W 2009 roku Katarzyna Rosłaniec wygrała filmem “Galerianki” festiwal “Młodzi i Film” w Koszalinie, została też uznana za najlepszą debiutantkę na festiwalach Nowe Horyzonty we Wrocławiu i Polskich Filmów Fabularnych w Gdynii. Skromne i pozornie mało przebojowe kino stało się wielkim sukcesem komercyjnym. “Galerianki” zobaczyło w sumie ponad 550 tysięcy widzów, a wpływy z projekcji zamknęły się ostatecznie w kwocie ponad 9 milionów złotych. Przystępując zatem do realizacji kolejnego obrazu z młodymi bohaterami na pierwszym planie Rosłaniec była już gwiazdą młodej, polskiej reżyserii. Zarówno w wymiarze artystycznym jaki i kasowy.

Czytaj również recenzję filmu “Bejbi Blues” pod tym adresem.

Czy “Bejbi Blues” – historia 17 letniej Natalii, która mało rozsądnie i odpowiedzialnie spełnia swoje marzenie o byciu mamą – potwierdzi te oczekiwania i nadzieje okaże się wkrótce. Jedno jest pewne – Rosłaniec bardzo trafnie dobrała i poprowadziła młodych aktorów czyli przede wszystkim Magdaleną Berus (zapowiada się na sporą gwiazdę), ale też Nikodema Rozbickiego, Klaudię Bułkę i Michała Trzeciakowskiego. W rolach drugoplanowych i epizodycznych na ekranie pojawili się też m.in. Mateusz Kościukiewicz, Katarzyna Figura, Magdalena Boczarska i Renata Dancewicz.

Piotr Szygalski

17-letnia Natalia (Magda Berus) postanawia zajść w ciążę z wyluzowanym skaterem Kubą (Nikodem Rozbicki) po to, żeby mieć kogoś do kochania i kogoś, kto ją będzie kochał. Poza tym fajnie jest mieć dziecko – można je zawsze modnie ubrać, można pokierować “karierą” malucha. Problemy zaczynają się wtedy, gdy matka Natalii (Magdalena Boczarska), kobieta 33-letnia, zostawia córce mieszkanie i wyjeżdża. Obiecuje opłacanie rachunków, resztą dziewczyna musi zająć się sama. Posiadanie dziecka przestaje być takie cool. Kuba od pieluch woli melanż, a Natalia pracę w designerskim butiku. Brzmi niezbyt oryginalnie, prawda?

Obejrzyj również relację wideo z uroczystej premiery filmu pod tym adresem.

“Bejbi Blues” wypełniają kolejne efektowne, kolorowe (żeby nie napisać pstrokate) scenki-skecze, teledyskowo-reklamowe ujęcia, przerywane zaciemnionym ekranem. Kuba nigdy nie wie, o co chodzi i najchętniej spędza czas z kumplem Ernestem (Michał Trzeciakowski). Jego matka (Danuta Stenka) to paląca przy dziecku królowa lodu i zazdrosna macocha. Żłobek zarządzany jest przez oschłą kierowniczkę. Matka Natalii to puszczalska, a sąsiadka (Katarzyna Fiugra) dziwaczka. Wszyscy młodzi wyglądają jak modele. Jest trochę przekleństw i slangu, sporo seksu, jeszcze więcej nagości, a najwięcej ekstra ciuchów. Ach, jeszcze obowiązkowe sceny całujących się dziewczyn, ćpania i chłopaka (Mateusz Kościukiewicz) wykrzykującego, że jest bogiem.

Egoizm, patologia, głupota, samotność, potrzeba miłości, “syndrom matki Madzi” – cokolwiek miało być tematem “Bejbi Blues” – zaginęło pośród wszechobecnego przerysowania, dekoracji i stereotypów. Z bluesem ten film na pewno nie ma nic wspólnego.

A jeżeli chodzi o Larry’ego Clarka… – kiedyś miał coś ważnego do powiedzenia, potem już tylko powtarzał samego siebie.

Dagmara Romanowska | Kino Świat

Na premierze filmu pojawiło się większość obsady. Jakub Gierszał opowiadał dziennikarzom m.in. o przygotowaniach do roli złodzieja ‘Zygi’, a Tomasz Kot o roli nieobliczalnego ‘Opata’, rosyjskiego gangstera. Udało się nam również porozmawiać z reżyserem filmu, Piotrem Mularukiem oraz Krzysztofem Skoniecznym i Jakubem Kamieńskim, którzy zagrali wspólników “Zygi”, króla “jumy”. Koniecznie obejrzyjcie naszą relację, jeśli chcecie wiedzieć skąd wzięło się to określenie, a zarazem tytuł filmu.

Zapraszamy również do przeczytania recenzji filmu, którą znajdziecie tutaj.

KK

Akcja rozpoczyna się trzy lata po upadku PRL-u. Zyga (Jakub Gierszał) ma serdecznie dość oglądania kolorowego świata tylko w młodzieżowych pismach. Z pomocą kumpli, a także obrotnej ciotki (Katarzyna Figura), zostaje królem “jumy” – drobnych kradzieży w Niemczech.

Zapraszamy do obejrzenia naszej relacji z uroczystej premiery filmu, którą znajdziecie pod tym adresem.

Nie wiem, od czego zacząć, bo wszystko w tym filmie jest złe. Scenariusz, muzyka, konwencja, aktorzy (wyjątkowo mało charyzmatyczny Jakub Gierszał), a nawet wydawać by się mogło tak prosta rzecz jak scenografia. Bo niby jest stylizacja na początek lat 90., plakaty z gazet Dr Albana i 2 Unlimited, sofiksy, breloczek z rybką, ale podczas “wycieczki” do Frankfurtu Zyga i jego koledzy wpadają do drogerii pewnej znanej, współczesnej sieci, na której półkach znajdują się z łatwością rozpoznawalne (pomimo superzmylającego zabiegu z brakiem ostrości) współczesne produkty. Takie rzeczy rażą i nie potrafię zrozumieć, czemu nikt nie zadał sobie trudu, by takich wpadek nie było. Scenografia to jednak pikuś w porównaniu z całą resztą. Czemu w pierwszych minutach polskiego filmu musi być chlanie wódki nie wiem, ale najwyraźniej być musi. Dlaczego bohaterowie muszą być antypatycznymi cwaniaczkami, też nie mam pojęcia. Bo niby to film o przemianie, o wyrównywaniu rachunków z “niemieckim oprawcą”, jak ładnie nazywa to bohaterka Kasi Figury, o transferze dóbr deficytowych, o młodzieży, która marzy o nowych adidasach. Co z tego, kiedy naprawdę jest to film o ubogich, finansowo i intelektualnie, małomiasteczkowych gangsterach oraz dziewczynach, które się nie szanują i dla facetów upadlają. Kolejna, znów dla mnie niezrozumiała, pochwała kumoterstwa, nepotyzmu i najzwyklejszego oszustwa, kłamstwa i złodziejstwa, marnie ubrana w fatałaszki poczucia niesprawiedliwości, dążenia do upragnionej wolności.

Kolejna rzecz, której nie mogę pojąć – czemu polscy filmowcy w jednym dziele za wszelką cenę chcą poruszyć co najmniej kilka ważkich kwestii, goniąc nieudolnie za kolejnymi wątkami. Bo nie wystarczyło, by była to tylko opowieść o yumie. Nie. Jest jeszcze młodzieńcza miłość i to w różnych wariantach, wystawiona na próbę męska przyjaźń, zagadnienie źle pojmowanego honoru, motyw zemsty, przekupstwa, władzy, żądzy pieniądza, a nawet i miejsce dla papieża się znalazło. Na domiar złego, Piotr Mularuk bawi się zupełnie bez polotu konwencją, miesząc romans z kryminałem, nadając całości westernową otoczkę.

Słabe to i nieprzekonujące. Pod absolutnie każdym względem.

Joanna Moreno | Kino Świat