- Mój bohater to oszust. Mieszka na pograniczu dżungli, tam, gdzie przyjeżdżają turyści, więc ich naciąga na różne rzeczy. Udaje weterynarza, który cudem przywraca życie zwierzętom – opowiada Pazura. Jego rola to mix wizerunku dzikiego Jima Carreya (“Ace Ventura”) z troskliwym, choć równie niepohamowanym Eddim Murphym (“Dr Dollitle”). By zagrać tę postać, Polak sięgnął po najśmieszniejszy i najbardziej kultowy styl gry. Teraz przekonuje, że w jego znajomości ubiegł samego Jima Carreya.

- Carrey zaproponował coś, za co w szkołach filmowych dostaje się karę – nadwyrazistość twarzy, robienie min. Ale zanim ktokolwiek o nim usłyszał, my robiliśmy “13 posterunek”, oparty na tej samej konwencji – wyjaśnia aktor. – Kiedy w “13 posterunku” zacząłem grać nadwyraziście, to koledzy z branży zadziwieni mówili: “Czarek przecież Ty umiesz normalnie grać!”.

W “Na tropie Marsupilami” Pazura sięga po sprawdzone metody rozśmieszania widzów, które działają niezależnie od szerokości geograficznej. Zresztą rola Pablito, który wplątuje się w przezabawną przygodę, tropiąc mityczne zwierzę – Marsupilami, to kreacja tak zwariowana, że przypada jedynie absolutnym mistrzom dowcipu. W oryginalnej francuskiej wersji zagrał ją kultowy aktor komediowy Jamel Debbouze (“Amelia”, “Asterix i Obelix. Misja Kleopatra”). Ściągnął do kin 6 milionów rodaków.

W polskim dubbingu komedii Pazurze partnerować będą Jarosław Boberek, Radosław Pazura i Arkadiusz Jakubik.

karo | iti cinema

Zwariowana przygoda zaczyna się, gdy nieustraszony reporter Dan dostaje zlecenie przeprowadzenia wywiadu z wodzem dzikiego plemienia Pajów. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że do tej pory sprytny dziennikarz kręcił swoje mrożące krew w żyłach relacje w przydomowym ogródku głuchej ciotki. Dan wyrusza do egzotycznej Palombii. Mając za przewodnika lokalnego cwaniaczka Pablito, niespodziewanie odkryje istnienie mitycznego stworzenia – Marsupilami.

- Takiej komedii jeszcze w Polsce nie było – zapowiada Elisabeth Duda, która z francuskim akcentem, dubbingowała Celine Dion.

Film wyreżyserował Alain Chabat, twórca “Asterixa i Obelixa: Misja Kleopatra”.

karo | iti cinema

Wielkiego Węża dla najgorszego filmu 2011 roku otrzymał “Wyjazd integracyjny”. Najwięcej wyróżnień zdobyła “1920 Bitwa Warszawska”, z czego aż trzy powędrowały do Nataszy Urbańskiej.

“Wyjazd integracyjny” okazał się zdaniem dziennikarzy filmem gorszym niż “1920 Bitwa Warszawska”, “Jak się pozbyć cellulitu”, “Och Karol 2″ i “Weekend”. Za najgorszych aktorów uznano Pawła Małaszyńskiego (za kreację w “Weekendzie”) oraz Nataszę Urbańską (za rolę w “1920 Bitwa Warszawska”). Natasza Urbańska otrzymała również wyróżnienia w kategoriach: duet (razem z Borysem Szycem) oraz żenująca scena (z CKM-em w “1920 Bitwie Warszawskiej”).

“1920 Bitwa Warszawska” otrzymała w sumie pięć nagród, poza wymienionymi, także za scenariusz (Jerzy Hoffman i Jarosław Sokół) i za najgorszy film w 3D. Ta ostatnia kategoria to humorystyczne spojrzenie członków Akademii na próby naszej kinematografii nadążenia za światowymi trendami.

“Weekend”, debiut reżyserski Cezarego Pazury, wygrał nie tylko w kategorii aktorskiej. Akademia wyróżniła go również za najgorszą reżyserię oraz uznała za komedię, która nie śmieszy. “Wyjazd integracyjny”, poza tytułem najgorszego filmu roku otrzymał jeszcze nagrodę w kategorii występ poniżej godności, a tym szczególnym tytułem obdarowany został Jan Frycz.

Pełne zestawienie laureatów prezentujemy poniżej:

Wielki wąż czyli najgorszy film:
“Wyjazd integracyjny”

Najgorszy film w 3D:
“1920 Bitwa Warszawska”

Aktor:
Paweł Małaszyński – “Weekend”

Aktorka:
Natasza Urbańska – “1920 Bitwa Warszawska”

Duet na ekranie:
Borys Szyc i Natasza Urbańska – “1920 Bitwa Warszawska”

Reżyseria:
Cezary Pazura – “Weekend”

Scenariusz:
Jerzy Hoffman, Jarosław Sokół – “1920 Bitwa Warszawska”

Komedia, która nie śmieszy:
“Weekend”

Żenująca scena:
Natasza Urbańska i CKM – “1920 Bitwa Warszawska”

Występ poniżej godności:
Jan Frycz – “Wyjazd integracyjny”

Plakat:
“Cudowne lato”

W gronie osób, które brały udział w głosowaniu znajduje się kilkudziesięciu dziennikarzy i osób wypowiadających się publicznie na temat polskiego kina. Pomysłodawcami antynagrody są Kamil Śmiałkowski, Krzysztof Spór i Konrad Wągrowski, a wśród głosujących znaleźli się m.in. Tomasz Raczek, Karolina Korwin-Piotrowska, Agnieszka Egerman.

Wraz z podsumowaniem roku minionego nie kończy się praca Akademii przyznającej Węże. Dziennikarze mają zamiar przez cały rok przyglądać się dokonaniom polskiej kinematografii i zwracać szczególną uwagę na dzieła, które w ich ocenie nie spełniły pokładanych w nich nadziei. Działania Akademii można śledzić na profilu na Facebooku.

karo | informacja nadesłana

Plakat “Sztosu 2″ niebezpiecznie przypomina ten promujący “Ocean’s Eleven” i tu kolejna refleksja. Czy miałam uwierzyć, że Olaf Lubaszenko to Steven Soderbergh, Cezary Pazura Brad Pitt, a Borys Szyc George Clooney (albo na odwrót George Pazura, Brad Szyc)? Czy może łudząco podobny plakat miał wystarczyć za kompletny brak podobieństwa między amerykańskim i polskim dziełem? Że niby jest przekręt? Że od każdego cwaniaczka znajdzie się jeszcze większy? I już można równać się z finezyjną, wysmakowaną rozrywką zza oceanu? Otóż nie, nie i jeszcze raz nie.

Najgorsze, że “Sztos 2″ mógł być wesołym, całkiem udanym filmem. Po pierwsze mamy, muszę przyznać, bardzo dopracowaną stylistykę lat 80. Od polonezów i starych mercedesów, przez kryształowe karafki, golfy pod koszulami z kołnierzykami i kartki na mięso, po wystąpienia Jaruzelskiego, Urbana i mnóstwo innych smaczków w tle, których odkrywanie stanowi sporą frajdę. Po drugie, mamy niezłych aktorów – Linda jak zwykle doskonałe przerysowany w komediowych rolach, Szyć świetny, kiedy ma blokadę i nawet Pazura jakiś taki znośny. Sama intryga, a raczej intryżka, też miała potencjał. Dialogi momentami były udane, kilka życiowych mądrości również się znalazło (jak się raz człowiek na gorącej babie sparzy, to później zimne dmucha), nawet pojawiły się zgrabnie wplecione zabawne mirkowątki (motyw z Małyszem).

Dlaczego jednak znów przez pół filmu trzeba oglądać jak średnio atrakcyjni panowie chleją, albo tańczą, albo chleją? Czy zamiast płacić Milowiczowi za pokazanie kawałka klaty i Józefowiczowi za łzawą opowieść i fatalny strój, nie można było tych pieniędzy przeznaczyć na jakiegoś naprawdę błyskotliwego scenarzystę? (ja wierze, że oni w Polsce gdzieś są, tylko nikt im nie chce zapłacić). Po co jakieś zabawy formą? Przecież do tego trzeba nieco polotu. Po co rozmemłanie i kompletny brak napięcia przez pierwszą połowę? Pewnie dlatego, że bez tandetnych scen bzykania filmu się nie da nakręcić. Czy musiało być przaśne, tendencyjnie, z głupowatymi skojarzeniami fallicznymi?

Niestety, najwyraźniej, musiało.

Joanna Moreno | iti cinema

Odtwórcy głównych ról prezentują interesujące układy taneczne. Podrygują także Bogusław Linda i Janusz Józefowicz. Nie brakuje wódki i kapeli grającej na żywo. Klip prezentujemy poniżej.

W komedii występują również Jan Nowicki, Edward Linde czy Bartłomiej Topa.

Za reżyserię “Sztosu 2″, tak jak “Sztosu”, odpowiada Olaf Lubaszenko.

aka | iti cinema