Nie jest łatwo pisać recenzję nowej płyty The Prodigy. I nie dlatego, że “The Day Is My Enemy” skrywa jakaś skomplikowaną, niedającą się zaszufladkować, wymykającą się jednoznacznym skojarzeniom muzykę. Nie. To po prostu The Prodigy. Jest agresywna elektronika, jest ostro, zadziornie, hałaśliwie i skocznie. House, techno, rave, świdrujące, syntezatorowe dźwięki i gitarowa moc. Wszystkiego po trochu w proporcjach dość efekciarskich.

Pytanie tylko, czy to dobrze czy źle. Jak to często bywa, punkt widzenia, zależy od punktu siedzenia. Dla tych, którzy w latach 90. wściekłą kapelę z Anglii uznali za objawienie, szósty album prawdopodobnie rozczaruje. Po pierwsze nic nowego, po drugie istnieje duża szansa, że dziś słuchają Katy Perry czy “Violetty”, czy co tam lubią ich dzieci. Krótko mówiąc, z The Prodigy wyrośli, a “The Day Is My Enemy” nie oferuje czegoś na tyle wyśmienitego, by ożywić dawną miłość. Jeśli jednak jesteście dość świeżymi sympatykami twórców “Smack My Bitch Up”, to zupełnie inna bajka. Nowy album to wysokooktanowa, rozpędzona, naładowana energią, kopiąca tyłki dawka rockowej elektroniki. Zestaw piosenek, które sprawią, że tłum pod sceną będzie szalał, wymachiwał pięściami, trącał się łokciami i wykrzykiwał. To utwory do zabawy, do grania i słuchania na koncertach. Industrialno-marszowe “The Day Is My Enemy”, brytyjskie do granic “Wild Frontier”, sinusoidalne “Rhythm Bomb” czy okraszone arabskimi dźwiękami “Medicine” bezbłędnie sprawdzą się na festiwalach. I nie ma co się oszukiwać. Ten album właśnie po to powstał, by nieco urozmaicić, przetasować i odświeżyć koncertowy repertuar The Prodigy. W tej roli, sprawdzi się znakomicie.

Anna Szymla | mystic production

Muzyk Mobb Deep wyznaczył premierę krążka na 2 października. Za produkcję odpowiadają The Alchemist, Sid Roams i King Benny. Dzieło stanowi kontynuację wydanej w ubiegłym roku EP-ki “The Ellsworth Bumpy Johnson”.

Oto tracklista:
“Change”
“The One and Only”
“Told Ya’ll”
“Go off”
“Recipe for Murder”
“Hitman”
“Medicine Man”
“For One Night Only”
“Twilight”
“Black Devil”
“Stronger”
“Nobody Can Do It Like This”

Dyskografię Mobb Deep zamyka longplay “Blood Money” z maja 2006 roku. Ostatnia solowa płyta Prodigy’ego to “H.N.I.C. 3″ z lipca 2012 roku.

aka | facty mag

- Pojawią się Wiz Khalifa i T.I. – komentuje raper. – Stawiam na młodych i na duety, o które mnie nie podejrzewaliście. Chcę, żeby moja muzyka była świeża i zaskakująca.

Poza wspomnianymi artystami na albumie znajdzie się też kolega Prodigy’ego z Mobb Deep – Havoc. Longplay trafi do sklepów jesienią 2012 roku.

Dyskografię muzyka zamyka zestaw “H.N.I.C. Pt. 2″ z kwietnia 2008 roku.

rafi | hiphopdx.com

Nie ma się co oszukiwać. Nawet najbardziej wypasiony zestaw, nawet seans w kinie (DVD było prezentowane w jednej z sieci) nie odda wrażenia, jakie kapela robi na żywo. Zestaw live niewątpliwie jednak znakomicie spisuje się jako alternatywa, a w zasadzie lepsza wersja “greatest hits”. Co by bowiem nie mówić, koncertowe nagrania to jeszcze więcej energii, mocy i siły rażenia. Wzmożone okrzykami i gromkimi brawami nagrania to potężne ciosy wymierzone prosto w twarz. Produkcja nie jest idealna, czasem głos znika pod szturmującym atakiem wściekłych instrumentów, ale dokładnie tak jest na koncertach The Prodigy.

Dwuczęściowe dzieło dokumentuje występ formacji na Warriors Dance Festival, gdzie zespół wystąpił przed imponującym 65-tysięcznym tłumem. Osobiście wolę ich w zamkniętych halach, niż na gigantycznych plenerowych imprezach, muszę jednak przyznać, że ten materiał to więcej niż namiastka szaleństwa, jakim jest ich show. Owo szaleństwo (naprawdę nie sposób tego inaczej nazwać) lepiej prezentuje krążek DVD niż audio. Reżyser, Paul Dugdale, doskonale wiedział, jak przedstawić tę dziką, nieokiełznaną atmosferę. Mamy więc mnóstwo zbliżeń przeplatanych bliskimi ujęciami publiczności, nakładające się obrazy, soczyste, przejaskrawione kolory, błyskające światła, ostry, dynamiczny montaż i nieustanne rozedrganie, pozwalające poczuć się jak w skaczącym tłumie. Nie będę się rozwodzić nad poszczególnymi kawałkami, bo i tak wiadomo, że “Smack My Bitch Up” bezapelacyjnie wygrywa, acz “Invaders Must Die” (szczególnie finał) zaskakuje bardzo pozytywnie.

“World’s On Fire” to po prostu dobrze skanalizowana agresja, pełna wrażeń jazda bez trzymanki. Nie nadaje się tylko dla osób z nadwrażliwymi na hałas sąsiadami, gdyż słuchać/oglądać trzeba z mocno podkręconym potencjometrem.

P.S. W ramach bonusów otrzymujemy nagrania z innych koncertów i festiwali oraz dokument z trasy.

Anna Szymla | mystic production