<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Kulisy Kultury &#187; weapon</title>
	<atom:link href="http://kulisykultury.pl/tag/weapon/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://kulisykultury.pl</link>
	<description>Nowa odsłona serwisu kulturalnego</description>
	<lastBuildDate>Thu, 05 Nov 2015 13:29:23 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
		<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
		<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=3.8.41</generator>
	<item>
		<title>Skinny Puppy &#8211; &#8220;Weapon&#8221; &#8211; recenzja muzyczna</title>
		<link>http://kulisykultury.pl/muzyka/recenzje/2013/skinny-puppy-weapon-recenzja-muzyczna/</link>
		<comments>http://kulisykultury.pl/muzyka/recenzje/2013/skinny-puppy-weapon-recenzja-muzyczna/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 03 Jun 2013 06:19:23 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[p.skiba]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[» Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja muzyczna]]></category>
		<category><![CDATA[skiny puppy]]></category>
		<category><![CDATA[weapon]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://kulisykultury.pl/?p=43412</guid>
		<description><![CDATA[Skiny Puppy po śmierci Dwayne Goettela jest niczym Depeche Mode po odejściu Alana Wildera &#8211; obie formacje są wciąż świetne jednak pozbawione tej dawnej, mitycznej magii. Tych cech wspólnych jest więcej. Oba zespoły grają od 30 lat, na początku kariery opuścili ich muzycy, którzy zasłynęli w nowych formacjach (Bill Leeb we Frontline Assembly a Vince &#8230; <a href="http://kulisykultury.pl/muzyka/recenzje/2013/skinny-puppy-weapon-recenzja-muzyczna/">Zobacz więcej</a> <a href="http://kulisykultury.pl/muzyka/recenzje/2013/skinny-puppy-weapon-recenzja-muzyczna/">Zobacz więcej</a>]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Skiny Puppy po śmierci Dwayne Goettela jest niczym Depeche Mode po odejściu Alana Wildera &#8211; obie formacje są wciąż świetne jednak pozbawione tej dawnej, mitycznej magii.</p>
<p><span id="more-43412"></span></p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://kulisykultury.pl/muzyka/recenzje/2013/skinny-puppy-weapon-recenzja-muzyczna/attachment/skinny_puppy/" rel="attachment wp-att-43413"><img class="aligncenter  wp-image-43413" title="Skinny Puppy" src="http://kulisykultury.pl/wp-content/uploads/2013/06/skinny_puppy.jpg" alt="" width="640" height="480" /></a><br />
Tych cech wspólnych jest więcej. Oba zespoły grają od 30 lat, na początku kariery opuścili ich muzycy, którzy zasłynęli w nowych formacjach (Bill Leeb we Frontline Assembly a Vince Clark w Yazoo). I choć Skinny Puppy nie występuje przed wielotysięczną publicznością, cieszą się kultowym uwielbieniem i szacunkiem fanów. Co więcej, w przeciwieństwie do Depeche Mode ich &#8221;Weapon&#8221; nie jest ostatnią płytą w karierze.</p>
<p>Po niezbyt udanym, przekombinowanym albumie &#8220;hanDover&#8221; nowa propozycja jest powrotem do rytmicznego, tanecznego oblicza &#8220;szczeniaków&#8221; z początków działalności, choć trudno obecnie im przybić łatkę EBM (electronic body music). Utwory z &#8220;Weapon&#8221; łączą w sobie elementy electro, industrialu, nowoczesnej muzyki tanecznej gdzie wyeksponowany jest rytm a bas pełni rolę uzupełniającą. Nivek Ogre (ohGr) wciąż potrafi przerazić swym lodowatym a zarazem ekspresyjnym zawodzeniem, a cEvin Key dba, by zgadzał się stosunek elektronów między bitami i eksperymenty brzmieniowe nie wzięły góry nad przyjemnością słuchania.</p>
<p>Poza mentalnym powrotem do przeszłości grupa przypomniała w nowej wersji utwór &#8220;solvent&#8221; pochodzący z płyty &#8220;Remission&#8221; (1984) a także, ku mojej radości, wplotła w &#8220;saLvo&#8221; filmowy głos &#8211; w pierwszej dekadzie działalności tego rodzaju sample były ich znakiem rozpoznawczym.</p>
<p>Być może starym fanom zabraknie emocjonujących momentów i ballad z psychiatryka, które występowały jeszcze na &#8220;Mythmaker&#8221; (2007). Być może zatęsknicie za gitarowymi brzmieniami i industrialnym brudem, ale na pewno nie będzie za mało wizgów, buczących basów, elektrycznych spięć, wbijających szpile rytmów, klinicznej sterylności laboratorium wojskowego i klimatu, którym Skinny Puppy zjednało sobie industrialnych freaków. I choć, jak wspomniałem, muzyka nie ma już tej magicznej aury szaleństwa z dekady 84-94, bo i w tekstach zespół odszedł od opisów wybryków natury na rzecz polityki i stosunków społecznych, to nowa soniczna broń nie zawiedzie, jest wciąż groźna i wypala tak, że to może być ich najlepsza płyta XXI wieku.</p>
<p><iframe width="584" height="438" src="http://www.youtube.com/embed/WK-716X5W4c?feature=oembed" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></p>
<p>Jarek dRWAL Drążek | Metropolis</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://kulisykultury.pl/muzyka/recenzje/2013/skinny-puppy-weapon-recenzja-muzyczna/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
