Ambicje najbardziej artystyczne reprezentuje “Koń Turyński”,  monumentalna opowieść w czerni i bieli o tym jak węgierski reżyser Bela Tarr widzi koniec świata. Powraca do kin Nadine Labaki, libańska aktorka i reżyserka, która cztery lata temu zdobyła widzów filmem “Karmel”. Tym razem z “Dokąd Teraz?” już nie jest niestety tak dobrze. A jeśli ktoś chce poznać wszystkie wady i zalety kina europejskiego to polecamy “Marieke, Mareike” – historię dwudziestoletniej bohaterki, która w przerwach pomiędzy realizowaniem swojego życia erotycznego ze znacznie starszymi partnerami poznaje rodzinne tajemnice.

Tym razem Perseusz musi zmierzyć się z Hadesem oraz swym bratem Aresem. W zamian za obietnicę nieśmiertelności, zawierają oni pakt z Chronosem, ofiarując mu w zamian Zeusa. By uchronić ludzkość od zagłady, dzielny tytan musi po prostu wszystkich zgładzić.

Przyznam, że pierwszych paręnaście, a nawet więcej minut mocno mnie zmęczyło. Kędzierzawy Sam Worthington zaczyna mieć coś z Nicolas Cage’a. Toczy ze sobą wewnętrzną walkę, manifestując bolesne zmagania cierpiętniczym wyrazem twarzy. Na dodatek twórcy od razu nam dają do zrozumienia, że to rzecz wielka niesłychanie, a takim trzeba nadać należytego patosu, dlatego nawet banalne wyciąganie miecza z podziemnego schowka jawi się jako podniosły akt, że o walce z dwugłowym monstrum nie wspomnę. Wkroczenie Andromedy (Rosamund Pike) z pełnymi miłości modrymi oczętami i z nienagannie ułożonymi nawet podczas pojedynków włosami nie wytrąca z nudy. Na szczęście pojawia się nowy półbóg, syn Posejdona, Agenor (rozkoszny brzydal Toby Kebbell), który wnosi nieco humoru. Kiedy jednak śmiałkowie docierają do nie do końca zrównoważonego Hefajstosa (bezbłędny Bill Nighy) i jego sowy (tak, tej samej) robi się naprawdę fajnie, a przede wszystkim zabawnie. Akcja nabiera tempa, intryga się zagęszcza, a brytyjski aktor z sobie znanym znerwicowanym wdziękiem portretuje eksperta od broni i pewnego arcyważnego labiryntu. Ten z kolei to już sprawa naprawdę kapitalna. Istny majstersztyk, widowisko pierwszej jakości – zmyślne, imponujące, no i oczywiście epickie. Właśnie ów genialny kamienny labirynt i mroczny jak tylko możliwe Tartar robią największe wrażenie. Sceny walk już nie tak bardzo, choć i z gigantycznymi cykopami przychodzi bohaterom się zmierzyć i innymi monstrami.

“Gniew Tytanów” wygląda imponująco. Wybuchy, lawa, rozpadający się w pył (dosłownie) bogowie, słowem totalna rozpierducha. Nieszczególnie porywająca i wciągająca, za to z pełnym rozmachem. No i ten Bill Nighy… boski.

Joanna Moreno | Warner Bros Entertainment Polska