Emily Taylor (Rooney Mara) od lat boryka się z depresją. Kiedy jej mąż (Channing Tatum) wychodzi z więzienia, stan kobiety pogarsza się. Po nieudanej próbie samobójczej trafia do lekarza (Jude Law), który przepisuje jej nowy lek. Choć skuteczny, ma pewien skutek uboczny.

Soderbergh zawsze był rozdarty między kinem rozrywkowym, a niezależnym. “Panaceum” umiejętnie łączy obydwie jego miłości. Nie jest to może rzecz tak przebojowa jak seria “Ocean’s”, ale mamy do czynienia z rasowym, zagmatwanym kryminałem. Z drugiej strony temat, drobiazgowe psychologiczne portrety bohaterów, klimat na pograniczu snu i jawy przesuwają ciężar w stronę kina ambitniejszego. Co najważniejsze, mamy do czynienia ze znakomitym filmem opartym na genialnym scenariuszu. Soderbergh niezwykle umiejętnie zwodzi widza, prowadzi go w umiejętnie zastawione pułapki. Dopiero po pewnym czasie orientujemy się, że nic tu nie jest takie, jak myśleliśmy, że żaden trop nie jest pewny, że nikomu nie można ufać. “Panaceum” zachwyca brakiem oczywistych rozwiązań, wieloma zwrotami akcji, które wystawiają na próbę naszą spostrzegawczość i zdolności dedukcji. Koronkowo rozpisana intryga to niewątpliwie wielki, acz nie jedyny atut dzieła. Film uwodzi też hipnotyzującym, mglisto-odurzającym klimatem i czaruje magnetyczną kreacją Rooney Mary. I, jak przystało na Soderbergha, wyróżnia się znakomitą ścieżką dźwiękową.

“Panaceum” to obraz, który największą siłę rażenia ma podczas pierwszego seansu, kiedy nic nie wiemy, wielu rzeczy się nie spodziewamy. Wielowarstwowość filmu, jego wciągający scenariusz, element zaskoczenia, pozwolą go jednak smakować jeszcze wiele razy.

Joanna Moreno | monolith

Bohaterem dzieła jest dziennikarz, który otrzymuje zadanie od pewnego bogatego i wpływowego patriarchy. Ma rozwikłać tajemnicę zabójstwa jego bratanicy sprzed czterdziestu lat. Pomaga mu w tym zdolna, ale i dość osobliwa researcherka.

Jak wspomniałam, tych którzy nie znają historii czeka największa frajda. Nie jest to może najbardziej misterny i niesamowity scenariusz, ale reżyser zgrabnie ukrywa zabójcę. Bez problemu trzyma widza w napięciu, stopniowo odkrywa kolejne elementy, buduje pełną zagrożenia atmosferę. Fincher miał jednak pełną świadomość, że mierzy się ze znaną opowieścią, dlatego podał ją nam w wybornej oprawie. Gigantyczne wrażenie robiły już trailery, a naprawdę apetyt zaostrza absolutnie genialna czołówka (dla samego wstępu z coverem “Imigrant Song” w tle warto iść do kina). Dalej mamy piękne, mroźne zdjęcia, kapitalne dynamiczne tempo, ostry, teledyskowy montaż oraz, oczywiście, znów fantastyczną muzykę Trenta Reznora i Atticusa Rossa, która bezbłędnie buduje klimat filmu. Największym atutem jest jednak bez wątpienia Rooney Mara. Jej Lisbeth wygląda niczym gwiazda punk-rocka. Niby nieatrakcyjna, zimna, drapieżna, ale i na swój sposób szalenie magnetyczna.

Najważniejsze jednak, że Fincher wrócił do tego, za co lubimy go najbardziej – zagadki, zwyrodnialców i mocnego kina. “Dziewczyna z tatuażem” to w jego wykonaniu rasowy kryminał. Bez drugiego dna, bez psychologicznych podtekstów, społecznych odniesień. Inteligentna, efektowna, doskonale zrealizowana rozrywka. Koniecznie do oglądania na dużym ekranie.

Joanna Moreno | UIP