Mimo największej liczby, pięciu, nominacji, Artur Rojek został wyróżniony tylko jedną nagrodą. Wokalista otrzymał statuetkę w kategorii najlepszy album pop za wydawnictwo “Składam się z ciągłych powtórzeń”. Triumfowała Natalia Przybysz, którą doceniono jako autorkę najlepszej płyty rockowej za “Prąd” i piosenki roku za “Miód”. Za debiutantów roku uznano The Dumplings.

Oto nagrodzeni w kategorii muzyka rozrywkowa:

Fonograficzny debiut roku:
The Dumplings

Album roku rock (w tym hard, metal, punk):
Natalia Przybysz – “Prąd”

Album roku pop:
Artur Rojek – “Składam się z ciągłych powtórzeń”

Utwór roku:
Natalia Przybysz – “Miód”

Album roku hip-hop:
O.S.T.R. & Marco Polo – “Kartagina”

Album roku elektronika/indie/alternatywa:
Fisz Emade Tworzywo – “Mamut”

Album roku muzyka korzeni (w tym blues, country, folk, reggae)
Voo Voo – “Dobry wieczór”

Teledysk roku:
Mela Koteluk – “Fastrgi” (Tomasz Gliński)

aka | inf. własna

Nie jest łatwo pisać recenzję nowej płyty The Prodigy. I nie dlatego, że “The Day Is My Enemy” skrywa jakaś skomplikowaną, niedającą się zaszufladkować, wymykającą się jednoznacznym skojarzeniom muzykę. Nie. To po prostu The Prodigy. Jest agresywna elektronika, jest ostro, zadziornie, hałaśliwie i skocznie. House, techno, rave, świdrujące, syntezatorowe dźwięki i gitarowa moc. Wszystkiego po trochu w proporcjach dość efekciarskich.

Pytanie tylko, czy to dobrze czy źle. Jak to często bywa, punkt widzenia, zależy od punktu siedzenia. Dla tych, którzy w latach 90. wściekłą kapelę z Anglii uznali za objawienie, szósty album prawdopodobnie rozczaruje. Po pierwsze nic nowego, po drugie istnieje duża szansa, że dziś słuchają Katy Perry czy “Violetty”, czy co tam lubią ich dzieci. Krótko mówiąc, z The Prodigy wyrośli, a “The Day Is My Enemy” nie oferuje czegoś na tyle wyśmienitego, by ożywić dawną miłość. Jeśli jednak jesteście dość świeżymi sympatykami twórców “Smack My Bitch Up”, to zupełnie inna bajka. Nowy album to wysokooktanowa, rozpędzona, naładowana energią, kopiąca tyłki dawka rockowej elektroniki. Zestaw piosenek, które sprawią, że tłum pod sceną będzie szalał, wymachiwał pięściami, trącał się łokciami i wykrzykiwał. To utwory do zabawy, do grania i słuchania na koncertach. Industrialno-marszowe “The Day Is My Enemy”, brytyjskie do granic “Wild Frontier”, sinusoidalne “Rhythm Bomb” czy okraszone arabskimi dźwiękami “Medicine” bezbłędnie sprawdzą się na festiwalach. I nie ma co się oszukiwać. Ten album właśnie po to powstał, by nieco urozmaicić, przetasować i odświeżyć koncertowy repertuar The Prodigy. W tej roli, sprawdzi się znakomicie.

Anna Szymla | mystic production

Mam spory problem z królową popu. W wywiadach i mediach społecznościowych wygaduje straszne głupoty, nie potrafi zestarzeć się z godnością, a artystycznie wydaje się mocno zagubiona acz za wszelką cenę chce trzymać rękę na pulsie. To ostatnie tym razem udało jej się przekuć w atut. “Rebel Heart” to mocno różnorodny zestaw współczesnych piosenek. Piosenek, w których 56-latka czuje się nad wyraz swobodnie, na luzie. Może wielkich hiciorów tam nie ma, ale przy odpowiedniej promocji i obecności w mediach, kilka utworów bez problemu zapadnie nam w pamięć.

Oczywiście, zasługa w tym nie tylko Madonny. Gwiazda zadbała bowiem o topowych współpracowników, którzy pełnili rolę wybitnych krawców. Napisali numery w swoim stylu, charakterystyczne dla siebie, ale skroili je pod Madonnę. W folkującym, akustycznym “Devil Pray” z tanecznym przytupem słychać, że wyszedł spod rąk Avicii, festiwalowy “Bitch I’m Madonna” dość szybko zdradza sznyt Diplo, ale i współpracę z Nicki Minaj, z kolei naprawdę udany “Iconic”, w którym pojawiają się Chance the Rapper i… Mike Tyson, brzmi raczej jak numer z gościnnym udziałem Madonny niż taki, do którego ona kogoś zaprosiła, a “Ilumminati”, połamany, z mrocznym, gęstym podkładem, nie tylko tytułem zdradza zaangażowanie Kanye Westa. Mamy też pustynno-syntetyczną balladę (“Hold Tight”) i migoczący synthpopowymi dźwiękami, zmysłowy kawałek (“Holy Water” z fajnym autocytatem), którego Britney na pewno będzie zazdrościć starszej koleżance po fachu.

Najbardziej zadziwia jednak, że “Rebel Heart” sprawdza się jako płyta, nie tylko jako zestaw singli i wypełniaczy. Mimo eklektyzmu, nie zawsze oczywistych kompozycyjnych pomysłów, bogatego, wielobarwnego brzmienia, przeplatających się tanecznych i hiphopowych motywów, kawałki współgrają, tworząc nowoczesny, zmyślny popowy album.

Anna Szymla | universal music polska

W przeboju “Blurred Lines” muzycy bezprawnie wykorzystali elementy utworu “Got to Give It Up” Marvina Gaye’a. W ramach zadośćuczynienia artyści muszą przekazać 7,3 miliona dolarów spadkobiercom artysty R&B, który zmarł w 1984 roku.

“Blurred Lines” był dwa lata temu jednym z największych przebojów. Sprzedało się blisko 15 milionów kopii singla. Większym bestsellerem 2013 roku było tylko “Happy” Pharrella Williamsa.

Promowany przez piosenkę tak samo zatytułowany album Robina Thicke’ego rozszedł się w nakładzie ponad 7 milionów kopii. Klip do kawałka wypromował ponadto Emily Ratajkowski.

“Blurred Lines”

“Got to Give It Up”

aka | ap

Na swym trzecim krążku, Angielka ma być bardziej otwarta na inne gatunki. Takie informacje posiada Kelly Clarkson.

- Adele ciężko pracuje nad zainspirowanym country albumem – powiedziała Amerykanka w rozmowie z “The Wall Street Journal”.

Na razie jednak niewiele wiadomo o nadchodzącym longplayu laureatki Oscara za “Skyfall”. Według wcześniejszych doniesień, miała pracować z Philem Collinsem.

Ostatni album Adele, “21″, pochodzi ze stycznia 2011 roku. Nakład dzieła przekroczył na całym świecie 30 milionów egzemplarzy.

Kelly Clarkson wydała właśnie płytę “Piece by Piece”.

aka | contactmusic