Nagroda Cybulskiego to nie byle jakie wyróżnienie. Postać jej patrona przecież urosła do rangi legendy. Cybulski, mimo krótkiego życia, stał się wybitną indywidualnością powojennego kina. Jego uroda, charakterystyczne podejście do życia, talent i niecodzienna przypadłość “wskakiwania do pociągów” uczyniła z niego polskiego James’a Dean’a. Stąd też założenia w regulaminie, że statuetka powędruje do młodych aktorów, którym taką wybitność i indywidualizm można przypisać. Jedno jest pewne, prestiż i znaczenie nagrody są niezaprzeczalne. Pierwszym laureatem był Daniel Olbrychski. Pozwolę sobie na małą dygresję… Całkiem niedawno publiczność przyznała to wyróżnienie Jakubowi Gierszałowi, w którym również szybko zaczęto widzieć polskiego James’a Dean’a. A kto ma szansę na wyróżnienie za 2013 rok?

Tradycyjnie kandydatów jest pięciu, a wśród nich są: Piotr Głowacki, Julia Kijowska, Marta Nieradkiewicz, Magdalena Berus i Dawid Ogrodnik. Berus to bardzo młoda aktorka (20 lat), nie ukończyła nawet szkoły teatralnej, ale szybko przekonała i krytyków, i publiczność do swojej wyjątkowości. Ogrodnik ma ogromne szansę na odebranie nagrody. Zachwycił wielu swoją niełatwą kreacją w “Chce się żyć”. Nominacja Kijowskiej nie powinna być zaskoczeniem. Zagrała w wielu głośnych filmach ostatnich lat (“Drogówka”, “W ciemności”, “Pod mocnym aniołem”). W przypadku Głowackiego to kolejna nominacja. Potencjał aktora jury zauważyło już przy filmach “Oda do radości” i “80 milionów”. Nieradkiewicz, dotąd rozpoznawalna dzięki serialowi i rólom teatralnym, najwyraźniej również wykorzystała szansę dzięki roli w dość głośnej produkcji “Płynące wieżowce”. Nasuwa się wniosek, że jednym z gwarantów nominacji jest mocne wejście.

Rok 2014 okazał się szczęśliwym dla Agnieszki Grochowskiej. Nominacje otrzymała cztery razy, ale dopiero teraz zostanie laureatką. Została wyróżniona za “wybitną indywidualność artystyczną i cały dotychczasowy dorobek aktorski”. Zaskakujący jest jednak fakt, że to już 7 lat temu Grochowską doceniono za granicą, przyznając jej, podczas Berlinale, tytuł “Shooting Star”.

Kto ma największe szanse? Możemy “strzelać”. Rozstrzygnięcie już 26 marca.

Joanna Pilska

To przejmująca psychodrama pokazująca rozpad młodego i udanego małżeństwa, które nie może sobie poradzić z traumą gwałtu, a potem także braku zaufania, wzajemnych podejrzeń, oskarżeń i narastającej niechęci, a nawet nienawiści. Ni byłoby filmu Fabickiego gdyby nie dwa prawdziwe wydarzenia. Seks-afera w Olsztynie, w której prezydenta tego miasta oskarżono m.in gwałt na ciężarnej urzędniczce (swoją drogą film nie wzbudził zbyt dużego entuzjazmu pośród aktualnych włodarzy Olsztyna), oraz reportaż Lidii Ostałowskiej z „Dużego Formatu”, w którym przyjrzała się tym dramatycznym wydarzeniom z perspektywy męża zgwałconej kobiety.

Fabicki do głównych ról zaangażował bardzo przekonujących na ekranie Marcina Dorocińskiego, Julię Kijowską i Adama Woronowicza, choć mam wrażenie, że w przypadku panów (vide kilka poprzednich ról) mógł „wykorzystać” ich nieco intensywniej. Bardzo dobry jest też drugi plan z Dorotą Kolak, Agatą Kuleszą, Marianem Dziędzielem i Wojciechem Mecwaldowskim. Ten ostatni był zresztą po premierze bardzo poruszony filmem i wygląda na to, że chętnie zagrałby w kolejnym obrazie Fabickiego, którego wyraźnie ceni.

CZYTAJ WIĘCEJ: RECENZJA FILMU “MIŁOŚĆ”

Czy trzeba będzie na jego trzeci film czekać kolejne 6 lat jak było w przypadku „Miłości” ( debiut fabularny „Z odzysku” miał premierę w 2006 roku) ? Chyba nie, bo Fabicki coraz mocniej przygotowuje się do następnego, tym razem większego projektu. Wyjątkowo we współczesnym, polskim kina w jego przypadku zaplanowano około 70 dni zdjęciowych. A co ciekawe, pamiętając o tematach, które dotąd interesowały reżysera, ma to być kino familijne z… małpą w roli głównej. W co pewnie trudno, najbardziej w „familijność”, uwierzyć tuż po obejrzeniu „Miłości”, ale tym bardziej na kolejną propozycję Fabickiego warto czekać.

Piotr Szygalski/Piotr Skiba

W “Drogówce” rzuca nas w wir życia stołecznej komendy. Dużo się tu pije, łapówkami nie gardzi, nie stroni od seksu – z żonami, kochankami i dziewczynami spotkanymi na pielgrzymce lub w burdelu. Akcja koncentruje się wokół postaci sierżanta sztabowego Ryszarda Króla (Bartłomiej Topa). Chłop to jak inni – ciągle brakuje mu kasy, z żoną (Izabela Kuna) nie najlepiej się dogaduje, za to z koleżanką z pracy (Julia Kijowska) o wiele lepiej. Nie można go nazwać aniołem, ale wcieleniem zła również nie. Po kolejnej hucznie spędzonej nocy, w tle z urwanym filmem, w końcu dosięga go rzeczywistość. Kolega (Marcin Dorociński) zostaje zamordowany. Król staje się głównym podejrzanym i jeżeli sam nie wyjaśni sprawy, czeka go odsiadka…

Jak to często bywa u Smarzowskiego, prawda, do której w końcu dojdzie bohater, a wraz z nim my, nie będzie miała nic wspólnego ze światem widzianym przez różowe okulary. Reżyser po raz kolejny mocno nami potrząsa. Gliniarzy traktuje w znacznej mierze jako pretekst do opowiedzenia historii o wiele bardziej skomplikowanej i uniwersalnej zarazem. Bardziej to film o władzy i jej nadużyciach, grzechach zżerających ludzi, bez względu na ich zawód, niż portret obyczajowy komendy.

Zobacz więcej: Album ze zdjęciami z premiery filmu.

Choć wydaje mi się, że tym razem Smarzowski kilka razy celowo, acz dla mnie niepotrzebnie przeszarżował (również w samej intrydze) oraz przedstawił Polskę sprzed kilku lat, a nie dzisiejszą, nie zmienia to faktu, iż “Drogówka” to kawał wyśmienitej roboty, której inni nasi filmowcy mogą mu tylko pozazdrościć. To popis reżyserii, pracy operatorskiej (Piotr Sobociński Jr) i aktorstwa. Swoje skrzydła rozwijają tu nie tylko główni aktorzy (poza Topą trzeba zwrócić uwagę na Eryka Lubosa, Jacka Braciaka, Arka Jakubika i Julię Kijowską), ale i drugoplanowi. Maciej Stuhr jest na ekranie łącznie przez kilka minut i wypowiada może trzy zdania, ale puentuje całą historię. Lech Dyblik, Andrzej Grabowski, Łukasz Simlat, Henryk Gołębiewski, Piotr Głowacki, Krzysztof Kiersznowski – budują epizody-perełki.

Czytaj więcej: Recenzja filmu “Lincoln”.

Wiele ze scen i dialogów “Drogówki” ma kultowy potencjał. Całość wciąga niczym rasowy, acz surowy thriller policyjny, a po seansie w głowie huczy od pytań. Nawet jeżeli mam drobne “ale”, to i tak powtórzę: inni twórcy mogą Smarzowskiemu tylko zazdrościć talentu, a widzowie życzyć sobie, by więcej takich filmów kręcono.

Dagmara Romanowska | Next Film

Film opowiada o siedmiu policjantach, których poza pracą łączy przyjaźń, imprezy, sportowe samochody i wspólne interesy. Ich mały, zamknięty świat z pozoru działa doskonale. Wszystko się zmienia, gdy w tajemniczych okolicznościach ginie jeden z nich. O morderstwo zostaje oskarżony sierżant Ryszard Król (Bartłomiej Topa). Próbując oczyścić się z zarzutów, odkrywa prawdę o przestępczych powiązaniach na najwyższych szczeblach władzy.

Przez jakiś czas obraz funkcjonował pod tytułem “Siedem dni”. Jak zdradza reżyser, chodziło o to, by niepotrzebnie nie prowokować urzędników. – Film od samego początku nazywał się “Drogówka”, ale w pewnym momencie musieliśmy zrobić małą zmyłkę – mówi Smarzowski w rozmowie z serwisem Portalfilmowy.pl. – Nie chodziło o policjantów, których przy realizacji mieliśmy w swojej obstawie. To było raczej związane z załatwianiem różnych zgód w urzędach (na zamknięcie niektórych ulic itp.). Nie chcieliśmy prowokować urzędników, tracić czasu na pisanie sprostowań i wyjaśnień.

Premiera “Drogówki” zapowiedziana jest na 1 lutego. Poza Topą w filmie występują Arkadiusz Jakubik, Eryk Lubos, Marian Dziędziel, Marcin Dorociński, Jacek Braciak, Julia Kijowska, Agata Kulesza i Izabela Kuna. Smarzowski wyreżyserował obraz na podstawie własnego scenariusza.

karo | portalfilmowy.pl