Poruszamy tematy dotyczące muzyki. Staramy się wyszukiwać muzyków, którzy są prawdziwymi artystami, tworzącymi z pasją. Zajmujemy się także kinem off-owym. Wyszukujemy dla Was  produkcje warte polecenia, niekoniecznie popularyzowanych w multipleksach. W naszym programie zobaczycie także relacje oraz zapowiedzi ciekawych imprez oraz koncertów. Konkursy, niezwykłe miejsca na kulturalnej mapie Warszawy oraz wiele innych inspirujących rzeczy. To wszystko tylko i wyłącznie dla Was – ludzi spragnionych kultury na wysokim poziomie. Zapraszamy do oglądania!

Więcej informacji na temat programu znajdziesz pod tym adresem

Jeśli komuś zdawało się, że pan Leszek postara się o wybitnie autorskie interpretacje, doda do nich choćby szczyptę szaleństwa i spróbuje pójść pod prąd, wywołując kontrowersje u tych, dla których twórczość Komedy to świętość – może być zawiedziony. “Komeda” to osiem kompozycji zagranych bardzo bezpiecznie, czysto, z naciskiem na melodie. Słychać w zasadzie w każdym z nagrań charakterystyczne brzmienie Możdżera, a także dbałość o to, aby próbując różnych wariacji, nie utracić charakteru oryginalnych utworów. Czasem wypada to bardzo dobrze (kapitalne “Nighttime, Daytime Requiem”, które rzeczywiście zyskało sporo mroku, pazura), a najczęściej po prostu dobrze, wręcz wzorcowo. Ważne jednak, że płyty słucha się z ogromną przyjemnością nawet jeśli na co dzień jest się przyzwyczajonym do mniej ambitnych, mniej wymagających brzmień. W dodatku album ukazał się nakładem niemieckiej wytwórni ACT, dzięki czemu może trafić do ludzi na całym świecie. Poznają oni Możdżera jako bardzo utalentowanego, charakterystycznego pianistę, a być może sięgną i do utworów Komedy.

Miło jednak by było, aby muzyk następne płyty potraktował bardziej jako pole do autorskich, oryginalnych popisów. Ma przecież ku temu niesamowity potencjał. Nawet jeśli nie okaże się to sukcesem komercyjnym na miarę albumu “Komeda”.

rafi | ACT

Dzieło Snoopa i Wiza to ścieżka muzyczna do filmu, który wiosną 2012 roku ukaże się na DVD w Stanach Zjednoczonych. W pewnym stopniu można go porównać do sławnego “How Hight” z Method Manem i Redmanem. Tych panów zresztą jedno bardzo mocno łączy – zamiłowanie do marihuany. W zasadzie w każdym kawałku na płycie słyszymy coś o paleniu. Poważnych treści nie szukajcie, nie ten album. Czasem wydaje się wręcz, że Snoop i Wiz traktują grono potencjalnych odbiorców tego wydawnictwa jako niezbyt lotnych i ogarniętych. Tylko że trudno ich za to winić w sytuacji, w której zamierzeniem miał być luźny, przyjemny materiał bez specjalnych artystycznych zapędów. Począwszy od bardzo udanego “Smokin’ On”, rozpoczynającego album, przez doskonałe (bit Warrena G – klasa!) “I Get Lifted”, całkiem niezłe jak na singel “Young, Wild & Free” z Bruno Marsem, który jest teraz wszędzie, aż do świetnego zamknięcia w postaci “That Good”. Na wysokim poziomie stoi muzyka. Wielu producentów (poza wspomnianym Warrenem G, m.in. Drumma Boy, Exile, I.D. Labs) zadbało o różnorodne brzmienie, którego wspólnym mianownikiem jest relaksujący, przyjemny klimat. Przy tej płycie nie sposób się smucić czy nudzić, co chyba jest największym atutem. Czasem właśnie taka niezobowiązująca, niewymagająca wielkiego skupienia muzyka jest najlepszą rozrywką.

rafi | atlantic

Można było zapoznać się na nich z ofertą wielu firm i instytucji, uzupełnić domową dyskografię, oraz wziąć udział w dyskusjach, projekcjach filmowych, koncertach i warsztatach.

Kasia Siewruk

Brytyjczycy są już autorami ośmiu długogrających płyt, z których ostatnia, “Falling Dawn a Mountain”, została wydana w 2010 roku.

Nowe wydawnictwo składać się będzie z 9 utworów, które zostały nagrane między majem 2010 a sierpniem 2011 w domowym studiu Stuarta A. Staplesa, lidera zespołu.

Oto tracklista:
“Chocolate”
“Show Me Everything”
“This Fire of Autumn”
“A Night So Still”
“Slippin’ Shoes”
“Medicine”
“Frozen”
“Come Inside ”
“Goodbye Joe”.

W sieci można już zobaczyć teledysk do utworu “Medicine”, promującego płytę.

Kasia Siewruk

foto: djenvert