Pełnometrażowy debiut Węgra Ádama Császiego to subtelny, bardzo spokojnie i klasycznie opowiedziany gejowski dramat miłosnego trójkąta gejowskiego. Głównym bohaterem filmu jest młody obiecujący węgierski piłkarz, Szabolcs (András Sütő), któremu udaje się dostać na szkolenie do Niemiec. Tu jednak nie czuje się dobrze. Nie pasują mu samcze rozrywki (porno i tatuaże oraz rygor trenera). Odrzucany przez kolegów, postanawia zostawić klub i wrócić do rodzimej wioski. Piłkarzem zresztą nigdy nie chciał zostać – realizował raczej marzenie i plan swojego ojca. Ciągnie go natomiast do wiejskiej sielanki – rozpoczyna remont domu dziadka i zamierza rozpocząć hodowlę pszczół. Na miejscu jednak poznaje przystojnego ucznia technikum – przyszłego spawacza – Árona (Ádám Varga). Między chłopakami rodzi się pożądanie, czemu Áron dość długo stara się zaprzeczać. Gdy w końcu otwiera się na uczucie, w domu Szabolcsa zjawia się zakochany w nim przyjaciel z Niemiec – Bernard (Sebastian Urzendowsky). Trudną emocjonalnie sytuację jeszcze bardziej komplikuje homofobia lokalnej społeczności.

Wbrew tytułowi “Krainę burz” przepełnia skupienie, nawet melancholia. Aktorzy – swoją naturalnością i szczerością – przekonują widzów do swoich postaci. Piękne zdjęcia letnich prowincjonalnych krajobrazów (dzieło operatora Marcella Réva) budują klimat, momentami nawet oczarowują. Miast ckliwego melodramatu trzech bijących serc, na plan pierwszy przebija się problematyka o zacięciu społeczno-psychologicznym. Szkoda jednak, że nie udało się reżyserowi uniknąć pewnych klisz kina LGBT, zagęścić opowieści i bardziej stonować finału. Węgierskiej odpowiedzi na “Tajemnicę Brokeback Mountain” zdecydowanie bliżej do “Płynących wieżowców” Tomasza Wasilewskiego niżli hollywoodzkiego przeboju. Standardowo, w porządku, ładnie, do pewnego stopnia odważnie, choć też bez szaleństwa.

Karolina Łukaszewicz | Tongariro Releasing

Niemcy i poczucie humoru… nawet w jednej z samochodowych reklam Claudia Schiffer przyznaje, że to niezbyt zgrany duet. A jednak skromny film Marka Monheima nie tylko potrafi rozbawić, ale i jakoś pozytywniej nastawić do życia. I to niezależnie od wieku, chociaż główną bohaterką jest 15-letnia (i 3/4) Charleen. Jak to w tym wieku bywa, nie każdy poranek wydaje się jej najpiękniejszym dniem życia. Przeciwnie – zbyt wiele rzeczy nie gra. Chłopak matki to nieznośny… wegetarianin (wcześniej nie miała nic przeciwko takiej diecie) i nauczyciel. Ojciec rock’n'rollowiec ulotnił się, gdy była dzieckiem. Młodszy brat jest wścibski. Przyjaciółka niezbyt poważna. Boże, przecież wiadomo, że gdy ma się naście lat, świat wydaje się na tyle podły, że jedynymi idolami mogą być tylko członkowie Klubu 27 – Hendrix, Winehouse i reszta paczki. Stojąc w strugach deszczu i starając się usłyszeć z niebios ich koncert, Charleen postanawia z tym wszystkim skończyć. Wanna pełna wody, włączona suszarka… Na całe szczęście dzwoni telefon i zamiast w zaświatach, nastolatka budzi się w szpitalu. Potem jest klasycznie – bohaterka krok po kroku uczy się doceniać życie – wedle jej babci największy dar. Pomagają jej w tym nie tylko najbliżsi, ale i ekscentryczny psychiatra, kolega ze szkoły i z terapii oraz (ku uświadomieniu kilku spraw) formalistka z opieki społecznej.

Jasne, że od początku wiadomo, jak ten film się skończy. Ba, nawet niektóre żarty są oczywiste. Ale to nie oryginalność fabuły ma tu znaczenie, a energia. Tej zdecydowanie nie brakuje. W tle lecą wpadające w ucho rockowe i britpopwe kawałki, rówieśnicy Charleen mogą w niej zobaczyć samych siebie i własne problemy, a starsi z uśmiechem spojrzeć wstecz. Wyjątkowo trafnie udało się polskiemu dystrybutorowi nadać tytuł – “Była sobie dziewczynka” to takie właśnie ciepłe, słodko-gorzkie kino jak ekranizacja powieści Nicka Hornby’ego – “Był sobie chłopiec” z 2002 roku. Optymistyczne kino o bólach dojrzewania, bez nachalnej dydaktyki, bez za łatwych happy endów. W sam raz na wiosenny weekend.

Dagmara Romanowska | Spectator

Tytułowa “Fanka” z komedii Jeanne Herry ma już czterdziestkę na karku, dwójkę dzieci i za żadne skarby nie zamierza rezygnować z platonicznej miłości do Vincenta Lacorix (Laurent Laffite). Na ironię, piosenkarz przypadkowo doprowadza do śmierci ukochanej i prosi o pomoc właśnie Muriel (Sandrine Kiberlain). Fanka jest tak zaskoczona wizytą, że początkowo nie zdaje sobie sprawy, iż Vincent próbuje wrobić ją w morderstwo. Idol też myśli, że trafił na potulne jagniątko, którym można manipulować. Nic z tego, Muriel jest wyjątkowo uzdolnioną mitomanką i nie da się wsadzić za kartki.

Przez pierwsze trzydzieści minut film wydaje się nudny i niezbyt zabawny. Wątki się nie kleją, idol też jest jakiś taki flegmatyczny (co ona w nim widzi?). Prawdziwa uczta rozpoczyna się dopiero wtedy, gdy Muriel demaskuje plany Vincenta i na portrecie ideału dostrzega pierwsze skazy. Sandrine Kiberlain mistrzowsko udało się nakreślić rolę szarej myszki, która zmyśla najdziwniejsze historie, byle tylko znajomi przestali traktować ją jak powietrze. Do łez bawią sceny na komisariacie policji, gdy Muriel daje popis swoich mitomańskich umiejętności.

Obraz Jeanne Herry nie jest kolejnym szyderczym portretem psychofanek. Reżyserka zna to środowisko od kuchni, gdyż jej ojciec jest znanym muzykiem. W komedii to idol jest bezbarwnym typem, a niepozorna fanka staje w blasku reflektorów. Niespieszne tempo i prostota zdjęć tworzą złudne wrażenie przeciętności. Do czasu, gdy na pierwszy plan wysuwają się błyskotliwy humor i nieprzewidywalne zwroty akcji. “Fanka” sama w sobie przypomina Muriel – wydaje się niepozorna i mdła, ale z czasem udowadnia swoją siłę.

Anita Ceglińska | Best Film

Tytułowy Chappie jest ocalonym przed złomowaniem robotem-policjantem, któremu pewien zdolny inżynier dał… świadomość. Chappie potrafi więc uczyć się, myśleć i czuć. W niepowołanych rękach, może okazać się jednak niebezpieczny.

Neill Blomkamp nakręcił wyśmienity, świeży a zarazem brudny “Dystrykt 9″, dzięki któremu obwołano go zbawcą science fiction. Kolejne filmy jednak nie dorównują dziełu z 2009 roku i… jest problem. Z jednej strony od tych utalentowanych chciałoby się wymagać więcej, z drugiej absurdem jest oczekiwać, że ktokolwiek będzie kręcił wyłącznie rzeczy znakomite. Ja, po lekkim fochu przy “Elizjum”, jestem raczej skora nieco reżyserowi z RPA odpuścić. “Chappie” nie jest wybitnym dziełem, ale ma mnóstwo atutów.

Tęsknie za starym Spielbergiem i brakuje mi w kinie pewnej świadomej naiwności, uproszczeń, jawnego wytykania ludzkości jej podstawowych wad, co robi właśnie Blomkamp w “Chappie”. Jest naprawdę niezłym obserwatorem i choć mówi o rzeczach oczywistych, robi to w sposób poruszający (opowieść o czarnej owcy) czy dosadny (rozprawienie się ze złym człowiekiem). Jego pobudki są szlachetne, chce uwrażliwić znieczulonego okrutną i tragiczną rzeczywistością widza i pokazać zagrożenia, które sami na siebie zsyłamy. Porusza kwestie pychy, zabawy w boga, egoizmu, chciwości, okrucieństwa, inności, empatii. Pod względem treści, przekazu, pewnej uniwersalności, “Chappiemu” bliżej do produkcji Disneya czy wspomnianego Stevena Spielberga niż surowego, mocnego kina. To w zasadzie kino familijne, z tym, że adresowane do dorosłego widza, świadomego współczesnych zagrożeń i mechanizmów, według których funkcjonuje nasz świat. Blomkampa wyróżnia forma. Nie boi się brudu, przemocy. Bywa dosadny, odpychający. Nie zawsze nad tym panuje, czasem brakuje mu wyczucia, więc pojawiają się zgrzyty i dysonanse.

“Chappie” ma swoje wady, ale trzeba docenić styl i wrażliwość twórcy z Johannesburga. To mądra, wzruszająca, gorzka opowieść o tym, jak może wyglądać jutro, ale i o tym, jacy niezmiennie źli potrafią być ludzie.

Joanna Moreno | UIP

Przesadzone pochwały na ogół zniechęcają widzów do seansu, a jednak “Body/Ciało” to naprawdę dobry film, na który warto się wybrać. Lekki, a z przesłaniem. Pełen trafnych obserwacji i ciekawych pytań. Przede wszystkim z dużym dystansem i świetnym pomysłem. Historia jest bardzo prosta – grany przez Janusza Gajosa prokurator po śmierci żony nie może dogadać się ze swoją córką Olgą (Justyna Suwała). Dziewczyna ma chore ciało – zaburzenia odżywiania, i duszę – ciągle nie przepracowała żałoby po stracie matki. Po próbie samobójczej nastolatki, prawnik zawozi ją do szpitala i zapisuje na zamknięte leczenie. Tu na scenę wkracza Anna (odmieniona przez skromny ubiór i brak makijażu Maja Ostaszewska) – terapeutka, która po śmierci kilkumiesięcznego synka odkryła w sobie umiejętności spirytualistyczne.

Szumowska z werwą zderza światy prokuratora, racjonalisty, który na co dzień obcuje z najgorszymi przejawami ludzkiej podłości i otoczonej duchami, wrażliwej Anny. Żadna ze stron nie jest jednak fanatyczna, zamknięta na inne poglądy. W prokuratorze tkwi jakaś delikatna tęsknota, tudzież potrzeba tego, by świat nie ograniczył się jedynie do zmasakrowanych trupów, które każdego dnia ogląda. Terapeutka z kolei… może nie będę zdradzać za wiele. Szumowska wypełniła swój świat bardzo ciekawymi, wielowymiarowymi postaciami, o których chce się dyskutować i w które aktorzy wcielili się absolutnie fantastycznie. Zresztą nie tylko ci pierwszoplanowi. Niewielka rola Ewy Dałkowskiej i jej absolutnie brawurowa, przełamująca dzisiejsze przyzwyczajenia i nudne, fałszywe standardy roznegliżowana scena powinna wzbudzić zazdrość innych filmowców i zachwyt przynajmniej części widzów (więcej w niej feminizmu, kobiecości i wyzwolenia niż w całej gali Polskich Nagród Filmowych Orły).

Każdy szczegół ma w tym filmie sens i znaczenie. Nawet sam tytuł, który wbrew pozorom nie jest wcale marketingowym światowym zagraniem – bo musi być coś po angielsku. Wszystko jest precyzyjnie poukładane, wmontowane w przedstawiony świat – TA muzyka, która pojawia się i powraca w odpowiednim momencie; dog Anny, który swoim zachowaniem sygnalizuje nie tylko swoje łakomstwo, ale i obecność duchów; śledztwa prokuratora (w tym mistrzowska scena otwierająca film); grany przez Władysława Kowalskiego życzliwy sąsiad; ordynator (Adam Woronowicz) ze swoimi obawami przed szwedzkimi zwyczajami; naturszczycy; wreszcie polskie skandale i animozje w tle. Właśnie! Polskość tkwi w każdym kadrze “Body/Ciała”, ale jednocześnie jest w tym wszystkim tak wiele uniwersalnej obserwacji, ludzkiej, po prostu, że nie tylko nie dziwi nagroda w Berlinie, ale… Kto wie? Może właśnie na nasze ekrany wchodzi kolejny polski kandydat do oscarowej nominacji? Rok jeszcze młody i rodzimych premier ciągle przed nami wiele, ale trudno im będzie przebić ten poziom.

Dagmara Romanowska | Kino Świat