Nagroda Cybulskiego to nie byle jakie wyróżnienie. Postać jej patrona przecież urosła do rangi legendy. Cybulski, mimo krótkiego życia, stał się wybitną indywidualnością powojennego kina. Jego uroda, charakterystyczne podejście do życia, talent i niecodzienna przypadłość “wskakiwania do pociągów” uczyniła z niego polskiego James’a Dean’a. Stąd też założenia w regulaminie, że statuetka powędruje do młodych aktorów, którym taką wybitność i indywidualizm można przypisać. Jedno jest pewne, prestiż i znaczenie nagrody są niezaprzeczalne. Pierwszym laureatem był Daniel Olbrychski. Pozwolę sobie na małą dygresję… Całkiem niedawno publiczność przyznała to wyróżnienie Jakubowi Gierszałowi, w którym również szybko zaczęto widzieć polskiego James’a Dean’a. A kto ma szansę na wyróżnienie za 2013 rok?

Tradycyjnie kandydatów jest pięciu, a wśród nich są: Piotr Głowacki, Julia Kijowska, Marta Nieradkiewicz, Magdalena Berus i Dawid Ogrodnik. Berus to bardzo młoda aktorka (20 lat), nie ukończyła nawet szkoły teatralnej, ale szybko przekonała i krytyków, i publiczność do swojej wyjątkowości. Ogrodnik ma ogromne szansę na odebranie nagrody. Zachwycił wielu swoją niełatwą kreacją w “Chce się żyć”. Nominacja Kijowskiej nie powinna być zaskoczeniem. Zagrała w wielu głośnych filmach ostatnich lat (“Drogówka”, “W ciemności”, “Pod mocnym aniołem”). W przypadku Głowackiego to kolejna nominacja. Potencjał aktora jury zauważyło już przy filmach “Oda do radości” i “80 milionów”. Nieradkiewicz, dotąd rozpoznawalna dzięki serialowi i rólom teatralnym, najwyraźniej również wykorzystała szansę dzięki roli w dość głośnej produkcji “Płynące wieżowce”. Nasuwa się wniosek, że jednym z gwarantów nominacji jest mocne wejście.

Rok 2014 okazał się szczęśliwym dla Agnieszki Grochowskiej. Nominacje otrzymała cztery razy, ale dopiero teraz zostanie laureatką. Została wyróżniona za “wybitną indywidualność artystyczną i cały dotychczasowy dorobek aktorski”. Zaskakujący jest jednak fakt, że to już 7 lat temu Grochowską doceniono za granicą, przyznając jej, podczas Berlinale, tytuł “Shooting Star”.

Kto ma największe szanse? Możemy “strzelać”. Rozstrzygnięcie już 26 marca.

Joanna Pilska

“Nieulotne” to kolejna – po “Wszystko, co kocham” – podróż Jacka Borcucha do świata inicjacji, końca niewinności. Tym razem jednak jest ona opowiedziana o wiele bardziej poetycko, delikatnie, klimatycznie. Niedopowiedzenia przeplatają się z pytaniami o sekundy, które zmieniają wszystko. Trochę tu filozofii, trochę anatomii pierwszej namiętności.

Michał (Jakub Gierszał) i Karina (Magdalena Berus) to para 20-letnich studentów. Dorabiają sobie w wakacje. Dnie i noce, po pracy, spędzają w beztrosce, wtuleni w swoje ciała, roześmiani w ciepłych falach rzeki, jeziora, popijając wino. W czasie jednej z nielicznych samotniczych wypraw Michała dochodzi jednak do wypadku. Gwałtowny czyn chłopaka, nieumyślny, ale drastyczny, na zawsze zmieni życie jego i jego dziewczyny. Ona niedługo też będzie musiała stawić czoła innemu wyzwaniu.

OGLĄDAJ WIĘCEJ: RELACJA WIDEO Z PREMIERY FILMU “NIEULOTNE”

O ile we “Wszystko, co kocham” Borcuch stawiał na konkret, dynamizm, energię, o tyle w swoim nowym filmie poddaje się czarowi powolnego tempa, ulega uczuciowości i cielesnej grze swoich młodych aktorów, całe swoje siły, wespół z operatorem Michałem Englertem, koncentruje na budowaniu atmosfery, bardziej niż na akcji, logice czy nawet, momentami, warsztacie.

“Nieulotne” to film, w którym kinomani odnajdą subtelne ukłony w stronę twórczości Krzysztofa Zanussiego czy Krzysztofa Kieślowskiego, ale natrafią też na wiele potknięć, rys na scenariuszu i samej realizacji. Czasami przekonają się, że pod wierzchnią warstwą skrywa się o wiele mniej, niż można by się spodziewać, że pytania nie są aż tak głębokie, a odpowiedzi bardzo naiwne lub nazbyt optymistyczne. Odbiór tego obrazu w dużej mierze zależy od tego, jak wiele jest w widzu romantyzmu pierwszego zauroczenia lub gotowości, by go sobie przypomnieć i mu ulec. Realiści i sceptycy szybko dostrzegą grube, zupełnie nieliryczne szwy tej produkcji.

pod tym adresem zobacz także naszą wideo relację.

Dagmara Romanowska | Kino Świa

Jacek Borcuch – reżyser, scenarzysta, który swoim kinem zafascynował już widzów historią opowiedzianą w filmie “Wszystko co Kocham”. Michał Englert – operator filmowy,wielokrotnie nagradzany, tym razem za zdjęcia do filmu, tworzonego we współpracy z Borcuchem, w Międzynarodowym Konkursie Filmów Fabularnych w Sundance.

Aktorzy : Magdalena Borus, debiutująca w Bejbi Blues, świetnie zapowiadająca się aktorka nowego pokolenia. Jakub Gierszał, który po roli w Sali Samobójców ugruntował swoją pozycje jednego z najlepszych młodych aktorów w Polsce, a także Joanna Kulig – znana z filmu Sponsoring oraz Andrzej Chyra, którego przedstawiać nie trzeba. Czy taki skład filmowy,skazuje najnowszą produkcję – obraz Nieulotne, na nieunikniony sukces?

CZYTAJ WIĘCEJ: RECENZJA FILMU “NIEULOTNE”

Reporter: Daria Narożna
Operator: Piotr Skiba
Montaż: Jacek Hołdyński

17-letnia Natalia (Magda Berus) postanawia zajść w ciążę z wyluzowanym skaterem Kubą (Nikodem Rozbicki) po to, żeby mieć kogoś do kochania i kogoś, kto ją będzie kochał. Poza tym fajnie jest mieć dziecko – można je zawsze modnie ubrać, można pokierować “karierą” malucha. Problemy zaczynają się wtedy, gdy matka Natalii (Magdalena Boczarska), kobieta 33-letnia, zostawia córce mieszkanie i wyjeżdża. Obiecuje opłacanie rachunków, resztą dziewczyna musi zająć się sama. Posiadanie dziecka przestaje być takie cool. Kuba od pieluch woli melanż, a Natalia pracę w designerskim butiku. Brzmi niezbyt oryginalnie, prawda?

Obejrzyj również relację wideo z uroczystej premiery filmu pod tym adresem.

“Bejbi Blues” wypełniają kolejne efektowne, kolorowe (żeby nie napisać pstrokate) scenki-skecze, teledyskowo-reklamowe ujęcia, przerywane zaciemnionym ekranem. Kuba nigdy nie wie, o co chodzi i najchętniej spędza czas z kumplem Ernestem (Michał Trzeciakowski). Jego matka (Danuta Stenka) to paląca przy dziecku królowa lodu i zazdrosna macocha. Żłobek zarządzany jest przez oschłą kierowniczkę. Matka Natalii to puszczalska, a sąsiadka (Katarzyna Fiugra) dziwaczka. Wszyscy młodzi wyglądają jak modele. Jest trochę przekleństw i slangu, sporo seksu, jeszcze więcej nagości, a najwięcej ekstra ciuchów. Ach, jeszcze obowiązkowe sceny całujących się dziewczyn, ćpania i chłopaka (Mateusz Kościukiewicz) wykrzykującego, że jest bogiem.

Egoizm, patologia, głupota, samotność, potrzeba miłości, “syndrom matki Madzi” – cokolwiek miało być tematem “Bejbi Blues” – zaginęło pośród wszechobecnego przerysowania, dekoracji i stereotypów. Z bluesem ten film na pewno nie ma nic wspólnego.

A jeżeli chodzi o Larry’ego Clarka… – kiedyś miał coś ważnego do powiedzenia, potem już tylko powtarzał samego siebie.

Dagmara Romanowska | Kino Świat