Koncert odbędzie się 23 maja w krakowskich Fortach Kleparz. W roli supportu pojawi się In a House of Brick. Ponadto imprezę uświetnią 3 kapele półfinałowe Antyfestu, czyli organizowanego od 2009 roku konkurs dla rockowych talentów. Oprócz nagrody głównej laureaci konkursu otrzymują pamiątkową statuetkę Złotą Kosę, powstałą w hołdzie zmarłemu dziennikarzowi Antyradia – Januszowi “Kosie” Kosińskiemu.

Illusion został założony w 1992 roku. W maju 1993 zwyciężył w pierwszej edycji konkursu Marlboro Rock-in, w tym samym roku ukazała się jego debiutancka, imienna płyta. W kwietniu 1994 ruszył na trasę wraz z Incrowd. Rok po pierwszej płycie ukazała się “Illusion 2″. Bardziej przemyślana, bardziej dopracowana – wciągała w podróż po świecie potężnego brzmienia, ostrych i rwanych riffów, agresywnej wokalistyki Lipy. Po tej płycie Tomasz “Lipa” Lipnicki został nominowany do nagrody Fryderyka w kategorii najlepszy wokalista. Następny album bandu – “Illusion 3″ – pojawił się w listopadzie 1995 roku. To najbardziej zróżnicowana płyta w dorobku kwartetu. W pierwszej połowie 1996 roku zespół odbył aż dwie trasy koncertowe, której fragmenty trafiły na wydany w tym samym roku koncertowy album “Illusion 4 – Bolilol Tour”. W 1998 roku Illusion wydał swoją ostatnią płytę – “Illusion 6″.

Jesienią 2011 roku zespół powrócił w oryginalnym składzie: Lipnicki, Jerzy Rutkowski, Jarosław Śmigiel i Paweł Herbasch. W listopadzie 2011 roku premierę miała płyta “The Best of Illusion”, a w czerwcu 2012 roku wydawnictwo “Live”.

Przedsprzedaż biletów: 40 zł, w dniu koncertu: 50 zł, bilety do nabycia w klubie, Empikach oraz systemie eBilet.pl.

aka | informacja nadesłana

Kapela ma już wprawdzie koncertowy zestaw “Illusion 4 – Bolilol Tour”, tu jednak poza CD mamy też zapis DVD, i to on stanowi główną atrakcję. Koncert odbył się w zeszłym roku, w gdańskiej Ergo Arenie. Jak na rejestrację świadomą, zadbano o odpowiednią oprawę – są upgradowane w stosunku do reszty minitrasy światła, a nad sceną zawisły cztery telebimy, na których wyświetlani byli czterej bohaterowi wieczoru. Całość jak na produkcję polską robi wrażenie. Ciężko się przyczepić do doboru repertuaru – nie zabrakło numerów “Wojtek”, “Nóż” czy “Vendetta”. Zadziwiające, jak te kawałki bronią się po latach… Ciary na plecach pojawiają się samoistnie i aż się ma ochotę założyć martensy i cytując klasyka, pozwolić sobie na “zwyrodniałe zachowanie w granicach finezji”… A przekaz? Jak zauważył słusznie basista Jarek Śmigiel “Pierdolę przemoc” może pachnieć banałem. Ale któż odważy się powiedzieć, że nie pierdoli?

Zadbano także o atrakcyjne dodatki. Przede wszystkim jest ponad półgodzinny dokument z cyklu “Making of” upchany wywiadami z artystami. Są też teledyski do “Solą w oku” i “Tronu”. “Live” nie jest jednak wydawnictwem bez skazy. Wersja DVD została zmontowana dosyć chaotycznie, co rzuca się w oczy już na samym początku. Bez żadnego wstępu, Lipa pojawia się i mówi, że następna piosenka to… Czasem wokalista gra w czapce, a już w następnym ujęciu jest bez niej. Nie wiadomo też, czemu koncert na DVD został okrojony, miejsca wystarczyłoby w zupełności. Na CD znajdziemy jego pełniejszą wersję, tam z kolei, wycięto praktycznie wszystkie elementy konferansjerki frontmana. A jak ważny element one stanowią, wiedzą dokładnie posiadacze “Bolilol”. Publiczność także w wielu momentach jest zdecydowanie za cicho.

“Live” to fajna pamiątka dla tych, którzy pojawili się na koncertach reaktywowanego bandu. Tym którzy nie mieli okazji widzieć zespołu w akcji, a jakimś cudem nie posiadają “Bolilol” radzę jednak zaopatrzyć się w ten zestaw, gdyż znacznie lepiej oddaje fenomen, jakim bez wątpienia jest Illusion.

Tomasz Jarka | emi music poland

Kilka koncertów, omawiana kompilacja nagrań, zapowiedź koncertowego DVD – tyle na razie mamy z mini reaktywacji legendy polskiego ciężkiego rocka. Mocno wierzę, że będzie więcej. Bo Illusion to twór wyjątkowy. Choć w XXI wieku pojawia się, by po dość krótkim czasie zniknąć, nie ma w Polsce zespołu, który potrafiłby stworzyć tak powalające, zapadające w pamięć i porażające nagrania. Równie ciężko byłoby wskazać gitarzystę, który posiadł umiejętność pisania tak zaraźliwych i kręcących gitarowych riffów, jak Lipa, a do tego był postacią tak charyzmatyczną i tak charakterystycznym wokalistą. Niby nie jest trudno narysować drzewo genealogiczne muzyki Illusion. Ale choć pewnie wielu celnie wskaże nawiązania i inspiracje kapeli z Trójmiasta, równie wielu przyzna, że ma ona coś wyjątkowego, swojego. Nie jest jedynie kolejnym dzieckiem tej czy tamtej sceny, niespecjalnie wyróżniającym się ponad tłum grających. Wyjątkowość Illusion jest słyszalna w każdym z 14 numerów, które podsumowują jego karierę. Chyba z wrodzonej przekory, zapewne Lipy, materiał ukazuje się na 19-, nie zaś 20-lecie istnienia kapeli.

Nie będę daleki od prawdy, gdy napiszę, że każdy z fanów zespołu, a sam się do nich zaliczam, coś by do “The Best Of…” dorzucił, a coś z niego wyciął. Sam dodałbym “Błazna” albo “Dobranoc” z debiutu. Jednakże to, co wybrali muzycy jest znakomitą reprezentacją dorobku Illusion i narzekać nie ma na co. Nikt nie zakwestionuje obecności “Na luzie”, “Noża”, “Wojtka”, “Ciernia”. Zresztą dwie pierwsze płyty są najliczniej reprezentowane. Słuchamy i mimowolnie machamy łbem i podrygujemy. Nie przeszkadza nam, że w takiej np. “Vendetcie” perkusja brzmi, jakby Paweł Herbasch okładał pustą kegę, w innych jak kartonowe pudło. Ważne, że wybrane na kompilację numery wciąż kopią i to ze straszliwą siłą! A to puszczanie oka w niektórych z nich ciągle działa na nas tak samo, jak dawniej.

A dwa nowe kawałki, czyli “Solą w oku” i “Tron”? Właśnie ze względu na to, że są tak dobre, pokazują Illusion w doskonałej formie, są zgrabnym i ciętym komentarzem rzeczywistości, mam nadzieję, że koncerty w 2011 i realizacja DVD to nowy początek. Że wrócą i będą łoić, jak tylko oni umieją. Wiem, że składanki nie są tym, co w sposób wiarygodny reprezentuje wykonawcę, lecz akurat tę przygotowano bardzo starannie i jest ona dobrym odbiciem możliwości Illusion. Pewnie będą tacy, którzy od tego krążka zaczną znajomość z zespołem. Dla nich rada – czym prędzej sięgnijcie po regularne albumy. Na nich to dopiero jest moc!

Lesław Dutkowski | J&J Music Art

Wokalistki będą rywalizować między innymi w kategorii wokalistka roku, gdzie spotkają się z Moniką Brodką, Ewą Farną oraz Kasią Nosowską. Ta ostatnia artystka otrzymała sześć nominacji.

Po cztery nagrody mogą otrzymać zespoły Luxtorpeda i Zakopower. Walczyć będą m.in. o wyróżnienie dla najlepszego zespołu. Laureatów nagród poznamy 26 kwietnia.

Piosenka roku:
Illusion – “Solą w oku”
Julia Marcell – “Matrioszka”
Nosowska – “Nomada”
Ania Rusowicz – “Ślepa miłość”
Zakopower – “Boso”

Album roku pop:
Seweryn Krajewski – “Jak tam jest”
Iza Lach – “Krzyk”
Maciej Maleńczuk z zespołem Psychodancing – “Wysocki Maleńczuka”
Poluzjanci – “Trzy metry ponad ziemią”
Ania Rusowicz – “Mój Big-Bit”

Wokalistka roku:
Monika Brodka
Ewa Farna
Julia Marcell
Katarzyna Nosowska
Ania Rusowicz

Grupa roku:
Coma
Luxtorpeda
Myslovitz
Poluzjanci
Zakopower

Fonograficzny debiut roku:
Luxtorpeda
Marcelina
Neo Retros
Projekt Warszawiak
Ania Rusowicz

Album roku rock:
Coma – “Coma”
Deriglasoff – “Noże”
Kazik Na Żywo – “Bar La Curva/Plamy na słońcu”
Luxtorpeda – “Luxtorpeda”
Myslovitz – “Nieważne jak wysoko jesteśmy…”

Album roku muzyka alternatywna:
Agressiva 69 – “Republika 69″
Baaba Kulka – “Baaba Kulka”
Cool Kids Of Death – “Plan Ewakuacji”
Julia Marcell – “June”
Nosowska – “8″

Wokalista roku:
Kuba Badach
Sebastian Karpiel-Bułecka
Tomasz Lipnicki
Andrzej Piaseczny
Piotr Rogucki

Autor roku:
Olaf Derigalasoff
Fisz
Julia Marcell
Katarzyna Nosowska
Ania Rusowicz

Kompozytor roku:
Seweryn Krajewski
Iza Lach
Luxtorpeda
Marcin Macuk
Julia Marcell

Produkcja muzyczna roku:
Coma – “Coma”
Julia Marcell – “June”
Nosowska – 8″
Ania Rusowicz – “Mój Big-Bit”
Zakopower – “Boso”

Album roku piosenka poetycka:
Czesław Śpiewa – “Czesław Śpiewa Miłosza”
Katarzyna Groniec – “Pin-Up Princess”
Kabaret Starszych Panów – “Radiowy Kabaret Starszych Panów Vol. 1″
Grzegorz Turnau – “Och! Turnau Och-Teatr”
Aga Zaryan – “Księga olśnień”

Album roku muzyka klubowa/elektroniczna:
Emma Dax – “Emma Dax”
Grabek – “8″
Novika – “Mixfinder”
Öszibarack – “40 Surfers Waiting For The Wave”
Ramona Rey – “Ramona Rey”

Album roku metal:
Hunter – “XXV lat później”
Jelonek – “Revenge”
Kat & Roman Kostrzewski – “Biało-Czarna”
Pneuma – “Apatia”
Vader – “Welcome To The Morbid Reich”

Najlepszy album zagraniczny:
Adele – “21″
Coldplay – “Mylo Xyloto”
Foo Fighters – “Wasting Light”
Pj Harvey – “Let England Shake”
Red Hot Chili Peppers – “I’m With You”

Wideoklip roku:
Acid Drinkers – “Hit The Road Jack”
Behemoth – “Lucifer”
Brodka – “Krzyżówka dnia”
Julia Marcell – “Matrioszka”
Ania Rusowicz – “Ślepa miłość”

Najlepsza oprawa graficzna albumu:
Czesław Śpiewa – “Czesław Śpiewa Miłosza” (Projekt: Mariusz Kaczmarek)
Fisz Emade – “Zwierzę bez nogi” (Projekt: Michael Velliquette, Marcin Szymkowiak)
Katarzyna Groniec – “Pin-Up Princess” (Projekt: Paweł Wroniszewski)
Nosowska – “8″ (Projekt: Macio Moretti)
Pinnawela – “Renesoul” (Projekt: Artur Dobrowolski, Paulina Przybysz)

Album roku folk/muzyka świata:
Dagadana – “Dlaczego nie”
Anna Maria Jopek – “Sobremesa”
R.U.T.A. – “Gore”
Zakopower – “Boso”
Żywiołak – “Globalna Wiocha”

Album roku/hip-hop/R&B/reggae:
Afromental – “The B.O.M.B.”
Fisz Emade – “Zwierzę bez nogi”
Maleo Reggae Rockers – “Rzeka Dzieciństwa”
O.S.T.R. – “Jazz, Dwa, Trzy”
Pinnawela – “Renesoul”
aka | ZPAV