Nie jest łatwo pisać recenzję nowej płyty The Prodigy. I nie dlatego, że “The Day Is My Enemy” skrywa jakaś skomplikowaną, niedającą się zaszufladkować, wymykającą się jednoznacznym skojarzeniom muzykę. Nie. To po prostu The Prodigy. Jest agresywna elektronika, jest ostro, zadziornie, hałaśliwie i skocznie. House, techno, rave, świdrujące, syntezatorowe dźwięki i gitarowa moc. Wszystkiego po trochu w proporcjach dość efekciarskich.

Pytanie tylko, czy to dobrze czy źle. Jak to często bywa, punkt widzenia, zależy od punktu siedzenia. Dla tych, którzy w latach 90. wściekłą kapelę z Anglii uznali za objawienie, szósty album prawdopodobnie rozczaruje. Po pierwsze nic nowego, po drugie istnieje duża szansa, że dziś słuchają Katy Perry czy “Violetty”, czy co tam lubią ich dzieci. Krótko mówiąc, z The Prodigy wyrośli, a “The Day Is My Enemy” nie oferuje czegoś na tyle wyśmienitego, by ożywić dawną miłość. Jeśli jednak jesteście dość świeżymi sympatykami twórców “Smack My Bitch Up”, to zupełnie inna bajka. Nowy album to wysokooktanowa, rozpędzona, naładowana energią, kopiąca tyłki dawka rockowej elektroniki. Zestaw piosenek, które sprawią, że tłum pod sceną będzie szalał, wymachiwał pięściami, trącał się łokciami i wykrzykiwał. To utwory do zabawy, do grania i słuchania na koncertach. Industrialno-marszowe “The Day Is My Enemy”, brytyjskie do granic “Wild Frontier”, sinusoidalne “Rhythm Bomb” czy okraszone arabskimi dźwiękami “Medicine” bezbłędnie sprawdzą się na festiwalach. I nie ma co się oszukiwać. Ten album właśnie po to powstał, by nieco urozmaicić, przetasować i odświeżyć koncertowy repertuar The Prodigy. W tej roli, sprawdzi się znakomicie.

Anna Szymla | mystic production

Mam spory problem z królową popu. W wywiadach i mediach społecznościowych wygaduje straszne głupoty, nie potrafi zestarzeć się z godnością, a artystycznie wydaje się mocno zagubiona acz za wszelką cenę chce trzymać rękę na pulsie. To ostatnie tym razem udało jej się przekuć w atut. “Rebel Heart” to mocno różnorodny zestaw współczesnych piosenek. Piosenek, w których 56-latka czuje się nad wyraz swobodnie, na luzie. Może wielkich hiciorów tam nie ma, ale przy odpowiedniej promocji i obecności w mediach, kilka utworów bez problemu zapadnie nam w pamięć.

Oczywiście, zasługa w tym nie tylko Madonny. Gwiazda zadbała bowiem o topowych współpracowników, którzy pełnili rolę wybitnych krawców. Napisali numery w swoim stylu, charakterystyczne dla siebie, ale skroili je pod Madonnę. W folkującym, akustycznym “Devil Pray” z tanecznym przytupem słychać, że wyszedł spod rąk Avicii, festiwalowy “Bitch I’m Madonna” dość szybko zdradza sznyt Diplo, ale i współpracę z Nicki Minaj, z kolei naprawdę udany “Iconic”, w którym pojawiają się Chance the Rapper i… Mike Tyson, brzmi raczej jak numer z gościnnym udziałem Madonny niż taki, do którego ona kogoś zaprosiła, a “Ilumminati”, połamany, z mrocznym, gęstym podkładem, nie tylko tytułem zdradza zaangażowanie Kanye Westa. Mamy też pustynno-syntetyczną balladę (“Hold Tight”) i migoczący synthpopowymi dźwiękami, zmysłowy kawałek (“Holy Water” z fajnym autocytatem), którego Britney na pewno będzie zazdrościć starszej koleżance po fachu.

Najbardziej zadziwia jednak, że “Rebel Heart” sprawdza się jako płyta, nie tylko jako zestaw singli i wypełniaczy. Mimo eklektyzmu, nie zawsze oczywistych kompozycyjnych pomysłów, bogatego, wielobarwnego brzmienia, przeplatających się tanecznych i hiphopowych motywów, kawałki współgrają, tworząc nowoczesny, zmyślny popowy album.

Anna Szymla | universal music polska

Pisanie o kolejnych poczynaniach Sepultury jest zadaniem trochę niewdzięcznym. Tych, którzy po 1996 roku nie pozostawili na kapeli suchej nitki, nie przekonałoby nawet to gdyby w bezprecedensowym głosowaniu najwyższą notę dali mu zgodnie wszyscy stali członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ. Ci, którzy zespołu nie olali, wiedzą z kolei, iż wciąż jest solidną marką i namawiać ich nie trzeba. Mnie, biednemu recenzentowi, pozostaje chyba więc jedynie chłodna kalkulacja.

“The Mediator…” z pewnością nie jest płytą, od której można – o ile w ogóle ktoś to robi – wymagać wytyczania nowych ścieżek w metalu. To album kapeli, która od lat celuje bardziej w udoskonalenie wypracowanej formuły, niż silenie się na bóg-wie-jaką innowacyjność. Ale wychodzi jej to dobrze. Chyba nigdy Sepultura nie witała nas tak mocnym uderzeniem, jak w “Trauma of War” i nie znalazła się tak blisko Slayera. Dawno też nie brzmiała tak deathmetalowo, jak w “The Vatican”. To zresztą mój zdecydowany faworyt. Rzecz zaczyna się od klimatycznego intra – są dzwony, chór i odgłosy rodem z horroru – później mamy mocarny riff, prawdziwie piekielne refreny, a pod sam koniec galopadę przypominającą tę z “One” Metalliki. Na drugim biegunie znajduje się “Grief”. Numer wolny (z pewnością najwolniejszy w dorobku), zaśpiewany przez Derricka tak, że tytułowy smutek aż wylewa się z głośników.

Na pewno więcej tu barw, zmian nastrojów, niż na bezpośrednio metalowym “Kairos”. Co poza tym? Sporo jest tradycyjnej, ciężkiej Sepultury – w “Impending Doom” mamy powolny, kroczący riff zalatujący trochę rootsowym “Straighthate”. Nie może być to zaskoczeniem, na pokładzie znalazł się przecież znowu producent Ross Robinson. Czasy “korzeni” przypomina też “The Bliss of Ignorants”, nie tylko ze względu na niskie strojenie i riffy, ale też plemienną perkusję. Zawodzi trochę singlowe “The Age of the Atheist”, głównie za sprawą realizacji – wokale w pierwszej zwrotce są ledwo słyszalne. Domyślam się, że to efekt zamierzony, ale brzmi to jak chałupnicza demówka. Pochwalić natomiast trzeba nowego pałkera Eloya Casagrande, który lepiej odnalazł się w zespole niż Jean Dolabella. Nie chodzi tu o przygotowanie techniczne, w jego grze po prostu czuć więcej polotu i luzu.

“The Mediator”, to kolejny po “Nation”, “Roorback”, “Dante XXI”, “A-Lex” i “Kairos” solidny longplay Brazylijczyków. Czy wybija się na tle poprzedników czymś szczególnym? Niekoniecznie. Trzy i pół gwiazdki styknie więc w zupełności.

Tomasz Jarka | Nuclear Blast