Wyróżnienie dla “Obławy”, opowieści o II wojnie światowej, partyzantce, zdradzie i miłości, to nie tylko statuetka, ale i nagroda pieniężna w wysokości 100 tysięcy dolarów. Film, w którym zagrali Marcin Dorociński, Maciej Stuhr, Sonia Bohosiewicz i Weronika Rosati, wybrało jury w składzie: Udo Kier, John Rhys-Davies, Ruth Myers i Lech Majewski (przewodniczący).

O laureacie w konkursie polskim zadecydowało gremium jurorskie pod przewodnictwem Melissy Leo. Również w tym przypadku przewidziano nagrodę pieniężną – 100 tysięcy złotych. W konkursie przyznano również nagrody aktorskie – dla Tomasza Schuchardta (za kreację w “Jesteś bogiem”) oraz Magdaleny Berus (za kreację w filmie “Nieulotne”).

Swoją nagrodę – 10 tysięcy dolarów – wręczyła także publiczność. Widzowie za najlepszy film uznali kameralny dramat “A Late Quartet” w reżyserii Yarona Zilbermana i z udziałem Christophera Walkena, Catherine Keener i Philipa Seymoura Hoffmana.

Międzynarodowa Federacja Krytyków Filmowych FIPRESCI uhonorowała z kolei produkcję “Ombline” w reżyserii Stephane Cazesa.

Wieczór uświetniło również wręczenie Melissie Leo honorowej statuetki “Pod prąd” – za wkład aktorki w rozwój sztuki kina niezależnego.

Ostatnie projekcje festiwalowe odbędą się w niedzielę.

karo | inf. własna

Z jednej strony partyzancka ballada, pokazująca mroczne czasy okupacji, z drugiej wstrząsający wojenny thriller. Film ukazuje oblicze okupacji z perspektywy partyzanta, zmagającego się nie tylko z wrogim najeźdźca, ale także ze zdradą w swoich szeregach, oraz własną ciemną przeszłością.

W rolach głównych pojawili się najwięksi polscy aktorzy, tacy jak Marcin Dorociński, Weronika Rosati, Maciej Stuhr czy Sonia Bohosiewicz. Doskonała gra aktorska, świetny scenariusz i znakomite zdjęcia sprawiły, że zarówno film jak i jego twórcy już zostali obsypani prestiżowymi nagrodami, krytycy natomiast piszą o nim w sposób niezwykle pochlebny. Film bez wątpienia zaliczyć należy do grona tych, które każdy powinien wpisać na swoją listę “trzeba zobaczyć”.

Zachęcamy również do przeczytania recenzji filmu pod tym adresem.

KK

Nie ma tu patosu, martyrologii narodowej, pomników, łopatologicznego przesłania, czarno-białego podziału na dobrych i złych, wrogów i swoich, jednowymiarowej wizji świata i ludzi. Decyzje, które podejmują postacie, mają bolesne konsekwencje, a śmierć niekoniecznie nosi znamiona bohaterstwa, a już na pewno nie jest obojętna dla tych, którzy ją zadają – nawet wtedy, gdy to jedyne wyjście.

Misternie zbudowana, gęsta i brutalna, genialnie sfotografowana i tak samo zagrana “Obława”, zainspirowana autentycznym wydarzeniem z II wojny światowej opowieść o zdradzie, winie, karze oraz partyzantce, to kino z gatunku “must see”. Marcin Krzyształowicz, jej reżyser i scenarzysta, proponuje film, który… wierzy w inteligencję widza. Nie ma tu romantyczno-przygodowej wizji karabinów i życia w lesie, herosów, pouczania, pokrzepiania serc, banalnego wyciskania łez. Jest za to dużo brudu moralno-psychicznego, który niesie ze sobą tak ekstremalna i nieludzka sytuacja jak wojna.

Przewrotna forma – skoki w czasie i pomiędzy relacjami poszczególnych bohaterów – nie jest pustym popisem umiejętności autora, ale pozwala uciec od pośpiesznych ocen. Jeżeli jest to zabawa, to w najlepszym wykonaniu i w stylu największych – Akiry Kurosawy (“Rashomon”), Christophera Nolana (“Memento”). To ciężar “Róży” Wojciecha Smarzowskiego, może nawet (choć bez rozmachu) “Czasu Apokalispy” Francisa Forda Coppoli, wielkich dzieł literatury wojennej.

“Obława” to kino przez wielkie K, przemyślane, konsekwentne, dopracowane w każdym, najdrobniejszym szczególe, przełamujące bolączki naszej współczesnej kinematografii, bez kompleksów w stosunku do tego, co i jak robi się na świecie. Nie dla głównych aktorów: Marcina Dorocińskiego, Maćka Stuhra czy Weroniki Rosati, trzeba ten film zobaczyć (choć przynajmniej dwa z tych nazwisk same w sobie są gwarantem jakości, a trzecie nie znalazło się tu przez przypadek). Nie dla reklamowych porównań z “Bękartami wojny”. Ale dla autentycznego konfliktu postaw, charakterów i uczuć oraz maestrii pomysłu i jego wykonania.

Dagmara Romanowska | Kino Świat

- Do Marcina czuje ogromny sentyment filmowy – mówi o koledze z planu Sonia Bohosiewicz. – To szalenie uzdolniony aktor. Ale pies z tym czy on jest uzdolniony, czy nie. To fantastyczna osoba, normalny ciepły facet. Prawdziwy facet. Co jest bardzo rzadkie wśród aktorów.

W mrocznych czasach losy dwóch mężczyzn i dwóch kobiet splączą się w nieprzewidywalnej intrydze, w której każda postać skrywa mroczną tajemnicę, a zdrada objawi wszystkie swoje zaskakujące oblicza.

W obsadzie, obok Dorocińskiego, znaleźli się Maciej Stuhr, który debiutuje jako czarny charakter, Weronika Rosati w kreacji skrajnie odmiennej od jej wizerunku oraz odkrywająca również nowe wcielenie Sonia Bohosiewicz. Na drugim planie “Obławy” pojawiają się też Andrzej Zieliński oraz – trudni do rozpoznania – Anna Guzik i Alan Andersz.

Obraz zakwalifikowany został przez jury 36. Edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Montrealu do grona 16 najlepszych produkcji ze świata.

aka | kino świat

Dzieło ukazuje prawdziwe oblicze okupacji z perspektywy partyzanta, który zmaga się nie tylko z Niemcami, ale także zdrajcami w polskich szeregach i – co najtrudniejsze – własną, mroczną przeszłością. U boku Dorocińskiego, w zaskakującej i zrywającej z dotychczasowych wizerunkiem aktora roli czarnego charakteru, wystąpił Maciej Stuhr, a jego filmową żonę gra specjalistka od błyskotliwych, charakterystycznych kreacji Sonia Bohosiewicz. Ważnymi uczestnikami wielopiętrowej rozgrywki między głównymi bohaterami są Pestka (Weronika Rosati, w kreacji skrajnie odmiennej od jej aktorskiego emploi) i porucznik Mak (Andrzej Zieliński).

- Moja agentka powiedziała, że ma w rękach świetny scenariusz i koniecznie muszę go przeczytać – wspomina Marcin Dorociński. – Moją reakcją było: “Wow”! Byle teraz tego nie spaprać. Byle zrobić dokładnie tak, jak zostało to opisane.

Podczas tegorocznego festiwalu w Gdyni film uhonorowano Srebrnymi Lwami.

aka | kino świat