Historia młodego człowieka Adama Cassidy (Liam Hemsworth), który chcąc zemścić się na szefie, za jego pieniądze zabiera swoją ekipę na imprezę. Kiedy wszystko wychodzi na jaw, zostaje oskarżony o malwersacje i zmuszony do szpiegowania konkurencji. Tym samym chłopak trafia w środek wieloletniego konfliktu między rywalami branży nowoczesnych technologii.

Oglądanie tego filmu jest niemal bolesne. Już dawno nikt nie traktował mnie jak takiego debila. Koleś z dnia na dzień zostaje szpiegiem i jak się okazuje, nie ma najmniejszych problemów z powierzonymi mu zadaniami (poza oczywiście dylematami moralnymi). Wszystko, czego chce znajduje od razu, bez większych komplikacji, bo przecież każdy trzyma hasła do komputera w torebce. Wchodzi gdzie chce, robi co chce, a gdy w końcu mistyfikacja wychodzi na jaw, okazuje się sprytniejszy niż reszta świata. No i jeszcze ma w tym wszystkim czas na ckliwy romans, odbudowanie przyjaźni i poprawę relacji z ojcem.

Zamiast stopniowo wprowadzać nas w tajniki świata telefonów komórkowych, zagęszczać akcję, nakręcić świetny szpiegowski film o nowoczesnych technologiach (cóż kochamy bardziej niż nasze komórki?), twórcy dają nam wypchaną frazesami o bohaterach, koszmarnie prostą, pozbawioną odrobiny finezji opowieść o dzieciaku, który wierząc w ideały, starając się być dobrym człowiekiem, spełnia marzenia. Może i to zacne, nawet szlachetne, ale film jest nudny i głupawy. Nawet Oldman i Ford nie są w stanie go uratować.

Joanna Moreno | monolith