„Zabić Bobra” ma niewiele wspólnego z klasycznymi, wcześniejszymi pozycjami Kolskiego. Prowincja jest tu ani sielska, ani realnie magiczna. Raczej wypełniona omami człowieka zwichrowanego przez wojnę, gwałtownym i namiętnym seksem oraz otwartym mówieniem o pedofilii  i kazirodztwie. A także brutalnym ich ukaraniem.

Eryk (Eryk Lubos) weteran w stanie spoczynku, z wyraźnym odstępstwem od psychicznej normy będącej skutkiem zespołu stresu bojowego wraca w swoje rodzinne strony. W tajemniczy sposób przygotowuje się do równie tajemniczej akcji. Jednocześnie toczy prywatną wojnę z tytułowymi bobrami i błyskawicznie nawiązuje romans /choć nie do końca wiadomo kto kogo uwiódł/ z miejscową nastolatką /Agnieszka Pawełkiewicz/.

Film Kolskiego ma w sobie coś niepokojącego i interesująco nieklarownego. Być może dlatego tak długo czekał na pojawienie się na ekranach. I nawet jeśli nie okaże się sukcesem komercyjnym /szanse na to są raczej marne/ to i  tak lepiej jeśli autor „Jańcia Wodnika” kreci takie filmy, a nie odcina kupony od dawnych pomysłów /”Afonia i pszczoły”/, albo nadmiernie estetyzuje / „Wenecja”/.

Przypomnijmy, że w produkcji, którą zainspirowała proza Agathy Christie, Schwarzenegger wciela się w dowódcę elitarnej jednostki wydziału antynarkotykowego DEA. Grupa walczy z najbardziej niebezpiecznym kartelem świata. W pewnym momencie sprawa nabiera osobistego, a nie tylko zawodowego charakteru. Giną też olbrzymie pieniądze.

Przed kamerą stanęła plejada hollywoodzkich twardzieli i przystojniaków. Obok Schwarzeneggera i Worthingtona w filmie grają także Joe Manganiello, Harold Perrineau, Terrence Howard, Josh Holloway i Kevin Vance. Panom towarzyszy kilka pięknych aktorek, w tym Mireille Enos oraz Olivia Williams.
Film wyreżyserował David Ayer (“Bogowie ulicy”, “Dzień próby”, “Szybcy i wściekli”, “S.W.A.T. Jednostka specjalna”) na podstawie scenariusza Skipa Woodsa.

Światowa premiera została zaplanowana na 28 marca.

karo | Collider.com

Film Anny Kazejak jest przyjmowany różnie i autorka nie powinna być tym zdziwiona. Nakręciła ciekawą historię negliżując swoją główną bohaterkę, która prawie nie znika sprzed kamery, ale nie udało się uniknąć usterek.

“Obietnica” wyraźnie dzieli się na dwie części. Pierwszą, gorszą, dziejącą się głównie w grupie nastolatków. I drugą, bardziej emocjonującą, z większym udziałem starszego pokolenia czyli Andrzeja Chyry, Magdaleny Popławskiej, Dawida Ogrodnika, Jowity Budnik i Bartka Topy.

Nieco chaotyczny fragment “nastoletni” jest za długi i nadmiernie estetycznie bliski takim filmom jak “Bejbi Blues” i ‘Sala Samobójców”. Kiedy już wydarzy się kluczowe “spełnienie obietnicy”, a film nabierze rumieńców, nieoczekiwanie szybko nadchodzi “otwarty” finał. Daje różne możliwości interpretacyjne, i dobrze, ale też pozostawia niedosyt. Bo ta część “Obietnicy”, w której pojawiają się jeszcze większe emocje, napięcia między wszystkimi właściwie bohaterami, i kilka świetnie skonstruowanych scen /przesłuchanie Lili, przyjazd do domu byłego męża matki Lili/ trwa zdecydowanie za krótko i pokazuje o ile ten film mógłby być lepszy.

Mimo jednak tych narzekań uważam, że Kazejak zrobiła film co najmniej solidny, w kilku momentach dobry, zadbała o bardzo dobry casting i nakręciła obraz mogący być też punktem wyjścia do ciekawej dyskusji. Oby o każdej polskiej premierze można było to napisać.

Te nagrody byłyby czymś zupełnie innym gdyby nie on. O ile Orły nazywane są zdecydowanie na wyrost polskimi Oscarami, o tyle w konfrontacji prowadzących obie gale nie powinniśmy mieć wobec Amerykanów żadnych kompleksów. A nawet w porównaniu z kilkoma oscarowymi gospodarzami, jak choćby Jamesa Franco, syn Jerzego  Stuhra jest być może nawet lepszym, “galowym” wodzirejem. Co zresztą stało się źródłem problemów organizatorów, bo Stuhr nie chcąc się zbyt szybko ‘zużyć’ w tej roli ustalił, że ceremonię wręczania Orłów będzie prowadził co dwa lata. A równie utalentowanego, pomysłowego, bezpretensjonalnego i dowcipnego zastępcę trudno znaleźć. Bohater “Pokłosia” potwierdził to, bo jak się okazało ma już koncepcję jubileuszowej 20. gali. Jak powiedział “Kulisom Kultury” ma być największą z dotychczasowych i co ważniejsze zainscenizowaną w stylu musicalu.

Piotr Szygalski / Piotr Skiba

Robert Gliński postawił na nowoczesność i wygrał. Zaangażował młodych, nieznanych aktorów /Marcela Sabata, Tomasza Ziętka, Kamila Szeptyckiego, Sandrę Staniszewską/, którzy wnieśli na ekran świeżość, energię i charyzmę. Wybrał też zestaw aktorów nieco starszych, którzy stworzyli bardzo dobry drugi plan czyli m.in Krzysztofa Globisza, Artura Żmijewskiego, Andrzeja Chyry, Danutę Stenkę i Wojciecha Zielińskiego. Za zdjęcia odpowiedzialny był Paweł Edelman, który sfotografował historię Rudego i Zośki na absolutnie światowym poziomie. Mimo tradycyjnie też /jak w polskim kinie/ niezbyt oszałamiającego budżetu akcję odbicia Rudego pokazano w sposób, którego realizatorzy na pewno nie muszą się wstydzić.

Gliński nieoczekiwanie chyba nawet dla samego siebie jeszcze przed  premierą został oskarżony o to ekranizację zbyt odległą od książki i o niewystarczającą troskę o etos wojennego harcerza, a z drugiej strony krytycy wypominali mu zbytnią ostrożność i zachowawczość w podejściu do filmowej i historycznej materii. Na swój sposób i jedni i drudzy mieli odrobinę racji. Reżyser nie miał zamiaru kręcić linijka po linijce prozy Kamińskiego, ani budować harcerzom pomnika, choć nie miał też zamiaru dekonstruować pewnego mitu, którym ich wojenne losy obrosły. Z drugiej strony nie miał też zamiaru kręcić polskiego “Czasu Apokalipsy” czy “Plutonu”, czyli filmu, który przechodzi do historii z powodu odwagi w podejściu do tematu. Chciał nakręcić nowoczesny obraz, który bez obawy można pokazać pod każdą szerokością geograficzną. Bo będzie zrozumiały i bo technologicznie niczym nie będzie ustępować produkcjom, które powstają na całym świecie. I swój cel zrealizował. Teraz może spokojnie czekać na widzów. Wielu widzów. Biorąc pod uwagę jakość filmu, olbrzymią promocję i raczej oczywiste zainteresowanie szkół “Kamienie na szaniec” zapowiadają się na jeden z największych przebojów polskich kin w tym roku.

Piotr Szygalski