Za scenografię odpowiadał Dennis Gassner (Oscar za „Bugsy’ego”). – Zapytałem w początkowych rozmowach z reżyserem Samem Mendesem, w jakim chce iść kierunku – mówił. – A on powiedział: daj mi coś zimnego i coś gorącego.

Grający agenta 007 Daniel Craig zdradzał: – Ten film o Bondzie jest wyraźnie inny od poprzednich, w których wystąpiłem. Myślę, że stylem nawiązuje wyraźniej do pozycji z lat 60. i 70. Sam Mendes wyjaśniał zaś: – Chcieliśmy powrócić do tego oldskulowego glamouru w sensie fantastycznych, jak z innego świata, lokalizacji. Posunąć się w tym o wiele dalej. I tak na początek twórcy serwują publiczności „coś gorącego”, czyli Dzień Zmarłych w mieście Meksyk. Producent Michael G. Wilson był zdania, że sekwencja wstępna jest czymś absolutnie niezwykłym: – To coś wyjątkowego w trzydziestopięcioletniej historii serii. Świadomie staroświeckie kino o epickim oddechu na gigantyczną skalę. Producentka Barbara Broccoli komentowała: – Jesteśmy w stolicy egzotycznego kraju, wśród setek statystów w imponujących strojach i zespołów kaskaderów, działających tak, że aż szczęka opada. W scenach w Mexico City wzięło udział 1520 statystów, którzy byli każdego dnia przygotowywani przez 107 makijażystów przez trzy godziny!

Dostajemy też coś zimnego, czyli rozbudowaną sekwencję na śniegu. Rzecz jasna, widowiskowe sekwencje śnieżne bywały częścią poprzednich filmów serii już wcześniej. – Tym razem nie chcieliśmy mieć na ekranie nic, co byłoby związane ze sportami zimowymi. Interesowały nas samoloty i samochody – wyznał Wilson.

Czy widzom „Spectre” zrobi się gorąco z emocji? W to raczej nie należy wątpić!

James Bond (Craig) otrzymuje tajemniczą wiadomość dotyczącą swojej przeszłości. Za jej sprawą wyrusza na ryzykowną misję do stolicy Meksyku. Trop wiedzie następnie do Rzymu, gdzie Bond spotyka Lucię Sciarrę (Monica Bellucci), piękną wdowę po słynnym przestępcy. Podczas tajnego spotkania 007 dowiaduje się o istnieniu niebezpiecznej organizacji zwanej SPECTRE. W tym samym czasie w Londynie nowy szef rządowego centrum bezpieczeństwa nie tylko kwestionuje działania Bonda, lecz podaje w wątpliwość konieczność istnienia agencji MI6, na której czele stoi M (Ralph Fiennes). Bond prosi Moneypenny (Naomie Harris) i Q (Ben Whishaw) o pomoc w odszukaniu Madeleine Swann (Léa Seydoux), córki dawnego wroga. To ona może być kluczem do rozwikłania zagadki SPECTRE. Zbliżając się do złowrogiej organizacji, Bond odkrywa wstrząsające powiązanie między sobą a przeciwnikiem, którego ściga (w tej roli Christoph Waltz).

„Spectre” w kinach od 6 listopada!

Mimo największej liczby, pięciu, nominacji, Artur Rojek został wyróżniony tylko jedną nagrodą. Wokalista otrzymał statuetkę w kategorii najlepszy album pop za wydawnictwo “Składam się z ciągłych powtórzeń”. Triumfowała Natalia Przybysz, którą doceniono jako autorkę najlepszej płyty rockowej za “Prąd” i piosenki roku za “Miód”. Za debiutantów roku uznano The Dumplings.

Oto nagrodzeni w kategorii muzyka rozrywkowa:

Fonograficzny debiut roku:
The Dumplings

Album roku rock (w tym hard, metal, punk):
Natalia Przybysz – “Prąd”

Album roku pop:
Artur Rojek – “Składam się z ciągłych powtórzeń”

Utwór roku:
Natalia Przybysz – “Miód”

Album roku hip-hop:
O.S.T.R. & Marco Polo – “Kartagina”

Album roku elektronika/indie/alternatywa:
Fisz Emade Tworzywo – “Mamut”

Album roku muzyka korzeni (w tym blues, country, folk, reggae)
Voo Voo – “Dobry wieczór”

Teledysk roku:
Mela Koteluk – “Fastrgi” (Tomasz Gliński)

aka | inf. własna

Produkcja otrzymała w sumie aż 12 nominacji. Zwyciężyła nie tylko w kategorii najgorszego filmu roku, ale i najgorszej reżyserii, najgorszego scenariusza, żenującego filmu na ważny temat, najbardziej żenującej sceny (z udziałem Agnieszki Grochowskiej, w której jej bohaterka zabawia się pejczykiem z męskimi prostytutkami). Grochowska otrzymała również nagrodę za występ poniżej talentu – właśnie w “Obcym ciele”.

- Jesteśmy pełni uznania dla dorobku pana Krzysztofa Zanussiego, ale jesteśmy też w Akademii przekonani, że jego ostatni film nie przejdzie do chwalebnej historii polskiej kinematografii – napisali organizatorzy i twórcy Akademii Węży. – Wiadomo, że reżyser i twórcy widzą swoją pracę i wysiłek inaczej. My konfrontujemy się z gotowym filmem i mimo najszczerszych chęci nie dostrzegamy w “Obcym ciele” obiecywanych wartości, wiarygodnej dyskusji o współczesnej Polsce i jego duchowości w obliczu krwawej korporacyjnej machiny. Starając się być delikatniejszymi i z szacunkiem dla mistrza możemy napisać tylko “Nie tędy droga do serca polskiego widza”.

Uroczysta gala wręczenia nagród odbyła się 1 kwietnia w Teatrze WARSawy. Niektórzy nominowani pojawili się na gali lub zaznaczyli swoją obecność wirtualnie, czym pokazali spory dystans do swojej twórczości. Ceremonię poprowadzili Piotr Kędzierski (Rock Radio), Ewa Makomaska (“Dżej Dżej”) oraz – w specjalnej roli różowego węża – Tomasz Karolak. Swój charakterystyczny kabaretowy styl zaprezentowały Bękarty Stand-Upu (Łukasz “Lotek” Lodkowski i Karol Modzelewski), którzy poświęcili swój występ także polskiej kinematografii.

Poniżej pełna lista laureatów:

Wielki Wąż – najgorszy film roku:
“Obce ciało” (reż. Krzysztof Zanussi; prod. Janusz Wąchała, Krzysztof Zanussi)

Najgorsza reżyseria:
Krzysztof Zanussi – “Obce ciało”

Najgorszy scenariusz:
Krzysztof Zanussi – “Obce ciało”

Żenujący film na ważny temat:
“Obce ciało” (reż. Krzysztof Zanussi; prod. Janusz Wąchała, Krzysztof Zanussi)

Najgorsza rola męska:
Borys Szyc – “Dżej Dżej”

Najgorsza rola żeńska:
Barbara Kurdej-Szatan – “Dzień dobry, kocham cię”

Występ poniżej talentu:
Agnieszka Grochowska – “Obce ciało”

Najgorszy duet na ekranie:
Borys Szyc i nawigacja GPS – “Dżej Dżej”

Najbardziej żenująca scena:
Zabawy z pejczykiem i męskimi prostytutkami (Agnieszka Grochowska) – “Obce ciało”

Efekt specjalnej troski:
Pocałunek wśród kul – “Miasto 44″

Najgorszy teledysk okołofilmowy:
Liber feat. Barbara Kurdej Szatan – “Dzień dobry, kocham cię” (do filmu “Dzień dobry, kocham cię”, realizacja: Dream Music)

Najgorszy przekład tytułu zagranicznego:
“Uciekinier z Nowego Jorku” (Song from the Forest) dystr. Against Gravity

Najgorszy plakat:
“Karol, który został świętym” (producenci Tomasz Karczewski, Marcin Piasecki, Magdalena Zimecka, Jacek Kulczycki; dystr. Kino Świat)

Akademia Węży liczy dziś niemal 130 osób, a członkami grupy są osoby zajmujące się szeroko pojętą działalnością na rzecz polskiej kultury.

karo | inf. własna

Nie jest łatwo pisać recenzję nowej płyty The Prodigy. I nie dlatego, że “The Day Is My Enemy” skrywa jakaś skomplikowaną, niedającą się zaszufladkować, wymykającą się jednoznacznym skojarzeniom muzykę. Nie. To po prostu The Prodigy. Jest agresywna elektronika, jest ostro, zadziornie, hałaśliwie i skocznie. House, techno, rave, świdrujące, syntezatorowe dźwięki i gitarowa moc. Wszystkiego po trochu w proporcjach dość efekciarskich.

Pytanie tylko, czy to dobrze czy źle. Jak to często bywa, punkt widzenia, zależy od punktu siedzenia. Dla tych, którzy w latach 90. wściekłą kapelę z Anglii uznali za objawienie, szósty album prawdopodobnie rozczaruje. Po pierwsze nic nowego, po drugie istnieje duża szansa, że dziś słuchają Katy Perry czy “Violetty”, czy co tam lubią ich dzieci. Krótko mówiąc, z The Prodigy wyrośli, a “The Day Is My Enemy” nie oferuje czegoś na tyle wyśmienitego, by ożywić dawną miłość. Jeśli jednak jesteście dość świeżymi sympatykami twórców “Smack My Bitch Up”, to zupełnie inna bajka. Nowy album to wysokooktanowa, rozpędzona, naładowana energią, kopiąca tyłki dawka rockowej elektroniki. Zestaw piosenek, które sprawią, że tłum pod sceną będzie szalał, wymachiwał pięściami, trącał się łokciami i wykrzykiwał. To utwory do zabawy, do grania i słuchania na koncertach. Industrialno-marszowe “The Day Is My Enemy”, brytyjskie do granic “Wild Frontier”, sinusoidalne “Rhythm Bomb” czy okraszone arabskimi dźwiękami “Medicine” bezbłędnie sprawdzą się na festiwalach. I nie ma co się oszukiwać. Ten album właśnie po to powstał, by nieco urozmaicić, przetasować i odświeżyć koncertowy repertuar The Prodigy. W tej roli, sprawdzi się znakomicie.

Anna Szymla | mystic production

Pełnometrażowy debiut Węgra Ádama Császiego to subtelny, bardzo spokojnie i klasycznie opowiedziany gejowski dramat miłosnego trójkąta gejowskiego. Głównym bohaterem filmu jest młody obiecujący węgierski piłkarz, Szabolcs (András Sütő), któremu udaje się dostać na szkolenie do Niemiec. Tu jednak nie czuje się dobrze. Nie pasują mu samcze rozrywki (porno i tatuaże oraz rygor trenera). Odrzucany przez kolegów, postanawia zostawić klub i wrócić do rodzimej wioski. Piłkarzem zresztą nigdy nie chciał zostać – realizował raczej marzenie i plan swojego ojca. Ciągnie go natomiast do wiejskiej sielanki – rozpoczyna remont domu dziadka i zamierza rozpocząć hodowlę pszczół. Na miejscu jednak poznaje przystojnego ucznia technikum – przyszłego spawacza – Árona (Ádám Varga). Między chłopakami rodzi się pożądanie, czemu Áron dość długo stara się zaprzeczać. Gdy w końcu otwiera się na uczucie, w domu Szabolcsa zjawia się zakochany w nim przyjaciel z Niemiec – Bernard (Sebastian Urzendowsky). Trudną emocjonalnie sytuację jeszcze bardziej komplikuje homofobia lokalnej społeczności.

Wbrew tytułowi “Krainę burz” przepełnia skupienie, nawet melancholia. Aktorzy – swoją naturalnością i szczerością – przekonują widzów do swoich postaci. Piękne zdjęcia letnich prowincjonalnych krajobrazów (dzieło operatora Marcella Réva) budują klimat, momentami nawet oczarowują. Miast ckliwego melodramatu trzech bijących serc, na plan pierwszy przebija się problematyka o zacięciu społeczno-psychologicznym. Szkoda jednak, że nie udało się reżyserowi uniknąć pewnych klisz kina LGBT, zagęścić opowieści i bardziej stonować finału. Węgierskiej odpowiedzi na “Tajemnicę Brokeback Mountain” zdecydowanie bliżej do “Płynących wieżowców” Tomasza Wasilewskiego niżli hollywoodzkiego przeboju. Standardowo, w porządku, ładnie, do pewnego stopnia odważnie, choć też bez szaleństwa.

Karolina Łukaszewicz | Tongariro Releasing