Jan Komasa doskonale znany jest wszystkim jako reżyser “Sali samobójców”. We wrześniu do kin trafi jego nowy film. Tytuł “Miasto 44″ może sugerować kino wojenne, którego akcja skupi się na Powstaniu Warszawskim. Jednak powstanie stanowi w tym projekcie tło. Dlaczego to tylko tło? Reżyser od początku powtarzał, że nowy projekt nie będzie filmem stricte wojennym. Nie będzie to kolejny pomnik bohaterów, ale portret niełatwego życia młodzieży-powstańców. W takim razie pojawia się element wspólny w twórczości Komasy – życie młodych. Wcześniej bohaterami jego filmów była współczesna młodzież. Bohaterowie “Miasta 44″ zmierzą się z rzeczywistością, pełną bombardowań, niepewności, dylematów kto jest wrogiem a kto przyjacielem. Całkiem niedawno kontrowersyjne opinie i spory toczyły się wokół filmu Roberta Glińskiego “Kamienie na szaniec”. Czy sytuacja powtórzy się w przypadku “Miasta 44″?
Trailer nie pozostawia wątpliwości, projekt był realizowany z rozmachem i pochłonął sporo pieniędzy. Kostiumy, scenografia plus piosenka Leny Del Rey “Young and Beautiful” zapowiadają coś na miarę kina amerykańskiego. Piosenka może budzić mieszane uczucia. Połączenie twórczości współczesnej wokalistki z istotnym historycznym wydarzeniem zdaje się być dość dyskusyjne. Ale skoro film to nie laurka, a opowieść o młodości i miłości to może to jedyny trafny wybór? Jednego chyba możemy być pewni, przez te wszystkie miesiące do premiery, o filmie będzie głośno.

Joanna Pilska

Robert Gliński postawił na nowoczesność i wygrał. Zaangażował młodych, nieznanych aktorów /Marcela Sabata, Tomasza Ziętka, Kamila Szeptyckiego, Sandrę Staniszewską/, którzy wnieśli na ekran świeżość, energię i charyzmę. Wybrał też zestaw aktorów nieco starszych, którzy stworzyli bardzo dobry drugi plan czyli m.in Krzysztofa Globisza, Artura Żmijewskiego, Andrzeja Chyry, Danutę Stenkę i Wojciecha Zielińskiego. Za zdjęcia odpowiedzialny był Paweł Edelman, który sfotografował historię Rudego i Zośki na absolutnie światowym poziomie. Mimo tradycyjnie też /jak w polskim kinie/ niezbyt oszałamiającego budżetu akcję odbicia Rudego pokazano w sposób, którego realizatorzy na pewno nie muszą się wstydzić.

Gliński nieoczekiwanie chyba nawet dla samego siebie jeszcze przed  premierą został oskarżony o to ekranizację zbyt odległą od książki i o niewystarczającą troskę o etos wojennego harcerza, a z drugiej strony krytycy wypominali mu zbytnią ostrożność i zachowawczość w podejściu do filmowej i historycznej materii. Na swój sposób i jedni i drudzy mieli odrobinę racji. Reżyser nie miał zamiaru kręcić linijka po linijce prozy Kamińskiego, ani budować harcerzom pomnika, choć nie miał też zamiaru dekonstruować pewnego mitu, którym ich wojenne losy obrosły. Z drugiej strony nie miał też zamiaru kręcić polskiego “Czasu Apokalipsy” czy “Plutonu”, czyli filmu, który przechodzi do historii z powodu odwagi w podejściu do tematu. Chciał nakręcić nowoczesny obraz, który bez obawy można pokazać pod każdą szerokością geograficzną. Bo będzie zrozumiały i bo technologicznie niczym nie będzie ustępować produkcjom, które powstają na całym świecie. I swój cel zrealizował. Teraz może spokojnie czekać na widzów. Wielu widzów. Biorąc pod uwagę jakość filmu, olbrzymią promocję i raczej oczywiste zainteresowanie szkół “Kamienie na szaniec” zapowiadają się na jeden z największych przebojów polskich kin w tym roku.

Piotr Szygalski