Czy nie byłoby lepiej dostać nową, dobrą płytę manchesterskiej formacji? Oczywiście, że tak. Dostajemy jednak zapis koncertu z minionej trasy bandu, już bez uroczego Petera Hooka za to z materiałem z miernego krążka “Waiting…”. I gdzieś do połowy na twarzy słuchacza rysuje się dziwny grymas niedowierzania, rozczarowania i walki z samym sobą, by nie wyłączyć krążka. Co tu dużo mówić, brzmi to dość niemrawo, nawet “Isolation” Joy Division, jakieś płaskie, banalne, nijakie. Brakuje tego rozegrania, głębi, energii. Numery New Order też nieszczególnie porywają, a “Krafty” wręcz wkurza. Wszystko się zmienia, gdy głośników wybrzmiewają pierwsze takty “Bizarre Love Triangle”.

Może to kwestia absolutnie doskonałego numeru, tej podskórnej melancholii przebijającej się przez radosne klawisze, ale nagle po prostu wszystko zaczyna się układać. Jeszcze lepiej jest na doskonałym “Perfect Kiss” z pięknym rozbudowanym, zachęcającym do szalonego tańca finałem. No i chyba nie trzeba nikogo przekonywać, że zestawienie “True Faith” i “Blue Monday” nie ma sobie równych. Gdzieś od połowy New Order skutecznie rozkręca imprezę, której kulminacją jest “Love Will Tear Us Apart”.

Widziałam New Order na żywo kilka razy. Mam jednak ze wszystkich tych koncertów dość mgliste wspomnienia (poza tym, że bas na “She’s Lost Control” wbił mnie w ziemię). Doskonale pamiętam jednak, że się świetnie bawiłam. Mniej więcej tak jest z płytą “Live at Bestival 2012″. Można było pokusić się o lepszą setlistę, poszczególne wykonania raczej nie należą do niezapomnianych, ale po wysłuchaniu całości dochodzimy do wniosku, że się dobrze przy tych dźwiękach bawimy.

Anna Szymla | mystic production

W sumie coraz mniej rzeczy mnie dziwi i zaskakuje, a jednak wydanie zestawu “Lost Sirens” było dla mnie sporą niespodzianką. Nie chodzi o to, że taki zestaw odrzutów to pójście po linii najmniejszego oporu czy jawne odcinanie kuponów. Nie mam nic przeciwko. Co ich jednak podkusiło, żeby zebrać resztki z ostatniej, naprawdę słabej (jak na ich możliwości) płyty? Jestem przekonana, że w archiwach mają sporo niewykorzystanych staroci. Że gdzieś tam pałęta się i poniewiera coś nawet jeśli nie na miarę “Blue Monday” to chociażby “Sub-culture” czy “Crystal”. Czemu nie wysilić się odrobinę i dać fanom garść prawdziwych rarytasów? Stało się jednak i, jak mawia porzekadło, jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma.

A “Lost Sirens” momentami można lubić. Takie “Shake it Up” to naprawdę świetna, wpadająca w ucho, superzgrabna piosenka. Poza tym mamy mnóstwo pojedynczych momentów, które chwytają za serce. Jest niezawodny bas Hooka, fajna metaliczna gitarka, kobiece chórki, brzęczące tamburyno. “Recoil” ma przyjemny melancholijny klimat, a “Told You So” wciąga zapętlonym rytmem. Poza “Sugarcane”, które powstało chyba z myślą o Pet Shop Boys, wszystkie nagrania składają się z naprawdę niezłych elementów, które przykuwają uwagą i nawet potrafią wywołać błogi uśmiech na twarzy. Szkoda tylko, że z tych elementów raczej nie powstały dobre piosenki. Mamy więc kompilację kapitalnych dźwięk, dobrych pomysłów, zmyślnych rozwiązań i… bardzo przeciętnych utworów.

Jak już wspomniałam, New Order jest jak Woody. Nawet z najsłabszym albumem kapeli i tak mało kto może się równać. No i zawsze lepiej mieć nowy, nawet nie najlepszy album New Order niż go nie mieć. Zwłaszcza, że to (prawdopodobnie) ostatni nagrany z Peterem Hookiem.

http://www.youtube.com/watch?v=d3H6XXsGTQA

Anna Szymla | warner music poland