Dzieło opowiada o pracy Alfreda Hitchcocka nad słynną “Psychozą”, skupia się na przekonywaniu szefów studia do projektu i zdobywaniu przez reżysera funduszy oraz na jego relacjach z żoną, Almą Reville.

“Hitchcock” to próba ukazania Alfreda Hitchcocka w jak najszerszej perspektywie, w jak najkrótszym czasie. Film Sachy Gervasiego to swoista pigułka z mistrza suspensu. Mamy trudne, wypełnione zazdrością małżeństwo z Almą. Mamy słabość czy wręcz obsesję Hitcha na punkcie blondynek. Mamy jego tytaniczny styl pracy. Mamy oczywiście też geniusz, wyczucie, charyzmę. Pogardę dla wielu, szacunek dla nielicznych. Trochę wychodzi z tego obraz o wszystkim i o niczym. Wciągamy się w psychologiczną walkę, jaką prowadzi reżyser i jego żona (najmocniejszy wątek filmu), a za chwilę przeskakujemy do problemów z cenzurą przy “Psychozie”. Trudno się zagłębić w życie czy sztukę reżysera “Ptaków”. Twórcy “Hitchcocka” nie dają nam bowiem na to czasu. Od jednej kobiety do drugiej, od nocnego objadania się, po karmienie psów, od ataków złości na planie po precyzję przy montowaniu. Do tego wątki paranormalne i nawiązanie do telewizyjnych programów Hitchcocka.

Alfred Hitchcock był bez wątpienia interesującą, złożoną osobowością i nakręcenie filmu o nim to niełatwa sprawa. Gervasi zgrabnie zawęził spektrum w przypadku jego dorobku, ograniczając się do “Psychozy”, niestety, nie udało się to z pozaartystycznym aspektem. Koniec końców mamy dość chaotyczną, przeładowaną biografię legendarnego reżysera z genialną rolą Helen Mirren.

Joanna Moreno | Imperial – Cinepix

W tym odcinku dowiemy się, jak brzmi koniec lata. Poczytamy listy przez okrągłe okulary. a także poszukamy miłości po praskiej stronie Wisły. Dowiemy się również, czym jest eko porno oraz zapytamy czego wstydzi się Pasikowski, by na koniec odkryć życie Danuty W. Zapraszamy…

After Art

Adam i Eden żyją w świecie, gdzie dwie bliźniacze planety wiszą jedna nad drugą – do góry nogami. Góra, skąd pochodzi dziewczyna, jest bogata i wszechmocna, dół, gdzie urodził się chłopak, biedny i wykorzystywany. Emigracja nie jest jednak możliwa, macierzysta planeta zawsze bowiem przyciąga siłą grawitacji swych mieszkańców.

Jak opowiadać bajki, to opowiadać bajki. “Odwróceni zakochani” to bowiem bajka o miłości. Takiej wielkiej, która przetrzyma próbę czasu i pokona wszelkie przeciwności losu. Czystej, zakazanej, pełnej czułych pocałunków, maślanych spojrzeń i dziwnych kwiatów. Słowem, takiej, jaka tylko się w filmach zdarza. Wątek związku Adama i Eden nie różni się niczym od większości miłosnych relacji, jakie mamy okazję oglądać w komediach romantycznych. Z tym, że tutaj uczucie rodzi się w bajkowym świecie, a przynajmniej tak nam go przedstawiają twórcy. Rzeczywistość bohaterów jest niesamowita, fani science fiction nie znajdą tu jednak dla siebie zbyt wiele. Odwrócone światy to w zasadzie imponująca, nieco nolanowska scenografia. Owszem, pojawia się kilka ciekawych rozwiązań, jak chociażby sposób, w jaki zakochani się całują, tak naprawdę chodzi o piękne, kosmiczno-baśniowe widoczki, zresztą bardzo udane.

“Odwróceni zakochani” to na wskroś romantyczna opowieść. Pięknie pokazana, z imponującymi zdjęciami i może trochę banalna acz uroczo niewinna i osadzona w niebanalnych realiach. Za oryginalny pomysł należą się twórcom wielkie brawa. Trochę żal, że wszyła z tego zwyczajna historia miłosna, a nie niezwykłe dzieło, od którego mózg puchnie. Film Juana Diego Solanasa jest jednak na tyle ładny i szlachetnie idealistyczny, że nie sposób mówić o rozczarowaniu.

Joanna Moreno | monolith

Ambicje najbardziej artystyczne reprezentuje “Koń Turyński”,  monumentalna opowieść w czerni i bieli o tym jak węgierski reżyser Bela Tarr widzi koniec świata. Powraca do kin Nadine Labaki, libańska aktorka i reżyserka, która cztery lata temu zdobyła widzów filmem “Karmel”. Tym razem z “Dokąd Teraz?” już nie jest niestety tak dobrze. A jeśli ktoś chce poznać wszystkie wady i zalety kina europejskiego to polecamy “Marieke, Mareike” – historię dwudziestoletniej bohaterki, która w przerwach pomiędzy realizowaniem swojego życia erotycznego ze znacznie starszymi partnerami poznaje rodzinne tajemnice.

Mallory (Gina Carano) to znakomita agentka, zajmująca się wyłącznie zleceniami najwyższej rangi. Kiedy po sukcesie jednej z akcji zostaje wysłana do Dublina, w bolesny sposób dowiaduje się, że została zdradzona.

Największą, o ile nie jedyną, zaletą filmu jest Gina Carano, młoda zawodniczka MMA. Po prostu fajnie popatrzeć, jak laska spuszcza manto Channingowi Tatumowi, Michaelowi Fassbenderowi i Ewanowi McGregorowi, o niezliczonej liczbie statystów nie wspominając. I nie mówimy o jakichś tam szturchańcach, gryzieniu i drapaniu pazurkami. To regularne, solidne, typowo męskie mordobicie. Aktorsko nie jest rewelacyjnie, ale i czepiać się za bardzo nie ma powodu. Momentami jest znakomita, głównie w swym walecznym wcieleniu, ale potrafi mimo umięśnionej sylwetki być seksowna i uwodzicielska.

Cały obraz jednak rozczarowuje. “Ścigana” jest bowiem dość schizofrenicznym dziełem. Z jednej strony trudno oprzeć się wrażeniu, że Soderberghowi chodziło wyłącznie o pokazanie walecznych umiejętności Giny i nakręcenie rozrywkowej młócki, z drugiej miewa on artystyczne ambicje. Raz duży nacisk kładzie na czysto sensacyjny aspekt, każąc Carano przyduszać Fassbendera udami, raz bawi się konwencją, niestandardowo dobiera – skądinąd jak zwykle znakomity – soundtrack, cyzeluje ujęcia. Po rzucaniu jakimś bezradnym kolesiem o ścianę czy pościgiem w śniegu, mamy sceny bardziej poetyckie czy nawet psychologiczne zapędy.

Steven Soderbergh ma wybitny talent do angażowania znakomitej obsady i bez większego trudu znajduje ciekawe historie, ale po raz kolejny pokazuje, że nie zawsze potrafi je opowiadać. Przy takich aktorach (jest jeszcze Michael Douglas i Antonio Banderas) powinno iskrzyć, a zważywszy temat trzymać w napięciu. Brakuje dobrych dialogów i interesującego poprowadzenia wątków i w ostatecznym rozrachunku film nuży.

Anna Szymla | monolith