Niemal każda zagraniczna recenzja “If You Wait” zaczyna się od porównań z formacją Jamiego xx. Nie przeczę, jest to w pewnym stopniu uzasadnione. Debiutujące właśnie trio, tak jak zdobywcy Mercury Prize, z lubością eksplorują krainę delikatności. Migoczącą, srebrzystą, zwiewną. Szybujące smyki, metaliczne gitary (u London Grammar czasem bardzo w stylu The Edge), szlachetność w łączeniu dźwięków. Muzyka twórców “Hey Now” jest jednak cięższa, bardziej organiczna, momentami wręcz szorstka, w czym niemała zasługa wokalistki Hannah Reid (najbliżej jej chyba do Florence). Jej niski, głęboki, momentami pełen dramaturgii, “nawiedzony” wokal sprawia, że muzyka zespołu ma zupełnie inną fakturę, barwę niż to, co proponują The xx.

Jeśli The xx jest lekkim, mięciutkim kaszmirowym pledem, London Grammar to gruby, włochaty koc, który ogrzeje w zimowe wieczory. Jeśli The xx to aksamitny koktajl, London Grammar to gęste, gorące, nieco gorzkawe kakao. Jeśli The xx to misternie utkana, połyskująca rosą pajęczyna, London Grammar to spowite mgłą, wrzosowisko. Jeśli muzyka The xx malowana jest pastelowymi kolorami, London Grammar mieni się jesiennymi odcieniami.

Pomijając jednak porównania z The xx, “If You Wait” to po prostu bardzo ładna, momentami wręcz piękna płyta (“Stay Awayke”, “Interlude”). Z triphopowymi splotami, odrobiną mrocznego klimatu, akustycznym plumkaniem przemieszanym z rytmiczną elektroniką, klasycznym fortepianem. Muzycznie wyciszona, stonowana, ale po brzegi wypełniona emocjami przekazywanymi w tekstach i śpiewie frontmanki. Idealna na jesienną szarugę.

Anna Szymla | columbia

Adrian Sherwood to mistrz oldschoolowego dubu, człowiek, który pomógł jamajskim technikom produkcji dźwięku rozprzestrzenić się w całej Europie, jeden z najważniejszych producentów lat osiemdziesiątych, współodpowiedzialny za sukcesy takich gwiazd jak P.I.L czy The Pop Group. Słynący z współpracy z Lee “Scratchem” Perrym, Kingiem Tubbym i innymi mistrzami różnych odmian reggae, autor doskonale przyjętych albumów “Becoming a Cliche” i “Never Trust A Hippie”. Na katowickim festiwalu pojawi się z najnowszym projektem, zupełnie odmienioną wersją ubiegłorocznej, świetnej płyty “Survival and Resistance”, a na scenie towarzyszył mu będzie Rob Ellis, znany lepiej jako Pinch, młody gwiazdor dubstepu i autor niezwykle przebojowej płyty “Underwater Dancehall”, na której udało mu się połączyć klasyczne jamajskie gatunki z bristolskim brzmieniem lat 90. spod znaku Massive Attack i bezkompromisowymi basowymi rytmami.

London Grammar to młody zespół z Nottingham, który zaskoczył wszystkich w tym roku rewelacyjną EP-ką “Metal & Dust”, na której zaprezentowali dwa eteryczne, taneczne kawałki, odwołujące się z jednej strony do klasyki trip-hopu, z drugiej zaś do folku i muzyki klasycznej. Porównywani jednocześnie do Florence and the Machine i Adele, budują swoją muzykę wokół tanecznych rytmów, przesterowanych gitar i charakterystycznego głosu wokalistki Hannah Reid.

Chociaż BadBadNotGood działają razem zaledwie od trzech lat, a cała ich dyskografia to jak na razie dwie oficjalne płyty, jedna EP-ka i dwa albumy koncertowe, trudno sobie wyobrazić lepszy zespół na koncert otwarcia ósmej edycji Tauron Nowa Muzyka. Muzyka kanadyjskiego tria, łączy wszystkie nurty współczesnych brzmień, które od lat staramy się promować podczas festiwalu, pokazując, że tak naprawdę wszystkie granice pomiędzy gatunkami są kwestią umowną, a jazzowe z ducha trio może zachwycić publiczność, wychowaną na albumach mistrzów tanecznej elektroniki i awangardy. Matthew Tavares, Alexander Sowinski i Chester Hansen zagrają po raz pierwszy w Polsce w dniu otwarcia naszego festiwalu, a ich występ odbędzie się w industrialnych przestrzeniach Galerii Szyb Wilson w Katowicach. W betonowych murach ogromnej hali usłyszeć będzie można post-jazzowe covery takich gwiazd współczesnego hip-hopu, jak Kayne West czy Odd Future. Przygotujcie się na jazz, jakiego jeszcze nigdy wcześniej nie słyszeliście, zbudowany wokół szalonych perkusyjnych solówek i hip-hopowych rytmów, sampli z utworów Björk i Jamesa Blake’a.

Na finał ósmej edycji Tauron Nowa Muzyka organizatorzy zaprosili do występu w katowickim kościele ewangelicko-augsburgskim brytyjskie trio Darkstar, które powróciło w tym roku po trzyletniej przerwie z nowym albumem “News from Nowhere”, opublikowanym przez wytwórnię Warp. Chociaż zaczynali karierę jako jedna z wielu, niewyróżniających się niczym szczególnym kapel dubstepowych, bardzo szybko okazało się, że w twórczości Darkstar tkwi energia i pomysłowość znacznie przekraczająca ramy tego gatunku, a zaangażowanie wokalisty Jamesa Buttery’ego okazało się strzałem w dziesiątkę, który kompletnie odmienił ich muzykę. Łagodząc brzmienie i rezygnując z basowych pochodów na rzecz melodyjnych kompozycji i tanecznych rytmów, brytyjskie trio zaprezentowało zupełnie odmienną wersję indie-popu, w którym syntezatorowe brzmienia stanowią doskonałe uzupełnienie popisów wokalnych Buttery’ego. Koncert Darkstar już w niedzielę 25 sierpnia (liczba miejsc ograniczona).

VIII edycji Tauron Nowa Muzyka odbędzie się między 22 a 25 sierpnia w nowej siedzibie Muzeum Śląskiego, w Katowicach.

2-dniowe karnety (23-24.08.2013, piątek/sobota): 150 zł
3-dniowe Karnety (22-24.08.2013, czwartek/piątek/sobota): 170 zł (specjalna cena tylko do końca czerwca)
Koncert otwarcia (22.08.2013, czwartek) – Galeria Szyb Wilson w Katowicach: 50 zł
Koncert zamknięcia (25.08.2013, niedziela) – Ewangelicki Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Katowicach: 50 zł

aka | informacja nadesłana