna Moreno | Imperial – Cinepix