Sporo oczekiwano po “Najsamotniejszej z Planet”  najnowszym filmie z Gaelem Garcią Bernalem w głównej roli, ale niestety ta opowieść o wędrówce pary trzydziestolatków po Gruzji rozczarowuje.

W kinach także średnio udany film Toma Tykwera “Trzy”, wcześniej autora “Pachnidła”, dla odmiany bardzo przez ‘P.S. Kino’ polecana animacja “Goryl Śnieżek w Barcelonie”, bardzo dobry norweski thriller “Łowcy Głów” i niestety wyjątkowo nieudane polskie premiery “Kop Głębiej” i “Proste Pragnienia”. A dla tych, którzy szukają w kinie egzotyki japoński dokument “Jiro Śni o Sushi”.

Snując opowieść o Adamie, który niemal równocześnie, acz oddzielnie rozkochuje w sobie Simona i Hannę, parę z wieloletnim stażem, Tom Tykwer popada w tak skrajną pretensjonalność, że jego projekt zamiast porywać lub choćby wzywać do dyskusji, refleksji, kogoś oburzyć lub obudzić – nuży niewiarygodnością i razi nachalnością znaczeń, symboli i ważnych, wielkich rozmów zatopionych pośród pięknie sfotografowanego Berlina.

Mierząc się z tematyką skomplikowania ludzkiej seksualności, siły popędów, kryzysu w długim związku, rodzicielstwem i śmiercią, reżyser przedstawia film wyjątkowo błahy. Tu nie tylko nie ma zmysłowości, pasji, wrażliwości, poezji, niekontrolowanej siły, natury walczącej z kulturą. Tu nie ma nawet bohaterów, którzy byliby postaciami z krwi i kości. W “Trzy” prawda ustępuje miejsca stylizacji, ludzie – bohaterom-figurom, niemal marionetkom, suchym, chwilami antypatycznym. Kolejne w zamierzeniu istotne, a w efekcie płaskie sceny, coraz bardziej niecierpliwią, a finał – wzniosły apel o tolerancję i pochwała miłości – dosłownie krzyczy kiczem.

Bardzo chciałabym znaleźć elementy przemawiające na korzyść “Trzy”, ale poza frapującym problemem wyjściowym i stroną wizualną, rzemieślniczą, trzeba by chyba pisać o wystroju wnętrz czy architekturze Berlina. Jak na artystycznego kontynuatora sztuki Krzysztofa Kieślowskiego i autora “Biegnij Lola, biegnij” – bardzo słaby i pusty film. Przede wszystkim sztuczny.

Dagmara Romanowska | Vivarto