Aktor miał wątpliwości już przed realizacją pierwszego sequela, ale twórcy przekonali go kwotą 15 milionów dolarów. Kilka miesięcy temu Neeson zapewniał, że kolejny sequel nie wchodzi w grę.

- To dość niedorzeczny pomysł. Ludzie mówiliby: “Znowu kogoś porwali? Dajcie spokój” – komentował Neeson.

Jak się jednak okazuje, moc dolara jest potężna, ponieważ aktor właśnie rozpoczął negocjacje z producentami. Luc Besson i Robert Mark Kamen już pracują nad scenariuszem trzeciej części, trwają też rozmowy z aktorkami Famke Janssen i Maggie Grace. Istnieje spora szansa, że za kamerą ponownie stanie Olivier Megaton.

Oryginalna “Uprowadzona” w reżyserii Pierre’a Morela z 2008 roku okazała się wielkim sukcesem, przynosząc 224 miliony dolarów zysku. “Uprowadzona 2″ Megatona zarobiła jeszcze więcej, bo aż 375 milionów. W takich okolicznościach realizacja trzeciej części to czysta formalność. Liam Neeson wcielił się w obu odsłonach w postać Bryana Millsa, emerytowanego agenta CIA. W pierwszej części Bryan rozpętał prawdziwe piekło porywaczom jego córki, natomiast w sequelu on sam oraz jego żona stali się celem tajemniczego porywacza pałającego żądzą zemsty.

akomi | Collider.com

Od razu wyjaśnię. Powyższa wypowiedź nie jest ani sarkastyczna, ani złośliwa. Sequel, który właśnie trafia na nasze ekrany to po prostu niezła rozrywka ze znakomitą kreacją aktorską. Mowa oczywiście o Liamie Neesonie, który choć tak naprawdę musi się wykazać przede wszystkim stoickim spokojem, robi to wybornie.

Schemat jest prosty. Emerytowany agent CIA zostaje porwany razem z żoną podczas wakacji w Stambule. Korzystając z lat doświadczeń i, nieco z pomocy córki, robi wszystko, by uratować rodzinę. Mamy więc liczne gonitwy i pościgi po malowniczej tureckiej metropolii. Trochę ekplozji, trochę strzelania, ale przede wszystkim plan. Bryan jest bowiem człowiekiem niezwykle zorganizowanym, kontrolującym sytuację. Dokładnie wie, gdzie, co i w jaki sposób trzeba zrobić. I na swój sposób jest to fascynujące, kiedy córka biega po dachach i rzuca granatami, by nasłuchując wybuchu, uwięziony tato mógł określić swe położenie. Nie ma tu może zwrotów akcji, całość jest mocno przewidywalna, ale zrealizowana porządnie, efektownie, szybko, dynamicznie i nawet trochę na luzie (dziewczę trzy razy oblało egzamin na prawo jazdy, za to po wąskich uliczkach śmiga ostro, co nie znaczy gładko).

Dynamiczny montaż, świetny Neeson, ładne zdjęcia. Bez szału, ale i nudzić się ciężko.

Joanna Moreno | monolith