W drugiej części ekranizacji bestsellerowej sagi Suzanne Collins Katniss (Jennifer Lawrence) staje się symbolem buntu wobec systemun. Jednak wszelkie objawy sprzeciwu są brutalnie tłumione. Także Dziewczyna w Ogniu otrzymuje karę za zuchwałość od prezydenta Snowa (Donald Sutherland). Jubileuszowe 75. Igrzyska zostają przekształcone w turniej zwycięzców – zmagający się z traumą Katniss i Peeta (Josh Hutcherson) wracają na arenę, gdzie będą walczyć o życie z zawodowcami – istną plejadą osobowości – od “mózgowców” po maszyny do zabijania.

Obraz “Igrzyska śmierci: W pierścieniu ognia” zyskał niepokojące, mroczne oblicze za sprawą nowego reżysera, Francisa Lawrence’a. Nie oglądamy jedynie przebojowej adaptacji prozy dla młodzieży, ale solidne studium antyutopii. Twórcy baczniej przyglądają się Panem i mechanizmom władzy. Wyśmiewają media i specjalistów od wizerunku żerujących na sensacji. Elizabeth Banks i Stanley Tucci, choć ubrani w groteskowe kostiumy, łudząco przypominają nasze gwiazdy show-biznesu. Dylematów moralnych jest tu więcej niż w pierwszej odsłonie, ale i tak najważniejsze pozostają brutalne rozgrywki. Sceny na arenie i pułapki przygotowane przez nowego kreatora igrzysk (Philip Seymour Hoffman) przypominają nieco te z odcinków “Zagubionych”. Niestety, na ekranie nie zawsze wyglądają przekonująco (sekwencja z małpami).

Wszelkie niedociągnięcia tuszuje jednak świetna forma Jennifer Lawrence w roli Katniss. Świeżo upieczona laureatka Oscara zagłębia się w psychikę nieugiętej zwyciężczyni. Jest nieufna, surowa, daleko jej do egzaltacji. Walczący o serce Everdeen Hemsworth i Hutcherson na jej tle prezentują się wyjątkowo blado. Klasę potwierdzają za to niezawodni Tucci, Sutherland i debiutujący w serii Hoffman. Sympatię widzów mają szansę zyskać Jena Malone w roli nieobliczalnej Johanny i Sam Claflin jako pupil Kapitolu, Finnick.

O udział w przygodzie zwanej “Igrzyskami śmierci” walczą najlepsi. Ścieżka dźwiękowa kipi od wielkich nazwisk (Patti Smith, Coldplay), a znani projektanci chcą tworzyć kostiumy dla walecznej Katniss. Dziewczyna w Ogniu stała się nową ikoną, nie tylko nastolatek. Jest bardziej wyrazista od bohaterek pokroju Belli Swan czy Eleny Gilbert. Moda na filmy o antyutopii trwa, wkrótce na ekrany wejdzie m.in. ekranizacja sagi “Niezgodna” pióra Veroniki Roth. Najwyraźniej generacja Y woli walczyć z systemem, niż z wilkołakami.

Anita Ceglińska | forum film

Virgil Oldman, główny bohater “Konesera”, przyzwyczaił się już do tego, że zawsze dostaje to, czego chce. Ma olbrzymią wiedzę i spryt. W świecie sztuki potrafi w mgnieniu oka rozpoznać fałszerstwo oraz dostrzec niezwykle wartościowe dzieło w zmurszałym kawałku deski. Jako dyrektor ekskluzywnego domu aukcyjnego ma dostęp do największych unikatów. Najciekawsze z nich potrafi – nie całkiem legalnie i po wyjątkowo korzystnej cenie – przechwycić do swojej prywatnej kolekcji. W życiu osobistym radzi sobie trochę gorzej. Sukces zawodowy okupił samotnością. Pewnego dnia, za sprawą enigmatycznej i zdesperowanej dziedziczki Claire, trafia jednak na trop skarbu życia. I nie wiadomo już czy jest nim XVII-wieczny robot czy też sama klientka?

Jedna z największych przyjemności oglądania “Konesera” wiąże się z zagadką, którą widz musi (a raczej chce) rozwiązać wspólnie z bohaterem. Druga wypływa z gry, która prowadzona jest zarówno między postaciami, jak i między reżyserem i widzami. Tornatore niemal perfidnie podrzuca nam nowe tropy, interpretacje, zagęszcza atmosferę. Trzecia to z kolei genialne aktorstwo Geoffreya Rusha, który jako Virgil stopniowo otwiera się na nieznane mu wcześniej uczucia. Donald Sutherland – jako jego przyjaciel i wspólnik – dopełnia dzieła, tak, jak i muzyka Ennia Morricone.

“Koneser” to film, który historię pewnej miłości i samotności, opowiada językiem thrillera. A może to thriller wplata w dramat uczuć i marzeń? Jedno jest pewne – ta gra bliższa jest “Niebezpiecznym związkom” niż hollywoodzkim komediom romantycznym i naprawdę wciąga. Wręcz magnetyzuje.

Dagmara Romanowska | monolith