A podskórnie czuliśmy, że temat i osoba Lecha Wałęsy, wymaga i zasługuje na coś więcej. Tym bardziej, że grono prawicowych publicystów, dziennikarzy i historyków, którzy chętniej widzieliby film o tytule „Człowiek z teczki” niż „Człowiek z nadziei”, radośnie rozszarpaliby dzieło Wajdy, gdyby nie spełniało pewnych standardów. Wiadomo też było o powściągliwym stosunku samego Wałęsy od scenariusza pisanego przez Janusza Głowackiego. Nie do końca można też było mieć pewność czy charakterystyczne dla pisarza poczucie humoru ocaleje w zderzeniu z oczekiwaniami głównego autora projektu czyli Wajdy. Na szczęście po pierwszych pokazach filmu wszyscy odetchnęli (może poza „dziennikarzami niepokornymi”, których obsesje każą oskarżać ten film o nierzetelność). Udało się. Znakomity jest (o czym, i słusznie, nieustannie się mówi) Robert Więckiewicz. Agnieszka Grochowska nie ma za wiele do zagrania, ale swoje zadanie stworzenia portretu kobiety rodzinnej, nieco przez przypadek „zawieruszonej” w wielkiej polityce, wypełnia co najmniej dobrze. Sprawdził się zabawny momentami scenariusz Głowackiego, z uzasadnioną i pomysłową klamrą wywiadu Oriany Fallaci z Wałęsą. Słynną, włoską dziennikarkę zagrała łudząco do niej podobna Maria Rosaria Omaggio.

ZOBACZ RÓWNIEŻ: RELACJA WIDEO Z PREMIERY WAŁĘSA. CZŁOWIEK Z NADZIEI

„Wałęsa. Człowiek z nadziei” to nie jest film, którym Andrzej Wajda wraca do formy z czasów „Ziemi Obiecanej”, „Wesela” czy „Brzeziny”. Nie jest to też tak ważne kino polityczne i historyczne jak „Danton” i „Człowiek z marmuru”. Ale dla wiedzy o tym jak wyglądały lata 70 i 80 w Polsce, jak Wałęsa do swojego wielkiego przywództwa dojrzewał i dla genialnego Więckiewicza warto ten film zobaczyć. Od KulisKultury bardzo mocne 3+  w skali do 5.

Piotr Skiba

Film rozpoczyna się od udziału najsłynniejszego, polskiego opozycjonisty w strajkach w Stoczni Gdańskiej w 1970 roku, a kończy jego słynnym wystąpieniem w Kongresie Stanów Zjednoczonych w roku 1989. Obraz, którego powstawaniu towarzyszyły emocje i kontrowersje dotyczące oczekiwaniom wobec scenariusza, oceny Wałęsy jako postaci historycznej, roli Roberta Więckiewicza i formy 87 letniego Andrzeja Wajdy, ostatecznie nie zawiódł. Najpierw przyjęto go co najmniej ciepło na festiwalu w Wenecji, potem doczekaliśmy się udanej premiery w Polsce, a chwilę wcześniej okazało się, że będzie to nasz kandydat do Oscara. Być może nie do końca uzasadniają to względy artystyczne, ale na pewno promocyjne.

„Wałęsa. Człowiek z nadziei” nie jest aż tak poruszający jak „Czarny czwartek” Krzysztofa Krauze, ani tak perfekcyjny psychologicznie i filmowo jak „Gorejący krzew” Agnieszki Holland, ale znakomicie sprawdza się jako kino, które interesująco opowiada o historii najnowszej. A znaczącą wartością dodaną w jego przypadku jest warta każdych pieniędzy rola Więckiewicza.

Film Andrzeja Wajdy w kinach od 4 października i biorąc pod uwagę rozmiary dyskusji na jego temat, świetną reklamę, którą robi tytułowa rola, a nawet nagonkę prawicowej prasy, to możemy spodziewać się wielkiego hitu.

Piotr Szygalski