Bohaterami “Savages: ponad bezprawiem” są temperamentny Chon i spokojny Ben. Łączy ich przyjaźń, narkotykowy biznes (wysokiej jakości marihuana) i O – kobieta, którą obydwaj kochają i która kocha ich obu. Sielanka w słonecznej Laguna Beach kończy się z chwilą, gdy kartel z Ameryki Południowej chce wejść w interesy z niezależnymi producentami.

Twórca “JFK” nakręcił znakomity film o wielkiej miłości, dla której warto poświęcić wszystko. Dla której przekracza się wszelkie granice, która popycha do ostateczności. Było to w roku 1994, a film nosił tytuł “Urodzeni mordercy”.

Przypominam dzieło z Woodym Harrelsonem i Juliette Lewis, bo jest w nowym obrazie Stone’a coś, co przywołuje skojarzenia z historią Micky’ego i Mallory. W “Savages” też chodzi o namiętność, pasję, też jest granica, po przekroczeniu której nic już nie jest takie samo. Problem w tym, że nowy film nie wciąga, nie zachwyca, generalnie niekoniecznie wyzwala jakiekolwiek emocje, a co najwyżej irytację. Blake Lively jest równie śliczna, co nijaka, a jej narracja to szczyt zmanierowania. Panowie też niezbyt pomagają – Taylor Kitsch i Aaron Johnson niewiele wnoszą do rzekomo magnetycznego, scalonego silnym uczuciem trójkąta. Przez jakiś czas niezła jest Salma Hayek w roli bezwzględnej szefowej kartelu, ale kiedy ukazuje ludzkie oblicze, czar pryska. Z zadania tak naprawdę wywiązali się tylko John Travolta i Benicio Del Toro, ale to za mało by pociągnąć cały film. Najgorsze, że jest w tym obrazie potencjał. Stone wybrał efektowną krwawo-kalifornijską estetykę. Jest znakomity temat o tytułowych dzikich – ludziach nie uznających zasad, walczących o przetrwanie, gotowych zabić w obronie bliskich, ale i łaknących życia. Same postaci też dobre, ciekawe, wyraziste, po prostu – jakieś. Niestety, słabo poprowadzone, najczęściej słabo też zagrane. No i całość zupełnie się nie klei. Nie trzyma w napięciu, nie elektryzuje, drażni kiczowatymi dialogami. Nawet soundtrack, który początkowo jest niezły, pod koniec też zaczyna rozczarowywać.

“Savages: ponad bezprawiem” to film, który warto obejrzeć dla kilku scen, kilku aktorskich popisów, ładnych zdjęć. Niestety, lata świetności Oliver Stone ma już za sobą.

Joanna Moreno | UIP

- Nie chciałam pisać piosenek o miłości, chciałam coś bardziej brutalnego – oto jak Jehnny Beth, wokalistka Savages, przedstawiła się Pitchforkowi. Nie kłamała. Koncerty tego londyńskiego kwartetu to oczyszczająca kąpiel w gniewie, niepokoju i złości, na jakie stać tylko dziewczyny, które nie mają nic do stracenia, za to sporo do powiedzenia. Grają razem od niedawna – pierwszy koncert Savages dały w styczniu, pierwszy singel – “Flying to Berlin” – wyszedł w maju, ale już mówi się o nich, jako o godnych spadkobierczyniach The Birthday Party, Joy Division czy Pop Group.

Szkocka formacja The Twilight Sad wykonuje muzykę, w której chłód krautrocka łączy się z punkową prawdą, a wszystko to spowija hałaśliwa mgła shoegaze’u. Albo, mówiąc prościej, wykonuje bezbrzeżnie smutną, ale i głośną muzykę, rozpisaną na rozdzierający serce głos Jamesa Grahama oraz gitarę, perkusję, akordeon i niezidentyfikowane hałasy. Do Katowic przyjeżdżają promować najnowszy, wysoko oceniany przez recenzentów, album “No One Can Ever Know”.

Przypomnijmy, że impreza odbędzie się pomiędzy 3 a 5 sierpnia w katowickiej Dolinie Trzech Stawów. Gwiazdami będą m.in. Iggy And The Stooges, Death In Vegas, Black Face, Henery Rollins, Swans, Kurt Vile, Battles czy Doom.

Karnety i bilety są dostępne w OFF Sklepie na stronie internetowej OFF Festivalu, a także w sieci Ticketpro i Eventim.

aka | informacja nadesłana