Nagroda Cybulskiego to nie byle jakie wyróżnienie. Postać jej patrona przecież urosła do rangi legendy. Cybulski, mimo krótkiego życia, stał się wybitną indywidualnością powojennego kina. Jego uroda, charakterystyczne podejście do życia, talent i niecodzienna przypadłość “wskakiwania do pociągów” uczyniła z niego polskiego James’a Dean’a. Stąd też założenia w regulaminie, że statuetka powędruje do młodych aktorów, którym taką wybitność i indywidualizm można przypisać. Jedno jest pewne, prestiż i znaczenie nagrody są niezaprzeczalne. Pierwszym laureatem był Daniel Olbrychski. Pozwolę sobie na małą dygresję… Całkiem niedawno publiczność przyznała to wyróżnienie Jakubowi Gierszałowi, w którym również szybko zaczęto widzieć polskiego James’a Dean’a. A kto ma szansę na wyróżnienie za 2013 rok?

Tradycyjnie kandydatów jest pięciu, a wśród nich są: Piotr Głowacki, Julia Kijowska, Marta Nieradkiewicz, Magdalena Berus i Dawid Ogrodnik. Berus to bardzo młoda aktorka (20 lat), nie ukończyła nawet szkoły teatralnej, ale szybko przekonała i krytyków, i publiczność do swojej wyjątkowości. Ogrodnik ma ogromne szansę na odebranie nagrody. Zachwycił wielu swoją niełatwą kreacją w “Chce się żyć”. Nominacja Kijowskiej nie powinna być zaskoczeniem. Zagrała w wielu głośnych filmach ostatnich lat (“Drogówka”, “W ciemności”, “Pod mocnym aniołem”). W przypadku Głowackiego to kolejna nominacja. Potencjał aktora jury zauważyło już przy filmach “Oda do radości” i “80 milionów”. Nieradkiewicz, dotąd rozpoznawalna dzięki serialowi i rólom teatralnym, najwyraźniej również wykorzystała szansę dzięki roli w dość głośnej produkcji “Płynące wieżowce”. Nasuwa się wniosek, że jednym z gwarantów nominacji jest mocne wejście.

Rok 2014 okazał się szczęśliwym dla Agnieszki Grochowskiej. Nominacje otrzymała cztery razy, ale dopiero teraz zostanie laureatką. Została wyróżniona za “wybitną indywidualność artystyczną i cały dotychczasowy dorobek aktorski”. Zaskakujący jest jednak fakt, że to już 7 lat temu Grochowską doceniono za granicą, przyznając jej, podczas Berlinale, tytuł “Shooting Star”.

Kto ma największe szanse? Możemy “strzelać”. Rozstrzygnięcie już 26 marca.

Joanna Pilska

- Dla starych znajomych to nawet pewnie bardziej ja – opowiadał o wydawnictwie wokalista, Miodu. – To powrót do czasów, kiedy miałem 17 lat i pisałem mnóstwo wierszy, mnóstwo piosenek. Teraz w pewnym sensie wróciłem do tej wrażliwości.

Longplay miał premierę 8 października. Z albumu pochodzi przebój “Defto”.

- Ta płyta to emocjonalność dokładnie na te czasy – dodał frontman. – To odbicie. Młodzi, 30-letni mieszkańcy wielkich miast, robiący swoje kariery, żyjący w oszałamiającym tempie, wracają do miłości. Dojrzeli. Zrozumieli. Taka jest ta płyta.

Oto harmonogram trasy:
7 listopada – Wrocław, Eter
8 listopada – Kraków, Rotunda
9 listopada – Rzeszów, Wytwórnia
10 listopada – Głogów, MCK Mayday
15 listopada – Łódź, Dekompresja
16 listopada – Opole, NCPP
21 listopada – Sopot, Sfinks
22 listopada – Lublin, hala Globus
29 listopada – Poznań, Eskulap
30 listopada – Gorzów Wlkp., Miejskie Centrum Kultury
6 grudnia – Katowice, MegaClub

aka | parlophone

Rok temu pojawiła się pierwsza zapowiedź albumu, hitowy numer “Defto”. Okazał się to jeden z największych przebojów ostatnich miesięcy, ale nie zdradzał, że w twórczości zespołu kojarzone dotąd głównie z klimatów dancehallu i mieszanki hip-hopu oraz reggae, dojdzie do tak dużej zmiany. Po sprawdzeniu całego longplaya “Miłość” mamy obraz zupełnie innego Jamala. Wydawnictwo zdominowały rockowe klimaty, odrobina folku, a wszystko w nostalgiczno-melancholijnym klimacie. Pochwały należą się warstwie tekstowej. Miodu, czyli tekściarz i wokalistka zespołu, dojrzał, inaczej patrzy teraz na świat. Wcześniej Jamal oznaczał raczej zabawę, imprezy, hulanki, teraz afirmuje spokój, zwrot ku prostym, ludzkim wartościom. Tytuł krążka jest nieprzypadkowy. Bo właśnie o miłość przede wszystkim tutaj chodzi – miłość do ludzi, przyrody, naturalności, idące w parze z odejściem od konsumpcjonizmu, szybkiej pogoni za pieniędzmi, popularnością, tanim blichtrem. Trzeba przyznać, że Jamal idealnie trafił z premierą zestawu, bo to jest właśnie taki jesienny, pasujący do klimatu za oknem materiał. Natchnie do zastanowienia się nad życiem, może skłoni słuchacza do zmian w nim. Byłoby jednak dużym błędem sprowadzenie go tylko do roli melancholijnego przewodnika, nic takiego. Przede wszystkim jest to jedna z największych niespodzianek fonograficznych w Polsce tego roku – oczywiście in plus!

Zróżnicowany muzycznie, zaskakująco spójny, nad wyraz dojrzały i dopracowany album, który pokazuje nam nowe oblicze zespołu. Zespołu, który w pełni zasłużył na dużo miłości od słuchaczy.

rafi | Parlophone Music Polska

Pomysł na ten dokument zrodził się wraz z reaktywacją Miłości na OFF Festivalu 2009. Nie zrażajcie się, jeżeli niewiele wiecie o grupie Leszka Możdżera, Tymona Tymańskiego, Mikołaja Trzaski i Macieja Sikały oraz tragicznie zmarłego Jacka Oltera. Nie zrażajcie się, jeżeli wolicie inne brzmienia i rytmy. Reżyser Filip Dzierżawski nie oferuje widzom kina dla wtajemniczonych, faktograficznej laurki, ozdobionej archiwalnymi zdjęciami i analizami twórczości, ale film o wielkich artystycznych osobowościach. Film o ludziach, których pasja, muzyka i bunt połączyły, ale również – w końcu – rozdzieliły.

Gdy spotykają się postacie tak temperamentne, o tak silnych charakterach, musi iskrzyć. Iskrzyło za lat Miłości – zespól działał między 1988 a 2002. Iskrzy też dziś na ekranie. Spotkanie muzyków po tak długiej przerwie staje się nie tylko pretekstem do wędrówki w przeszłość, do wspomnień z czasów ich młodości, ale i do rozliczenia z tym okresem. Na ekranie nostalgia przeplata się ze swoistą autoterapią, a ona z kolei z autokreacją. Lata buntu, gniewu, marzeń i energii oraz wiary w to, że można zmienić świat i sztukę, zderzają się z dojrzałością, doświadczeniem wieku, z nowymi, dzisiejszymi wyzwaniami. Ból spowodowany śmiercią Oltera, dawne zatargi i spory ożywają, by przed kamerą znaleźć katharsis i akceptację faktu, że nie ma powrotu do przeszłości.

Widzowie, którzy na bieżąco śledzą kariery członków Miłości – każdy z nich odnalazł nową ścieżkę, wielu zyskało uznanie międzynarodowe – dzięki dokumentowi Dzierżawskiego być może lepiej poznają mistrzów, odkryją nowy klucz do ich twórczości. Ale że to historia przede wszystko o ludziach, o artystach, o wzajemnych relacjach i uczuciach, film nabiera charakteru uniwersalnego. Rozmowy o życiu i śmierci prowadzimy przecież wszyscy, nie tylko Miłość, która 14 lat temu wydała album “Talkin’ About Life and Death”.

Dagmara Romanowska | gutek film

To przejmująca psychodrama pokazująca rozpad młodego i udanego małżeństwa, które nie może sobie poradzić z traumą gwałtu, a potem także braku zaufania, wzajemnych podejrzeń, oskarżeń i narastającej niechęci, a nawet nienawiści. Ni byłoby filmu Fabickiego gdyby nie dwa prawdziwe wydarzenia. Seks-afera w Olsztynie, w której prezydenta tego miasta oskarżono m.in gwałt na ciężarnej urzędniczce (swoją drogą film nie wzbudził zbyt dużego entuzjazmu pośród aktualnych włodarzy Olsztyna), oraz reportaż Lidii Ostałowskiej z „Dużego Formatu”, w którym przyjrzała się tym dramatycznym wydarzeniom z perspektywy męża zgwałconej kobiety.

Fabicki do głównych ról zaangażował bardzo przekonujących na ekranie Marcina Dorocińskiego, Julię Kijowską i Adama Woronowicza, choć mam wrażenie, że w przypadku panów (vide kilka poprzednich ról) mógł „wykorzystać” ich nieco intensywniej. Bardzo dobry jest też drugi plan z Dorotą Kolak, Agatą Kuleszą, Marianem Dziędzielem i Wojciechem Mecwaldowskim. Ten ostatni był zresztą po premierze bardzo poruszony filmem i wygląda na to, że chętnie zagrałby w kolejnym obrazie Fabickiego, którego wyraźnie ceni.

CZYTAJ WIĘCEJ: RECENZJA FILMU “MIŁOŚĆ”

Czy trzeba będzie na jego trzeci film czekać kolejne 6 lat jak było w przypadku „Miłości” ( debiut fabularny „Z odzysku” miał premierę w 2006 roku) ? Chyba nie, bo Fabicki coraz mocniej przygotowuje się do następnego, tym razem większego projektu. Wyjątkowo we współczesnym, polskim kina w jego przypadku zaplanowano około 70 dni zdjęciowych. A co ciekawe, pamiętając o tematach, które dotąd interesowały reżysera, ma to być kino familijne z… małpą w roli głównej. W co pewnie trudno, najbardziej w „familijność”, uwierzyć tuż po obejrzeniu „Miłości”, ale tym bardziej na kolejną propozycję Fabickiego warto czekać.

Piotr Szygalski/Piotr Skiba