“Snajper” to opowieść o Chrisie Kyle’u, żołnierzu Navy SEALs. Urodzony w Teksasie snajper budził postrach w Iraku, a dla Amerykanów stał się Legendą (tak go nazywano). Podczas czterech tur, zabił ponad 160 osób. Wojna oczywiście odcisnęła piętno na jego życiu.

Dobrze, że za historię Kyle’a wziął się Clint Eastwood. Reżyser, który nie dzieli świata na czarne i białe, potrafi malować światło-cieniami, lubi wielowarstwowe struktury. 84-latek pokusił się o ubarwienia i wybielił nieco Legendę, jednak nie wybudował mu pomnika. Nie jest to bezkrytyczny pean. Widzimy też mroczne strony, nie tylko te oczywiste, jak konieczność zabijania dzieci, wojnę nie tylko na froncie, ale także, a może przede wszystkim w domu. Dla takich jak Chris, wojna bowiem nigdy się nie kończy. Wciąż ją widzą i słyszą. Grany, zresztą świetnie i bardzo oszczędnie, przez Bradleya Coopera Kyle to tak naprawdę dwóch facetów. Ten w Iraku, snajper, żołnierz Stanów Zjednoczonych, gdzie pomimo okropności, wszystko jest dla niego zrozumiałe, ma sens, gdzie dokładnie wie, jaka jest jego rola. I drugi, ten w domu. Mąż i ojciec kompletnie niepotrafiący odnaleźć się w “pokojowej” rzeczywistości, przekonany, że nie wypełnia swego obowiązku, nie broni rodziny i ojczyzny.

Chociaż reżyser nie boi się mówić o zespole stresu pourazowego, pokazuje najróżniejsze (nie tylko w sensie dosłownym) ofiary wojny, podważając poniekąd jej sens, nie śmie mówić przeciwko Ameryce. Nie miejcie złudzeń, to film patriotyczny, film amerykański, film bohaterski, gdzie powiewa flaga. Z tym, że u Eastwooda nie jest to czysta, wykrochmalona, wyprasowana flaga, dumnie łopocząca na wietrze. Ta flaga jest brudna, splamiona krwią, podziurawiona kulami, przypalona ogniem i potargana.

Joanna Moreno | Warner Bros Entertainment Polska

Czy nie byłoby lepiej dostać nową, dobrą płytę manchesterskiej formacji? Oczywiście, że tak. Dostajemy jednak zapis koncertu z minionej trasy bandu, już bez uroczego Petera Hooka za to z materiałem z miernego krążka “Waiting…”. I gdzieś do połowy na twarzy słuchacza rysuje się dziwny grymas niedowierzania, rozczarowania i walki z samym sobą, by nie wyłączyć krążka. Co tu dużo mówić, brzmi to dość niemrawo, nawet “Isolation” Joy Division, jakieś płaskie, banalne, nijakie. Brakuje tego rozegrania, głębi, energii. Numery New Order też nieszczególnie porywają, a “Krafty” wręcz wkurza. Wszystko się zmienia, gdy głośników wybrzmiewają pierwsze takty “Bizarre Love Triangle”.

Może to kwestia absolutnie doskonałego numeru, tej podskórnej melancholii przebijającej się przez radosne klawisze, ale nagle po prostu wszystko zaczyna się układać. Jeszcze lepiej jest na doskonałym “Perfect Kiss” z pięknym rozbudowanym, zachęcającym do szalonego tańca finałem. No i chyba nie trzeba nikogo przekonywać, że zestawienie “True Faith” i “Blue Monday” nie ma sobie równych. Gdzieś od połowy New Order skutecznie rozkręca imprezę, której kulminacją jest “Love Will Tear Us Apart”.

Widziałam New Order na żywo kilka razy. Mam jednak ze wszystkich tych koncertów dość mgliste wspomnienia (poza tym, że bas na “She’s Lost Control” wbił mnie w ziemię). Doskonale pamiętam jednak, że się świetnie bawiłam. Mniej więcej tak jest z płytą “Live at Bestival 2012″. Można było pokusić się o lepszą setlistę, poszczególne wykonania raczej nie należą do niezapomnianych, ale po wysłuchaniu całości dochodzimy do wniosku, że się dobrze przy tych dźwiękach bawimy.

Anna Szymla | mystic production

Joby jest rockmanem ucieleśniającym stereotyp. Wyraża się poprzez strój i makijaż, lubi imprezy i kobiety, kocha niezależność i czuje się prawdziwym artystą. Pewnego dnia dowiaduje się jednak, iż po rozwodzie utraci prawa do opieki nad córką Ellen. Wiadomość ta sprawia, iż młody mężczyzna, spróbuje przewartościować swoje życie.

“Dla Ellen” to portret człowieka, który może, ale nie chce i który, chce, ale nie może. Joby niby się stara, w końcu przejechał kawał drogi i kupił lalkę, z drugiej jednak strony, nie potrafi uciec od pokus, nie umie zmierzyć się przede wszystkim ze sobą, ze swoimi słabościami. Nie jest gotowy na odpowiedzialność, choć w swoim przekonaniu bardzo by tego chciał. Wije się więc i szamocze, pozostawiając widza z ambiwalentnymi odczuciami. Nie sposób mu bowiem współczuć, w końcu jest dorosłym mężczyzną, podejmującym własne decyzje, dokonującym świadomych wyborów. Z drugiej jednak strony, nie jest gotowy na to, czego chce. Jest emocjonalnie niedojrzały, niemal ułomny i gdzieś podskórnie czujemy, iż najzwyczajniej nie jest w stanie podołać ojcowskim obowiązkom.

Niestety podobne odczucia wzbudza cały film. So Yong Kim nie potępia swego bohatera, nie robi zeń złego człowieka, przez którego cierpi dziecko. Za mało jednak też go broni, nie do końca przekonuje, że postępuje on najlepiej, jak potrafi. Trochę brakuje w jej opowieści prawdziwych, surowych emocji, jakieś drzazgi, zadry, która pobudzi, poruszy widza. Drażni zbyt duże przywiązanie do teatralnych gestów i egzaltowanego, trochę jednak zbyt pustego i banalnego dramatu. I nawet bardzo dobra kreacja Paula Dano, niewiele pomaga, by “Dla Ellen” stało się czymś więcej niż przyzwoitym kinem niezależnym.

Joanna Moreno | Aurora Films

Jacek Borcuch – reżyser, scenarzysta, który swoim kinem zafascynował już widzów historią opowiedzianą w filmie “Wszystko co Kocham”. Michał Englert – operator filmowy,wielokrotnie nagradzany, tym razem za zdjęcia do filmu, tworzonego we współpracy z Borcuchem, w Międzynarodowym Konkursie Filmów Fabularnych w Sundance.

Aktorzy : Magdalena Borus, debiutująca w Bejbi Blues, świetnie zapowiadająca się aktorka nowego pokolenia. Jakub Gierszał, który po roli w Sali Samobójców ugruntował swoją pozycje jednego z najlepszych młodych aktorów w Polsce, a także Joanna Kulig – znana z filmu Sponsoring oraz Andrzej Chyra, którego przedstawiać nie trzeba. Czy taki skład filmowy,skazuje najnowszą produkcję – obraz Nieulotne, na nieunikniony sukces?

CZYTAJ WIĘCEJ: RECENZJA FILMU “NIEULOTNE”

Reporter: Daria Narożna
Operator: Piotr Skiba
Montaż: Jacek Hołdyński

Harry Deane jest spokojnym kustoszem, znawcą impresjonizmu, któremu przyszło pracować do nieokrzesanego potentata medialnego. Po latach zniewag i upokorzeń, postanawia zemścić się na – jak nazywają go w filmie – mendzie. Potrzebny jest mu jednak obraz Moneta, fałszerz dzieł sztuki i pewna kowbojka. Mamy więc zmyślny fortel, kilka wtajemniczonych osób, serię mniejszych i większych kłamstw, słowem genialny plan. Niestety, nic nie idzie, jak trzeba i co chwilę pojawiają się niespodziewane przeszkody – od niemieckiego znawcy Walonek po… lwa.

Film stanowi remake obrazu z 1966 roku z Michaelem Caine’em i Shirley MacLaine w rolach głównych. Twórcy – reżyser Michael Hoffman i scenarzyści bracia Coenowie – starali się zachować klimat komedii omyłek z tamtych lat. Niewinnych, urokliwych i sympatycznych. Udało się połowicznie. Choć humor oparty jest tu głównie na gagach i dwuznacznościach (rozkoszna rozmowa na temat majora), a ważną część komicznych sytuacji stanowią spodnie, a raczej ich brak, większość jest gustowna, ze smakiem, odrobiną angielskiej sztywności i nieangielskiej nonszalancji. Problemem, paradoksalnie, jest scenariusz. Nie tylko niezbyt błyskotliwy jak na Coenów, ale w ogóle niekoniecznie zajmujący. Intryga nadmiernie czytelna, historia wypełniona banalnymi pomysłami, a całość bez ikry. Szczęśliwie wybór obsady okazał się bezbłędny – Colin Firth nie tylko ma zgrabne nogi, ale i jest uosobieniem wdzięku, Cameron Diaz może nie porywa, ale jest odpowiednio temperamentna, a pogardliwe spojrzenie Alana Rickmana warte jest każdej złotówki wydanej na bilet.

“Gambit” to przyjemna, elegancka komedia z kryminalnym wątkiem. Nie zapisze się złotymi zgłoskami w historii gatunku, ale zdecydowanie wyróżnia się kilkoma kapitalnymi scenami (głównie w hotelu) i popisami aktorskimi.

Joanna Moreno | monolith